RSS

Vanuit mijn hart, Veronica, 13 juli 2018

13 Jul

Bladerend in boekjes waarin ik van alles heb opgeschreven kwam ik de onderstaande gedichten tegen die ik in 1999 en daarna heb geschreven.

De sterren verbleken van schrik
en de maan verschuilt zich achter wolken.
De wereld biedt een troosteloze aanblik
en een woeste wind doet de golven koken.

De natuur schreeuwt ons toe
en wordt woest als wij niet willen horen.
Wij willen wel luisteren maar weten niet hoe,
want ons eigenbelang verstopt onze oren.

Wij verschuilen ons achter welvaart
en denken “het is nog ver van mijn bed”
terwijl een natuurramp elders rondwaart
en daarmee de bakens volledig verzet.

O, wanneer komen wij tot bezinning
en onderkennen het gevaar
van teveel grondstoffenwinning
en misbruik, wanbeleid, jaar na jaar.

De waarschuwingen krijgen een steeds krachtiger vorm
totdat wij onze verantwoordelijkheid nemen.
Of wachten wij op de allerlaatste storm
die ons uiteindelijk alles zal ontnemen.

—–

Mobiliteit
brengt ons tot spijt
over verloren groen
wat kunnen we nog doen?
Verworvenheden geven wij niet op,
maar zo zetten wij het nooit stop.

Economische groei
brengt ons tot bloei
maar wij constateren met spijt
wij raken iets waardevollers kwijt…
het vermogen om echt te leven
waarbij wij om onze eigen bloei geven.

—–

Ik reis in mijn dromen
licht en liefde is in mijn leven gekomen.
Mijn nachten zijn gevuld met dans
samen vechten wij voor deze laatste kans.
Moeder Gaia heeft om hulp gevraagd
want haar energie is teveel verlaagd
door het misbruik van onze soort.
Wat is gebeurd is ongehoord.

Dankzij moeder Gaia kunnen wij hier leven
zij heeft ons al haar liefde gegeven.
Maar wij zagen alleen ons eigen gewin
nadenken over de consequenties, daarin hadden wij geen zin.
Nu is ons een laatste kans geboden
om te voldoen aan Gaia’s noden.

Samen met haar werken wij aan haar herstel
met licht en liefde redden wij het wel.
De toekomst is gevuld met licht
en al onze aandacht is op vrede gericht.
Een samenleving met respect voor elkaar,
en voor moeder Gaia, en al wat leeft op haar.

Ik verlang naar mijn familie in de Aarde.
Ik verlang naar het samenzijn in vreugde en geluk.
Ik verlang naar het samenwerken aan een prachtige wereld.
Ik verlang …..
Ik zie het voor mij, ik kom eraan!

—–

Ik dans
Ik zing
Ik lach
Ik geniet,
van alles wat het leven mij biedt.

Ik zweef
Ik vlieg
Ik stijg
Ik ben vrij,
dit leven maakt mij heel erg blij.

Ik creëer
Ik droom
Ik mediteer
Ik verstil,
dit is zoals ik leven wil!

Veronica

 
6 reacties

Geplaatst door op 13 juli 2018 in Geen categorie

 

6 Reacties op “Vanuit mijn hart, Veronica, 13 juli 2018

  1. Albert Tweepenninckx

    13 juli 2018 at 12:22

    Beste Veronica,

    In één woord : PRACHTIG.

    Like

     
  2. eventnl

    13 juli 2018 at 13:41

    Dank je Albert, Veronica

    Like

     
  3. spiegelacht

    13 juli 2018 at 20:27

    Inderdaad, echt prachtig! Wauw!

    Like

     
  4. suzanne

    13 juli 2018 at 23:02

    Beste Veronica.
    Geweldig en puur.
    En ook heel veel dank en respect voor de vele vertalingen.

    Like

     
  5. Gelswinda Koster

    16 juli 2018 at 12:34

    Heel mooi Veronica.
    Ik herken mezelf in jou

    Like

     
  6. Gelswinda Koster

    16 juli 2018 at 13:50

    Heel mooi |Veronica.
    Ik herken mezelf in jou, heb ik ook zulke dingen geschreven in 1992

    Like

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

 
%d bloggers liken dit: