RSS

Maandelijks archief: september 2018

Belangrijke Meditatie – Protocol voor Genezing van Emotionele Gesteldheid / Onbalans, 17 september 2018

We Love Mass Meditation: Door de Pleiadians is doorgegeven dat wij nu een nieuw stadium van Planetaire Bevrijding binnengaan, waar onze emoties heftig zullen worden getriggerd om zo conflicten in onze levens te creëren. Dit zal (door de negatieve krachten) worden gedaan middels de sluier/implantaten technologie, waarmee beelden en ideeën tegen elkaar in onze hoofden zullen worden geplaatst.

http://2012portal.blogspot.com/2015/06/implants.html

NL-vertaling: https://eventnl.wordpress.com/2015/06/22/nieuw-bericht-van-cobra-19-juni-2015/

Gebleken is dat onze individuele emotionele zwakheden bij de onderdrukkers bekend zijn, en onze online communicaties zullen een belangrijk strijdtoneel worden, wat de bedoeling heeft om een ineenstorting te creëren in de Lichtwerker Gemeenschap. Ook onze relaties die geen verband hebben met deze gemeenschap kunnen worden beïnvloed.

Daarom vragen de Pleiadians ons om het gebruik van online communicaties te minimaliseren en onze aandacht te focussen op het te allen tijde kalm blijven.

Ook al geloven wij gewoonlijk dat wij helder zijn in onze online communicaties, worden deze communicaties door anderen vaak verkeerd begrepen als gevolg van trauma’s uit het verleden en emotionele programmering, evenals door uitbuiting van drempels in verband met taal en cultuur verschillen. Zoals Cobra in de volgende publicatie heeft gesteld is het nu heel belangrijk om ons niet in te laten met interpersoonlijke conflicten, door te kiezen voor niet reageren en bewuste positieve actie in plaats van een reactie op de gebeurtenissen om je heen.

http://2012portal.blogspot.com/2018/06/gamma-timeline.html

NL-vertaling: https://eventnl.wordpress.com/2018/06/28/cobra-gamma-tijdlijn-27-juni-2018/

Het is van het allerhoogste belang dat wij dagelijks onze intentie instellen op het hebben van harmonieuze communicaties. Als je voelt dat je angst gaat krijgen, zorgen, weerstand, schuld, boosheid, haat, schaamte, jaloezie en/of andere negatieve emoties, kun je de volgende techniek gebruiken om jouw emotionele gesteldheid te genezen.

1.Breng jezelf in een ontspannen staat van bewustzijn door gedurende een paar minuten jouw aandacht te focussen op een diepe ademhaling (buikademhaling: in door de neus – uit door de mond)

2.Visualiseer jezelf in een gouden bol. Visualiseer dat het gouden licht in deze bol jouw hele lichaam opwarmt, jouw zonnevlecht gebied, en dat het alle emoties geneest die jou pijn doen. Visualiseer dat dit gouden licht op jouw gezicht schijnt zoals je naar de zon kijkt bij zonsopgang. Zie voor je dat alle externe gedachten en beelden in dit zonlicht oplossen. Blijf zolang als je daar behoefte aan voelt in deze bol. Je kunt ook anderen in jouw bol uitnodigen voor deze healing.

3.Je kunt nu je ‘verbinding met je hogere zelf protocollen’ gebruiken om jezelf naar een hoger niveau van begrip te brengen om lagere emoties te genezen.

https://higherdensity.wordpress.com/2014/05/11/archangels-and-devas-blog-raising-your-vibration-through-the-pillar-of-pure-white-light-merging-with-the-i-am-presence-at-the-throne-of-the-i-am-that-i-am-11-2-13/

NL-vertaling: https://eventnl.wordpress.com/2017/04/23/meditatie-samensmelten-met-je-ik-ben-aanwezigheid/

Je kunt ook luisteren naar deze “Love Signal” sound track terwijl je met deze opruiming bezig bent:

https://www.youtube.com/watch?v=usyI1Is9b1k

Blijf er alsjeblieft van overtuigd dat alles in orde zal zijn. Blijf kalm en gebruik deze periode om innerlijk werk te doen en jouw energielichamen te schonen.

Overwinning van het Licht!

Vertaald door Veronica (Tip: Ik heb er zelf een gewoonte van gemaakt om dagelijks – aansluitend aan de Sleutel tot Vrijheid meditatie om 17.00 uur – een ‘bol van bescherming’ meditatie te doen.)

 

 
1 reactie

Geplaatst door op 17 september 2018 in Meditatie

 

Tags: , , , , ,

Time Bender, de man die de Aarde kwam redden, een boek van Tijn Touber, hoofdstukken 9 tot en met 12

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ Engelstalig e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Het boek bevat een schat aan informatie die op een boeiende en overzichtelijke wijze wordt gepresenteerd.

Ik ben het gaan vertalen en Tijn Touber kijkt de vertaling na. Het boek wordt in blokken van 4 hoofdstukken gepubliceerd, hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/. En hier de hoofdstukken 5 t/m 8: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/10/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-5-tot-en-met-8/

Hieronder hoofdstukken 9 t/m 12. De rest volgt. Veronica

Eerst de synopsis van het boek:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

TIME BENDER

DE MAN DIE DE AARDE KWAM REDDEN

INHOUD

  1. TIME BENDER
  2. SALVADOR DALI
  3. DADI JANKI
  4. DE REIZIGERS          hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/
  5. MOUNT RAINIER
  6. ALLOYA
  7. LUCIFER
  8. HIDDEN HAND          hoofdstukken 5 t/m 8: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/10/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-5-tot-en-met-8/
  9. AYAHUASCA
  10. DEMONEN
  11. SASHA
  12. WALAYA                     hoofdstukken 9 t/m 12: zie hieronder
  13. LAYAN
  14. VONDELPARK
  15. GAME MAKERS
  16. CHOCOLADE

BRONNEN

Voor Juno, mijn ruimtevriend.

 

9. AYAHUASCA

I looked out the window and saw this white light. It was zigzagging around. I went up to the pilot and said have you ever seen anything like that?He was shocked and said, Nope.” I said to him: “Let’s follow it.We followed it for several minutes. It was a bright white light. We followed it to Bakersfield, and all of a sudden to our utter amazement it went straight up into the heavens. When I got off the plane I told Nancy all about it.

Ronald Reagen, voormalig president van de Verenigde Staten, die zijn UFO ervaring in 1974 beschrijft aan Norman C. Miller van the Wall Street Journal.

Drie weken later word ik straal verliefd. Ik ben op een conferentie over sjamanisme en zie opeens een prachtige vrouw die licht lijkt uit te stralen. Ze is gekleed in kleurrijke kleding met grote oorbellen en inheems uitziende kettingen. Haar ogen lijken veel verschillende kleuren te hebben en veranderen met het licht dat erin valt. Tijdens de lunch ga ik naast haar zitten en complimenteer haar over haar sieraden en bijzondere ogen.

We raken aan de praat en Binkie vertelt me over haar reizen door Zuid-Amerika waar ze, na het overlijden van haar echtgenoot, enkele jaren heeft rondgereisd. In Colombia maakte ze kennis met Ayahuasca, een brouwsel dat de inheemse stammen al duizenden jaren gebruiken om in hogere sferen te komen.

Binkie vertelt me over een bijzonder krachtige sjamaan, Fernando Leysama, waarmee ze goed bevriend is geraakt. Ik raak gefascineerd door haar verhalen en vertel haar dat ik hem dolgraag zou willen ontmoeten.

Twee dagen na de conferentie krijg ik een email van Binkie dat ik Fernando Leysama kan ontmoeten. Hij zal volgende week naar de jungle vertrekken en we kunnen met een klein groepje met hem meereizen voor een driedaagse ceremonie. Weer twee dagen naar haar bericht zitten Binkie en ik in een vliegtuig naar Bogota.

Tijdens de vlucht vertelt ze me meer over Fernando: ‘Hij was vijf toen hij werd ontdekt door zijn leraar Abuelo Juvenal. Deze grote sjamaan zag in de kleine Fernando de incarnatie van een overleden sjamaan en werd zijn “grootvader”. Juvenal nam het kind mee de jungle in – uiteraard met toestemming van zijn ouders. Fernando werd geïnitieerd in de oude tradities van de sjamaan. Rond zijn twintigste begon hij zijn eerste Ayahuasca ceremonies te leiden.’

‘Hoe oud is hij nu?’

‘Ik schat hem ergens rond de vijfendertig. Dat is nog behoorlijk jong voor een sjamaan van zijn kaliber. De ouderen van zijn stam eren zijn wijsheid. Fernando is een van de laatste sjamanen, of taitas zoals zij in Colombia worden genoemd, die is onderwezen in de traditionele leer van de ouderen. Het grappige bij Fernando is dat hij ook een moderne gozer is. Je kunt met hem net zo makkelijk praten over medicinale planten en overleden voorvader-spirits, als over smart phones en snelle auto’s.’

Op het vliegveld worden we opgewacht door Juan Gabriel en zijn vrouw Melibea. De hartelijkheid en warmte van deze prachtige mensen, die Binkie’s beste vrienden in Colombia zijn, is direct voelbaar. Juan Gabriel heeft in een succesvolle rockgroep in Colombia gezeten en schrijft nu voornamelijk muziek voor soap opera’s. Melibea is fotografe.

Op weg naar hun huis vertelt Juan Gabriel ons over het programma voor de komende dagen. Morgenochtend vroeg gaan we met de auto op pad naar de provincie Putumayo aan de zuidwest grens van Colombia. Dat is waar het Amazone regenwoud begint. De lokale mensen noemen dit gebied Putumayo – het land waar de wolken worden geboren. In de bergen van deze streek ontstaan de wolken die het regenwoud bevruchten.

De volgende ochtend gaat de wekker om vier uur. Rugzakken, tenten, hangmatten, wandelschoenen, poncho’s en laarzen worden in de laadruimte van de four-wheel-drive gestouwd en zo begint onze reis dwars door Colombia. Het landschap is fascinerend en blijft veranderen. Woestijnen worden afgewisseld met moerassen, bergen, pampa’s, dichte bossen en jungle.

Het landschap is nog behoorlijk intact, evenals veel van de inheemse culturen, in tegenstelling tot andere delen van Zuid-Amerika. Dit komt voor een belangrijk deel door de drugsoorlogen die Colombia hebben geteisterd, waardoor hordes toeristen en multinationals op afstand zijn gebleven. Dat is inmiddels in rap tempo aan het veranderen, aangezien de regering een vredesverdrag met de rebellen heeft getekend, en een aantal grote drugskartels is opgerold.

Laat in de avond komen we aan in een dorpje dat Villa Garzon heet, de laatste buitenpost voordat het eindeloze Amazone regenwoud begint. We zullen hier een nacht blijven en dan in de ochtend de laatste kilometers afleggen naar de rand van het regenwoud.

We zijn uitgehongerd en vinden een klein restaurantje op het dorpsplein dat nog open is. We bestellen ons eten en vallen ondertussen aan op de schaal cassavechips die wordt gepresenteerd. Wanneer de ober het eten brengt, vraagt hij naar onze plannen.

‘We gaan de jungle in om een bijzondere sjamaan te bezoeken.’

‘OK, maar kijk goed uit, want we hebben op dit moment wat problemen met jaguars.’

‘Problemen met jaguars?’

‘Ja, ze komen de laatste tijd steeds dichter bij het dorp, omdat de petroleummensen het woud plunderen. Afgelopen week zijn schapen, koeien en paarden opgegeten. Gisteren stuurden we een paar jagers met honden het woud in. Na een tijdje stopten de honden met blaffen. De jagers vonden hun karkassen, maar hebben de jaguars niet kunnen vinden.’

Ik begin me een beetje ongemakkelijk te voelen.

‘Eten jaguars mensen?’

‘Zelden.’

‘Zelden? Dat is niet erg geruststellend. Maar eh, wat moeten we doen als we er een tegenkomen?’

‘Niet wegrennen in ieder geval, want dan ziet hij je als prooi en zal je doden. Als hij zijn tanden laat zien, denk dan maar dat hij naar je lacht en lach gewoon terug.’

Ik kijk de man vol ongeloof aan: ’Meent u dat nou?’

Hij lacht en slaat me hartelijk op de schouder: ‘Sorry, ik moet verder, er wachten nog meer klanten.’

De volgende ochtend rijden we richting een klein kamp waarvandaan het pad naar de ceremoniële junglehut van Fernando Leysama begint. Zonder een four-wheel-drive zou het onmogelijk zijn om door snel stromende rivieren te rijden en over de scherpe rotsen te rijden die ons steeds verder de jungle in voeren.

Wanneer we drie uur later bij de hut zijn aankomen, wachten twee lokale mensen ons op: Lisandro en Blanca. Lisandro zal onze gids zijn en zijn zus Blanca zal in de jungle voor ons koken. We controleren voor de laatste keer onze uitrusting: hoge laarzen (om te voorkomen dat we door slangen worden gebeten en door doorns worden gesneden), lange mouwen (tegen giftige planten en vreemde insecten), anti-muskieten olie, hoeden, water, voedsel, muesli-repen.

Blanca is de eerste die op pad gaat, omdat ze het eten klaar wil hebben als we over enkele uren arriveren. Daar gaat ze: in hot-pants en een sexy, mouwloos t-shirt. Halverwege de berg wordt het terrein zo drassig dat ze blootsvoets verder gaat omdat ze haar sneakers niet vies wil maken.

Wanneer we een kwartier later vertrekken, ben ik direct gefascineerd door het regenwoud. De schoonheid is overweldigend. Nog nooit heb ik de natuur in zo’n maagdelijke vorm gezien. Iedere plant, iedere rivier en zelfs de rotsen stralen levendigheid uit. De wandeling is zwaar en vijf uur later komen we aan bij de hut van Fernando.

‘Welkom in mijn junglehuis,’ roept hij vanaf het balkon. ‘Kom boven en geniet van het uitzicht.’

We trekken onze modderlaarzen uit en lopen de trap op waar Fernando ons hartelijk verwelkomt. Juan Gabriel, Melibea en Binkie hebben veel ceremonies met hem gedaan en het is duidelijk dat ze een diepe band hebben. Het uitzicht is overweldigend. Zo ver als ik kan kijken, zie ik bergen, weelderige wouden, groene rivieren, wilde bloemen, exotische vogels, jonge wolken en daarachter een azuurblauwe lucht.

‘Luister,’ zegt Fernando na een poosje, ‘hoor je dat gekrijs? Dat zijn de brulapen die daar in de verte in die boom zitten. Het geluid dat zij maken, reist kilometers ver door de jungle.’

Opeens horen we gekrijs uit de keuken. Het is Blanca. We rennen naar haar toe en zien een enorm groen insect op het aanrecht zitten. Het is zo groot als twee vuisten en heeft grote hoektanden, voelsprieten en griezelige poten. Het dier trekt zich niets van ons aan en is in alle rust een appel aan het verorberen.

‘Ew, wat is dat?’

‘Het is een monster,’ zegt Fernando. ‘Als je dit dier levend opeet, zal het monster in jou wakker worden. Wil je het proberen?’

Ik kijk vol afgrijzen naar Fernando. Melibea kijkt naar mijn geschokte gezicht en lacht.

‘Denk je dat hij bluft?’

‘Ik kan het me niet voorstellen dat hij zo’n dier levend opeet, jij wel?’

‘Oh ja, ik ben er zeker van dat hij dat wel eens heeft gedaan.’

Na een voedzame cassave-soep neemt Fernando ons mee naar de rivier beneden in de vallei om ons op te frissen. Het water is diep groen. Fernando legt uit hoe dat komt: ‘Er liggen grote hoeveelheid smaragden in de grond. De inheemse indianen hebben mij eens een veld vol smaragden laten zien midden in de jungle. Ik moest beloven dat ik nooit aan iemand zou vertellen waar het is. Als mensen deze schatten zouden plunderen, zou dat veel schade aan het woud aanrichten. De smaragden vormen het hart van de jungle. Mensen begrijpen niet langer de onderlinge verbanden in de natuur. De sjamaan kent deze samenhang. Hij kent het mysterie en hij voelt de magie.’

Wanneer de zon achter de bergen ondergaat, zetten Binkie en ik onze tent op aan de rand van de jungle, zo’n dertig meter bij Fernando’s hut vandaan. Ik ben doodmoe maar heel gelukkig, en val in Binkie’s armen in slaap, snorrend als een poes. Het zal de kat in mij zijn, zoals Alloya mij vertelde, die langzaam tot leven komt.

De volgende ochtend staan we vroeg op en treffen Fernando in zijn hangmat op het balkon aan met een dikke sigaar in zijn mond. Op de grond naast hem staat een kleipot vol met groene poeder. Het heet Mambe en is gemaakt van cocabladeren gemengd met gemalen zeeschelpen. Fernando stopt het in zijn mond als pruimtabak, een gewoonte die hij van de inheemse indianen overnam. Een klein beetje Mambe werkt als een kop sterke koffie, en ik ben er nu al aan verslaafd.

Juan Gabriel en Melibea zijn ook wakker en hangen hun hangmatten naast die van Fernando op de veranda. Binkie en ik doen hetzelfde en twintig minuten later bengelen we met groen poeder in onze wangzakken behaaglijk heen en weer. Na een uurtje gezellig te hebben gekletst, voornamelijk in het Spaans waardoor veel mij ontgaat, staat Fernando op en loopt naar de rand van de jungle voor een sanitaire stop. Opeens horen we hem roepen.

‘He jongens, kom eens hier!’

‘Kijk,’ zegt hij als we bij hem zijn, ’verse jaguar sporen.’

Binkie en ik kijken elkaar aan. De sporen lopen op nog geen twintig meter van onze tent. Na dit korte intermezzo gaat Fernando weer in zijn hangmat liggen. We hebben nog niets gegeten omdat het ’t beste is om voor het gebruik van Ayahuasca een lege maag te hebben. Het brouwsel maakt je behoorlijk ziek en hoe minder je eet hoe minder je hoeft over te geven. Maar rond twaalf uur staat Fernando op uit zijn hangmat en gaat naar de keuken om wat eten te halen.

Als hij terugkomt zegt hij: ‘We gaan vandaag geen ceremonie doen. Ik voel dat het niet het goede moment is. Jullie zijn er nog niet klaar voor. Eerst moeten jullie in contact komen met de jungle. Je moet het voelen.’

Na wat fruit en cassavechips opent Fernando een andere kleipot.

‘Voordat wij de jungle ingaan,’ zegt hij, ‘wil ik jullie wat Peyote geven, een hallucinerende substantie van een cactus die ik van een sjamaan in Mexico heb gekregen.’

We krijgen ieder twee eetlepels van het grijsachtige poeder te verwerken. Het is heel bitter en smaakt naar de Mexicaanse woestijn.

Na vijftig meter wordt de jungle zo verdicht dat Fernando en Lisandro beurtelings de machete moeten hanteren om een pad te banen. Zelfs Binkie, die veel in de jungle is geweest, is onder de indruk.

‘Meer jungle dan dit wordt het niet. Ik ben blij dat Fernando en Lisandro bij ons zijn om ons de weg te wijzen.’

‘Ja,’ stemt Melibea in, ‘we hebben geluk met Fernando. Hij is als een levende bibliotheek. Ik heb een antropoloog eens horen zeggen dat iedere keer dat er een sjamaan dood gaat een bibliotheek in vlammen opgaat.’

‘Zei je levende bibliotheek?’

‘Ja.’

‘Dat is gek. Ik hoorde iemand laatst ook over de levende bibliotheek praten, maar in een heel andere context.’

Voordat Melibea antwoord kan geven, verandert de omgeving plotseling. Het is ineens alsof de kleuren in de jungle helder oplichten. Alles om mij heen lijkt te stralen. Verbeeld ik het mij nu, of is zie ik een gezicht in die rots? Praat die rots tegen mij? Ik kijk naar Binkie, Juan Gabriel en Melibea. Ook zij hebben brede grijnzen op hun gezicht. De Peyote begint te werken.

We lopen enigszins onstabiel verder, totdat we de oever van de rivier bereiken. Fernando en Lisandro hebben een prachtige rots gevonden in het midden van de rivier. Het is betoverend om het groene water langs ons heen te voelen stromen en ik zou kunnen zweren dat ik het water hoor praten.

Na een tijdje fluistert Fernando, die naast mij zit: ‘Hoor je de onzichtbare mensen?’

Ik luister maar alles wat ik hoor, is het geluid van de rivier.

‘Ik hoor ze niet Fernando. Wat hoor jij?’

Fernando begint te zingen, huilen, knorren en grommen. Het klinkt haast prehistorisch. Het is de taal van de indianen die hier ooit woonden. Zij werden de “onzichtbare mensen” genoemd, omdat zij in het woud konden opgaan. Zij konden zich onzichtbaar maken door een te worden met de bomen en de natuur.

Wanneer we uren later terugkeren naar de junglehut, zijn we zo uitgelaten van alles wat we hebben meegemaakt, dat we niet in de stemming zijn om iets te eten.

‘Maak je niet druk over eten Blanca,’ roept Fernando vanaf de veranda, ‘wij gaan nog meer Peyote nemen.’

We beleven een krankjorume avond en genieten van de cactus, het woud en van elkaars gezelschap. Wanneer ik vanuit de hangmat naar de sterren kijk, raak ik overweldigd door de schoonheid. Er is in dit gebied geen enkele lichtvervuiling en ik duizel haast van de hoeveelheid sterren, planeten, asteroïden en wat dies meer zij. Ik probeer de sterrenstelsels te vinden die Time Bender aanwees; Lyra en Vega. Ik kan ze niet vinden – misschien omdat we ons aan de andere kant van de planeet bevinden.

Wanneer Binkie en ik uren later eindelijk in onze tent liggen, kunnen we moeilijk in slaap komen. Naast de jetlag is de Peyote nog steeds actief en voelen we ons totaal niet moe. We moeten echter wel wat rusten, dus sluiten we de ogen en luisteren naar de geluiden van de jungle. Opeens hoor ik een krakend geluid, als van een brekende twijg. Er is iets daarbuiten. Is het de jaguar?

‘Denk je dat jaguars bloed kunnen ruiken?,’ fluistert Binkie.

‘Natuurlijk. Waarom?’

‘Ik heb net mijn maancyclus.’

‘Bedoel je jouw menstruatie?’

‘Ja.’

‘OK, dan moeten we maken dat we hier wegkomen!’

Behoedzaam openen we de tent en schijnen met onze zaklampen de nacht in. Ik verwacht half een paar groene ogen te zien oplichten, maar zie slechts bomen.

‘Een, twee, drie en gaan!’

We rennen naar de hut, slaapzakken en matrassen onder onze arm.

Fernando lacht als hij ons ziet aankomen.

‘Bang voor de jaguar?’

‘Ja.’

‘Jullie hoeven niet bang te zijn.’

‘Hoezo?’

‘Omdat ik ook een jaguar ben.’

‘Dat stelt me gerust Fernando,’ zeg ik. ‘Dan blijven we vannacht dichtbij jou in de buurt.’

We installeren ons een paar meter van Fernando’s hangmat en vallen eindelijk in een diepe slaap.

De avond erna is het zover. Eindelijk gaan we de Moeder aller Medicijnen drinken. Als deze plant nog meer potentie heeft dan Peyote dan wordt dit een dolle nacht. Fernando heeft ons uitgelegd dat we moeten gaan liggen, omdat de kans groot is dat we ziek zullen worden.

We hangen in een plechtige stilte onze hangmatten op terwijl Fernando een vuur bouwt. Hij zingt voortdurend tegen de vlammen en gebruikt veren om slechte spirits te verjagen. Hij is gekleed in een kleurrijke ceremoniële outfit, met veren in zijn haar, jaguar-tanden rondom zijn nek en zijn vertrouwde instrumenten binnen handbereik: een wairu (een waaier gemaakt van bladeren), mondharmonica en trommels.

Wanneer hij tevreden is over het vuur gebaart hij ons een voor een om naar hem toe te komen voor een beker Ayahuasca. Het smaakt heel bitter en is moeilijk binnen te houden zonder te kokhalzen. Nadat wij de dikke drap hebben weggespoeld met een glas water gaan we liggen en wachten op wat komen gaat.

Twintig minuten later begint mijn wereld te veranderen in kleurrijke geometrische patronen. Alles lijkt te bestaan uit fractale vormen met de meest verbazingwekkende kleuren. Alles beweegt, draait, ademt en smelt samen. Elke gedachte die ik heb, elke ademhaling die ik neem, beïnvloedt deze caleidoscopische patronen.

Na een tijdje van dit wonderlijke spektakel te hebben genoten, word ik mij bewust van kleine lianen die voor mijn ogen lijken te dansen. Langzaam komen ze dichterbij, alsof ze op toestemming wachten om bij me binnen te komen. Wanneer ze te dichtbij komen, en ik schrik, trekken ze zich terug om daarna weer wat dichterbij te komen.

Na een tijdje geef ik mij volledig over en neemt de plant het over. Onmiddellijk word ik de ruimte in geschoten en reis met enorme snelheid naar het centrum van het universum. Hoe dichter ik erbij kom, hoe meer ik het gevoel heb te baden in een helend gouden licht. Het is zo overweldigend dat de tranen niet over mijn wangen rollen, maar letterlijk uit mijn ogen spatten. Eindelijk kom ik weer thuis! Maar net als ik die prachtige lichtgloed wil binnengaan, word ik omgekeerd en schiet met een ruk de andere kant op, terug naar de Aarde.

Het volgende moment ben ik terug in de jungle, terug in mijn hangmat. Maar alles om me heen lijkt veranderd. Alles lijkt honderdmaal te zijn versterkt. Ieder geluid dat ik om mij heen hoor, lijkt duizendvoudig te worden versterkt. Ik hoor de geluiden niet alleen, maar lijk geluid nu ook te kunnen zien en zelfs proeven.

Dan hoor ik een stem die me vagelijk bekend voorkomt. Het is de stem van de Aarde. Het is Gaia die spreekt. Ze fluistert tegen mij, reikt naar me uit, verleidelijk en teder. Ik glimlach en herinner me dat Time Bender me vertelde dat Gaia zo hot en sexy is. Ze pulseert nu onder mij, begint me op te winden, hitserig en sexy. Ze glijdt langzaam in en uit me, als een slang.

Dan opeens verandert ze in een enorme cobra. Zij torent boven me uit en lijkt me te gaan verslinden. Ik raak in paniek en probeer weg te komen, maar kan me niet bewegen. Help, wil ik roepen, ik ga dood! Maar er komen geen geluiden uit mijn mond, zoals tijdens nachtmerries, alleen vage klanken.

Ik begin te huilen, omdat ik weet dat ik ga sterven. Ik zie mijn geliefden voor me en neem afscheid. Het is intens melancholisch en triest. Ik zie Binkie’s gezicht voor me. Ik reik naar haar uit, maar kan haar niet meer bereiken. Ik ben al in een andere wereld, en glijd weg in de open bek van de immense cobra.

Weer verzet iets zich in mij. Stop! Ik wil niet sterven! Ik wil leven! Ik hou zo van de Aarde. Ik hou zo van het leven. Ik hou zo van deze mensen…

Maar het is te laat en ik verdwijn in het duister.

Na wat een eeuwigheid lijkt, begint mijn maag op te spelen. Ik voel me ziek en moet als de donder uit mijn hangmat zien te springen omdat ik moet overgeven. Maar het is moeilijk om mijn bewegingen te coördineren. Ik kan mijn lichaam haast niet besturen. Mijn benen willen niet luisteren en mijn hoofd draait wild in de rondte. Op de een of andere manier weet ik mijzelf uit de hangmat te werken en kruip gedesoriënteerd naar de rand van de jungle. Daar stort ik in en geef minstens een uur over. Ik heb me nog nooit zo ziek gevoeld, maar het is op een vreemde manier bevrijdend. Met iedere uitbarsting van misselijkheid stel ik me voor dat ik mijn demonen eruit gooi: woede, spijt, schuld, schaamte, lijden, verraad, verdriet, hopeloosheid, en nog veel meer kots ik er die nacht uit.

Wanneer het ergste voorbij is en ik mijn ogen weer kan openen, zie ik dat Fernando achter mij staat, zwaaiend met zijn waaier, zingend naar mijn demonen.

‘Gaat het weer een beetje?’, vraagt hij wanneer ik moeizaam overeind kom.

‘Ja, ik geloof het wel. Dank je wel dat je voor me hebt gezorgd.’

‘Kom, ik breng je terug naar je hangmat zodat je kunt slapen.’

Hij trekt me overeind en neemt me bij de arm. Slingerend en half struikelend vind ik m’n weg naar de hangmat en val in een diepe droomloze slaap.

Wanneer ik de volgende ochtend wakker word, is mijn geest volkomen rustig. Ik voel me haast herboren, als een kind dat opnieuw gaat genieten van het leven. Ik loop een stukje naar beneden en vind mijn vrienden reeds aan het ontbijt. Ik zie aan hun ogen dat ook zij intense ervaringen hebben gehad. We zeggen niet veel. Het is moeilijk om een Ayahuasca reis onder woorden te brengen. Het is als een droom: wanneer de dageraad aanbreekt, vervliegen de beelden langzaam.

Fernando geeft mij een kom met fruit.

‘Hoe voel jij je nu, mijn vriend?’

‘Ik voel mij geweldig Fernando, alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Dank je voor alles wat je vannacht voor me hebt gedaan. Ik had dat echt nodig.’

Hij glimlacht, zegt niets en kijkt in de verte.

‘Kijk,’ zegt hij na een poosje, naar de bergen wijzend, ‘daar worden de wolken geboren.’

 

10. DEMONEN

The phenomenon of UFOs does exist, and it must be treated seriously.

Mikhail Gorbachev, former President of the Soviet Union.

Twee weken later verschijnt John Lennon in mijn droom. Hij draagt een wit gewaad, waardoor hij een beetje lijkt op Jezus, en zit onder een dode boom. Ik loop naar hem toe. Wanneer ik bij hem ben, kijkt hij op en gebaart me om naast hem te komen zitten. Met zijn wijsvinger tekent hij in het zand een symbool. Het lijkt op een Egyptisch hiëroglief.

‘Wat betekent dit, John?’

Hij geeft geen antwoord, maar wijst naar de boom.

‘Boom? Dood?’

Weer geeft hij geen antwoord.

Het begint nu te sneeuwen. De vlokken zijn gemaakt van prachtige geometrische patronen in eindeloos veel sprankelende kleuren. Wanneer de vlokken op onze lichamen neerdwarrelen, verdwijnen ze in ons. We lachen er om en ik voel me als een kind dat met zijn beste vriend in de sneeuw speelt. Elke keer dat een sneeuwvlok mijn lichaam in gaat voel ik een tinteling door me heen gaan, alsof ik meer energie krijg, meer inzicht. Het lijkt alsof ik een soort upgrade krijg.

De hoeveelheid energie die mijn lichaam binnenstroomt, wordt op een gegeven moment zo groot dat het moeilijk te hanteren wordt. Ik voel me extatisch, maar ook tot het uiterste gespannen. Mijn zenuwstelsel trekt het haast niet meer om al deze nieuwe informatie te verwerken. Maar toch wil ik niet dat het stopt. Ik sluit mijn ogen en open mijn armen naar de hemel. Meer, geef me meer! Ik wil het allemaal ervaren, ik wil de hele kosmos in me opnemen!

Dan stopt het ineens met sneeuwen. De zon gaat schijnen. Ik open mijn ogen en zie dat de boom tot leven is gekomen. Het is de meest weelderige boom die ik ooit heb gezien. Op de een of andere manier weet ik dat dit de Boom des Levens is. Ik verbaas mij over het wonder van dit alles, begin te lachen en kijk naar John. Maar hij is verdwenen.

Ik kijk om me heen en roep naar hem: ‘John, waar ben je? Kom terug! Ik wil begrijpen wat dit alles betekent!’

Opeens zie ik hem in de verte. Hij gaat net een groot landhuis binnen dat op de heuvel ligt. Ik wil hem waarschuwen om niet naar binnen te gaan omdat de Duivel daar woont. Ik roep naar hem maar hij lijkt mij niet te kunnen horen. Vlak voordat hij de deur opent kijkt hij nog even achterom en wijst op het symbool in het zand.

Dan sluit de deur zich. Ik kijk omhoog naar de boom. De boom is dood.

Die middag heb ik een afspraak met een professor in de astrofysica. Ik wil hem spreken om meer te weten te komen over hoe universa, sterrenstelsels, zwarte gaten, enzovoorts werken. Professor Daniel Lichtenberg is precies de man die mij alles over deze complexe materie kan uitleggen. En meer dan dat, aangezien hij niet alleen een harde wetenschapper is, maar ook veel weet van astrologie, alchemie en esoterische wijsheid.

‘Thee?’

‘Graag.’

‘Momentje, ik ben zo terug.’

Terwijl de prof in de keuken bezig is, bewonder ik zijn boekenkast. Er is een hele plank gewijd aan Hermes Trismegistus, waarvan wordt gezegd dat hij een van de grootste leraren van de mensheid was. Deze mysterieuze figuur was alchemist, wiskundige, architect, botanist, taalkundige, genezer, sterrenkundige en nog veel meer. De Egyptenaren kennen hem ook en noemen hem Thoth. Volgens hen gaf Thoth hen de kennis om verbazingwekkende structuren te bouwen, zoals de Grote Piramide en de Sfinx op het Giza plateau. Ik blader door een van de boeken en ineens valt mijn blik op een symbool dat ik herken. Het is het symbool dat John mij de afgelopen nacht liet zien.

Wanneer professor Lichtenberg terugkomt met de thee vraag ik hem of hij de betekenis ervan weet.

‘Laat mij eens kijken. Oh ja, dit is een zogenaamde Amenta, het symbool dat de Egyptenaren gebruikten voor de onderwereld, het land van de doden. Waarom wil je dat weten?’

‘Dit klinkt misschien wat vreemd, maar ik droomde vannacht over dit symbool. John Lennon verscheen in mijn droom en tekende dit in het zand.’

‘Werkelijk? Wat bijzonder dat John Lennon in je droom verschijnt. Ik ben groot fan van de man.’

‘Ah, u bent een man naar mijn hart. Ik beschouw The Beatles als een van de zeven wereldwonderen. Voor mij staan zij op dezelfde hoogte als de Grote Piramide en de Hangende Tuinen van Babylon.’

‘Haha, zo heb ik The Beatles nooit bekeken, maar ik ben het wel met je eens. Ik heb wel eens in een oud document gelezen dat er ooit, wanneer de mensheid in een penibele situatie terecht was gekomen, vier engelen zouden komen om licht te brengen. Ik heb wel eens gedacht dat het The Beatles waren die werden beschreven. In mijn optiek is het niet overdreven om te stellen dat die vier engelen uit Liverpool de wereld van de ondergang hebben gered.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Tijdens de jaren zestig was er een conjunctie van planeten die makkelijk tot een wereldwijde catastrofe had kunnen leiden. Ik verwachtte iets immens, maar tot mijn verbazing gebeurde er niets. Ik begreep het niet en bestudeerde telkens weer mijn astrologische charts. Wat zag ik over het hoofd? Op een dag viel het kwartje. De interventie kwam niet van de sterren, maar van de Aarde. De impact die The Beatles hadden op de stemming van de mensheid, had de koers van de geschiedenis veranderd.’

‘Hebben de Beatles een wereldwijde ramp voorkomen?’

‘Ja, ik vermoed dat het geluk, de vreugde en de opwinding die zij veroorzaakten, de snelheid van de atomen deed toenemen. Zij creëerden hiermee een verhoogde vibratie. De Aarde accelereerde omdat de mensheid feest begon te vieren. Doordat wij in een hogere frequentie terecht kwamen, stapten we uit de destructieve tijdlijn die mijn charts lieten zien, en creëerden een nieuw tijdspad voor de mensheid. Wil je wat chocolade?’

‘Ja, graag.’

Hij loopt naar zijn bureau en pakt een gouden doos, van precies dezelfde soort als die van Time Bender in Amerika.

‘Hee, die heb ik eerder gezien. Dat zijn helende pastilles, nietwaar?’

‘Ja, ze worden Chocolights genoemd en worden in een fabriek niet ver van hier gemaakt.’

Hij wacht tot ik mijn chocolaatje op heb en kijkt naar me. Het heeft een kalmerend en verzachtend effect. Ik adem diep in en glimlach.

‘Wow, wat zit er in deze chocolaatjes?’

‘Het is een alchemistisch proces.’

‘Waar kan ik ze krijgen?’

‘Ik zal je het adres geven voordat je vertrekt.’

‘Dank u.’

Ik begin te begrijpen dat het niet toevallig is dat ik bij professor Lichtenberg ben. Voordat ik hem meer ga vragen over hoe het universum in elkaar steekt, wil ik meer weten over John Lennon: ‘Mag ik u iets vragen? Het gaat over iets dat me al jaren bezighoudt. Misschien kunt u mij helpen. Toen John Lennon werd vermoord was ik daar erg van ondersteboven en luisterde naar zijn teksten. De woorden van de laatste songs die hij schreef, waren nogal heftig, alsof hij voorvoelde dat er iets met hem zou gebeuren. Denkt u dat hij wist dat hij zou sterven?’

‘Wel, ik weet in ieder geval zeker dat hij zich bedreigd voelde. Hij had natuurlijk een hoop invloed. Zijn politieke publiciteitsstunts zoals de ‘War is Over’ campagne sprak miljoenen mensen van over de hele wereld aan. Hij had rechtstreeks toegang tot de mondiale media. Voor sommige mensen was hij de gevaarlijkste man op Aarde. Hij stond onder constante surveillance van de FBI. Zijn appartement werd in de gaten gehouden, hij werd gevolgd, en zijn telefoon werd afgeluisterd. Zijn belagers hielden zich bepaald niet op de achtergrond en probeerden hem bewust bang te maken. John vertelde niet lang voor zijn dood aan een vriend dat als er iets met hem of Yoko zou gebeuren, dat het dan geen ongeluk zou zijn.’

‘Is hij vermoord omdat hij een bedreiging vormde voor de heersende macht?’

‘Dat denk ik wel ja. Lennon rammelde aan hele duistere kooien.’

‘Dus u zegt eigenlijk dat de man die hem vermoordde niet een verwarde dwaas was die aandacht wilde hebben, zoals de media beweren?’

‘Ik geloof niet dat Mark David Chapman uit was op aandacht. Hij wilde niet eens met de pers praten. Volgens detective O’Connor, de eerste die met Chapman op het plaats delict sprak, zag hij eruit alsof hij was geprogrammeerd. Hij gedroeg zich als een zombie. Hij bleef daar gewoon rondhangen en wachtte op de politie die hem kwam arresteren.’

‘Heeft Chapman ooit iets gezegd over waarom hij de moord pleegde?’

‘Er is een documentaire van de BBC waarin hij zegt dat hij in zijn hoofd steeds opnieuw hoorde: “Doe het, doe het, doe het”. Hij herinnert zich niets van het moment dat hij de trekker overhaalde.’

Direct na mijn interview met Daniel Lichtenberg rij ik door naar de Zuidas. Als er iemand verantwoordelijk is voor de moord op John Lennon, dan is het Hidden Hand. Ik wil weten wat hij hierover te vertellen heeft. Ik voel een grote gerechtvaardigde woede en wil hem hiermee confronteren.

De lobby van het gebouw is nog steeds angstvallig verlaten en dit keer is zelfs de strenge secretaresse in geen velden of wegen te bekennen. Ik wacht een paar minuten en loop dan naar de lift. De deuren staan open en ik druk op de knop naar de bovenste verdieping. Het wordt weer koud. Wanneer de deuren opengaan, zie ik Hidden Hand achter zijn bureau zitten. Hij kijkt naar me alsof hij mij verwachtte.

‘Ga zitten.’

‘Dank u. Sorry dat ik zo kom binnenvallen, maar er is iets waarover ik met u zou willen spreken. Het houdt mij al jaren bezig; de dood van John Lennon. Heeft u die moord georkestreerd?’

Hij fronst zijn wenkbrauwen in een gebaar van ongeloof over zoveel onnozelheid en ontwijkt mijn vraag met een indirect antwoord: ‘Kennelijk begrijp je nog steeds niet met wie je te maken hebt. De wezens die jullie regeringen controleren zijn zo ver afgedreven van hun ware aard dat zij niet langer toegang hebben tot hun inherente natuurlijke levenskracht. Zij hebben geen enkele intentie om terug naar huis te gaan en zoeken in plaats daarvan naar de voeding van negatieve energie. Zij leven op jullie energie door jullie te terroriseren.’

Ik besluit niet al te hard aan te dringen en volg zijn redenering: ’Dus eigenlijk zijn deze wezens net zo gevangen in dit spel als wij?’

‘Dat is correct. Zij zitten gevangen in de vierde dimensie negatieve cyclus. Zij moeten jullie oogsten, aangezien er geen negatieve oogst is voorbij deze dichtheid.’

‘OK, ik begrijp dat deze wezens ons in een negatieve spiraal moeten houden om zich met onze angst te voeden, maar wat bedelt u met een negatieve oogst?’

‘Een oogst is een specifieke tijd in de grote Kosmische Cyclus waar vernieuwing plaats vindt. Op dit moment is jullie planeet aan het ascenderen naar de vierde dichtheid. Tijdens deze ascentie zal er een drievoudige splitsing zijn voor de zielen die op Aarde wonen. Degenen die voornamelijk negatief gepolariseerd zijn, zullen met ons meegaan wanneer wij evolueren door de negatieve – of Dienstbaar aan Jezelf – oogst. Wij, Lucifer, moeten dan hard werken om het karma, opgedaan door alle negativiteit die wij op deze planeet hebben gecreëerd, af te lossen. Wanneer we dat eenmaal hebben gedaan, zullen we vrij zijn om opnieuw onze plek in te nemen als zesde dimensie leraren van wijsheid voor dit hele melkwegstelsel.’

‘Hoe zit het met degenen die positief georiënteerd zijn?’

‘Degenen die meer positief georiënteerd zijn geweest – Licht en Liefde – zullen evolueren naar een prachtige nieuwe vierde dimensie Aarde, waar jullie zullen werken aan het leren leven vanuit liefde en compassie. Het zal een hele mooie en gouden eeuw voor jullie zijn. De vierde dichtheid zal jullie beginnen te openen voor jullie ware krachten als unieke geïndividualiseerde aspecten van de oneindige Schepper. Het zal een heel magische tijd voor jullie zijn.’

‘En degenen die tussen de twee polariteiten in zitten?’

‘De lauw-warmen zullen een periode van nulpunt tijd ervaren die extatisch zal zijn. Zij zullen zich helemaal één voelen met de Schepper, wat hen een bemoedigende herinnering geeft en een glimp van wie ze werkelijk zijn voordat de sluier van vergetelheid nogmaals op hen zal neerdalen.’

‘Dus, zij zullen zelfs niet merken dat er iets is gebeurd?’

‘Dat klopt. Wanneer de transitie volledig is voltooid, zal de nulpunt tijd eindigen en komen zij in hun nieuwe Spel-omgeving terecht. Zij zullen er hetzelfde uitzien, hetzelfde denken, hetzelfde voelen, enzovoorts. Het zal zijn alsof ze een mystieke ervaring hebben gehad en vervolgens zal het leven voor hen doorgaan alsof er niets is gebeurd: dezelfde huizen, familiesituaties, banen, vrienden, geliefden. Alles zal hetzelfde lijken als voorheen. Zij zullen zich de Grote Oogst niet herinneren en de Aardeveranderingen die plaatsvonden toen de planeet zichzelf genas en regenereerde. Maar zij zullen zich wel de mystieke ervaring herinneren, en dat zal hen hoop geven en een nieuwe gelegenheid om een meer positieve toekomst voor zichzelf te kiezen.’

Ik begrijp dat Hidden Hand zich aan zijn deel van de deal moet houden. Hij moet zo negatief zijn als mogelijk om te slagen en van 3D naar 4D te ascenderen. Maar het Spel dat hij beschrijft lijkt me behoorlijk oneerlijk: ‘Jullie zijn zo geavanceerd op het gebied van hersenspoeling, genetische manipulatie, ruimte-tijd reizen, robotica, implantaten, elektronische rasters en al dat soort zaken, dat onze positie nogal hopeloos lijkt. En elke keer dat iemand hier ontwaakt en zijn kop boven het 3D maaiveld uitsteekt, wordt die in koele bloede vermoord, zoals jullie met John Lennon hebben gedaan.’

Hij zucht een beetje geïrriteerd, en zegt: ’Je bekijkt het nog steeds vanuit een verkeerd standpunt. Zie dit soort zaken als een test. Is het je ooit opgevallen dat je, juist wanneer je denkt dat je iets hebt gevonden dat als “waar” voelt, er iets gebeurt dat je direct doet twijfelen? Dat gebeurt de hele tijd. En dat is niet toevallig maar is deel van het ontwerp van dit Spel. Jullie kunnen dit echter niet zien, omdat het plaatsvindt in een dimensie voorbij de 3D realiteit waarin jullie gevangen zitten. Wanneer je het grote plaatje zou zien, zie je dat alles met alles samenhangt, dat er synchroniciteit is. Het is allemaal toe te schrijven aan de magie van onze oneindige Scheppers’ ingenieuze creatieve geest en geweldige gevoel voor humor en ironie.’

‘Dus het vermoorden van John Lennon was onderdeel van dit geweldige gevoel voor humor en ironie en een test voor ons?’

‘Je begint het eindelijk te begrijpen. Ik weet dat je boos en verontwaardig bent, maar kun je zien hoe een test werkt? Wanneer je iets vindt dat je als “waar” ziet en het wilt integreren in je geloof-systeem, wordt je daarna direct getest, in de vorm van een gebeurtenis die je direct weer doet twijfelen aan je nieuwe waarheid.’

Hij leunt achterover en neemt me op. Dan: ‘Hoe kun je ooit weten of je nieuw ontdekte waarheid echt waar is, als je er niet in wordt uitgedaagd en op wordt getest? De test voor waarheid is deze: in weerwil van de test waaraan je wordt onderworpen, blijf je achter je nieuwe waarheid staan, aan datgene dat jij diep van binnen ervaart als werkelijk waarachtig, of ga je twijfelen en zwalken?’

Ik voel me heen en weer geslingerd door zijn slimme woorden en begin zo langzamerhand aan alles te twijfelen: ’Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat waar is of niet. Ik bedoel, kijk naar mij! Hier zit ik dan te luisteren naar de Meester van Misleiding, en ik vraag hem – of all people – om advies over hoe ik waarheid van valsheid kan onderscheiden. Ik lijk wel gek! Deze testen waar u het over heeft, voelen voor mij niet bepaald als testen, maar eerder als bestraffingen.’

Hij geeft geen antwoord, maar pakt een lange, elegante sigaar uit een zilveren kistje en steekt die rustig aan. Wanneer die brandt, blaast hij ringen richting het plafond. Hij laat de spanning tussen ons hangen en kijkt door de blauwe rook met een ironische grijns naar me. Hij lijkt te genieten van mijn verwarring en is nog een tijdje stil.

Net als ik er genoeg van heb en aanstalten maak om op te staan, zegt hij: ’De wet van karma is geen bestraffing. Het is een middel om te leren, in dit Spel gebracht om persoonlijke groei en ontwikkeling te bewerkstelligen. Als je de consequenties van je handelingen en acties voelt, is er een grotere kans dat je de volgende keer een andere koers zal varen. Een karmische cyclus komt pas tot voltooiing wanneer je de lessen hebt geleerd die je moest leren. Als je dezelfde fouten blijft herhalen, zul je net zolang in die cyclus blijven, totdat de boodschap doordringt. Zorg er daarom voor dat het effect van jouw aanwezigheid op degenen die je gedurende jouw reis tegenkomt, positief en gunstig is.’

Ik kijk hem nu vol ongeloof aan en zeg: ‘Vertelt u – degene die er plezier in schept om dood en verderf te zaaien – mij nu dat ik een positieve houding moet hebben ten aanzien van mensen die ik ontmoet en hen niet moet beschadigen? Hoe kunt u, die in koelen bloede John Lennon vermoorde, zoiets zeggen en waarom zou ik dat van u moeten aannemen?’

Hij glimlacht nu niet meer, maar kijkt me aan met donkere, glinsterende ogen, en opeens herinner ik me: dit is Lucifer! Ik krimp haast ineen onder zijn demonische en dwingende blik en voel me verkillen tot op het bot. Snel voeg ik eraan toe: ‘Het spijt me, neem me niet kwalijk. Het punt is dat ik nooit over de dood van John Lennon heen ben gekomen. Hij was mij zo dierbaar. Hij voelde als een ware vriend.’

Hij wendt zijn blik af en knikt: ‘Ik begrijp het.’

Hij is weer even stil, en ik heb de indruk dat hij afweegt hoe hij zal reageren op mijn heftige emoties. Wanneer hij verder gaat, is zijn stem wat zachter: ‘Jullie denken dat wij dit Spel leuk vinden, maar je dient te begrijpen dat negatief gepolariseerd te zijn heel moeilijk voor ons is. Niet op het fysieke niveau; de karakters die wij spelen genieten van hun rollen aangezien zij zo zijn geprogrammeerd. Maar op spiritueel niveau is het moeilijk. Het lijkt wreed, maar de enige manier voor ons om uit deze cyclus te komen, is om zo negatief als mogelijk te zijn. Wij hebben niet de luxe ervoor te kiezen om positief te zijn, want dat is niet datgene waarvoor wij hier kwamen en de afspraak die wij hebben gemaakt om jullie te helpen in jullie evolutie.’

Hij valt weer stil en blaast ringen naar het plafond. Dan vervolgt hij zijn pleidooi om begrip en voor het eerst lijkt hij kwetsbaar te zijn: ‘Je moet begrijpen dat wij negatief moeten zijn. Als wij geen negatieve oogst creëren, zullen we nog een volgende cyclus aan jullie gebonden zijn. Dat is niet in jullie – en ons – belang. Je moet leren inzien, dat de rol die wij spelen precies hetgeen is waarvoor wij hier naartoe zijn gestuurd. Het contract dat wij zijn aangegaan is jullie te helpen door jullie een katalysator te bieden. Dat is ons offer aan jullie.’

Dan recht hij zijn rug, neemt weer een formele houding aan en zegt: ‘Onze tijd is op. Ik moet heel wat nare dingen doen om dit gesprek te compenseren. Je zult spoedig weten wat die dingen zijn.’

 

11. SASHA

‘It was the darnedest thing I’ve ever seen. It was big, it was very bright, it changed colors and it was about the size of the Moon. We watched it for ten minutes, but none of us could figure out what it was. One things for sure, Ill never make fun of people who say theyve seen unidentified objects in the sky.’

Jimmy Carter, voormalig president van de Verenigde Staten.

De week na mijn bezoek aan Hidden Hand is een van de meest vreselijke die ik mij kan herinneren. Bijna elke dag gaat ergens een bom af, is er een aardbeving, raast er een storm, valt een regering, loopt een demonstratie uit hand, of worden mensen tijdens ernstige ongelukken gedood. Mijn eigen gezondheid gaat ook snel achteruit. Ik krijg hoge koorts, kan geen voedsel of drank binnenhouden en ren constant naar het toilet. De dokter die ik bezoek, zegt dat het een virus is dat ik in Colombia heb opgelopen en schrijft sterke medicijnen voor.

Is dit het werk van Hidden Hand, zo vraag ik mij af terwijl ik ijlend naar het plafond staar? En als dat zo is, moet ik mijzelf dat dan kwalijk nemen? Ik neem tenslotte steeds tijd van hem in beslag – tijd die hij vervolgens weer moet compenseren in de vorm van gruweldaden. Maar dan – tijdens een helder moment – realiseer ik me dat ik niet zo moet denken. Bijna was ik weer ten prooi gevallen aan het schuld-schaamte-boete-programma waar Yahweh ons mee opzadelde toen hij ons uit zijn paradijs gooide. Ik begin in te zien dat veel van mijn gedachten, emoties en handeling voortkomen uit de destructieve conditionering van de Zondeval.

Als Adam en Eva er destijds inderdaad voor kozen om van de Boom van Kennis te eten omdat zij deel wilden uitmaken van de Boom des Levens – zo bedenk ik mij – maakt hen dat dan verkeerd, slecht, zondig? Wat is er in godsnaam verkeerd aan om te willen groeien, evolueren en je volledige potentieel te willen leven? Als dat onze misdaad is, dan pleit ik schuldig en ben er nog trots op ook! Yahweh kan m’n rug op.

Deze gedachten dwalen door mijn hoofd wanneer ik enkele dagen later over de A5 richting Haarlem rij. Ik voel me nog steeds ziek, maar laat me niet kisten. Ik heb twee aspirines genomen en een sterke bak koffie. Die moeten me voor een paar uur op de been houden om mijn afspraak na te komen om een interview te doen met de mensen van de Chocolights fabriek nabij Haarlem. Ik kreeg het adres van Daniel Lichtenberg en toen ik belde om een afspraak te maken, was ik direct welkom.

Ik zie op de kaart dat de fabriek midden in de duinen ligt, net buiten Haarlem. Wanneer ik op een nogal troosteloze ochtend rond tienen het terrein op rij, zie ik de fabriek in de verte liggen. Het gebouw ziet er futuristisch uit, maar niet kil. Het is juist heel stijlvol en lijkt haast licht uit te stralen. Ik parkeer de auto en loop naar de ingang die open staat. In de deuropening staat een prachtige jonge vrouw met helderblauwe ogen, lang blond haar, en gekleed in een blauw soort cat-suit.

Zij glimlacht innemend en wanneer ik mijn hand uitsteek om haar te begroeten, pakt ze die met beiden handen vast. Ze zegt niets maar kijkt me zeker tien seconden indringend aan. Haar glimlach doet mijn hart smelten en ik voel me een stuk beter dan enkele minuten geleden. Zelfs de hoofdpijn neemt enigszins af.

Met een stem die klinkt als een klaterend bergbeekje zegt ze: ‘Hartelijk welkom. Dank je dat je bent gekomen. Mijn naam is Walaya. Mag ik je jas aannemen?’

‘Dank je wel Walaya,’ zeg ik terwijl ik denk: ‘Wow, als deze chocolaatjes op mij op dezelfde uitwerking hebben als op haar, dan ben ik nu al verslaafd.’

Ze lijkt mijn gedachten te lezen, want kijkt me een beetje uitdagend en plagerig aan. Dan neemt ze mijn arm en zegt lachend: ‘Volg mij maar alsjeblieft.’

Ik word door een lange gang geleid die is gemaakt van een glanzende soort steen. Het ziet er een beetje uit als marmer, maar is helemaal transparant, zoals kristal. De muren lijken licht uit te stralen zonder een zichtbare bron. Onderweg naar het einde van de gang, masseert ze zachtjes mijn arm. Haar manier van doen is zo vrij, zo zwoel en sensueel dat het even het door mijn hoofd schiet dat ik misschien niet op de juiste plek ben. Is dit misschien een soort luxe seks-oord? Op dat moment kan ik nog niet weten dat ik enkele uren later luid kreunend bovenop haar zal liggen.

Aan het eind van de gang is een grote zilverkleurige deur. Hij opent vanzelf als we naderen en ze laat me voorgaan om naar binnen te stappen. Ik kom nu in een grote witte ruimte die meer lijkt op een ruimteschip dan een chocoladefabriek. Op de drempel blijf ik staan en kijk achterom naar haar: ‘Is dit waar jullie de Chocolights maken?’

‘Onder andere. Die grote bassins bevatten de verschillende ingrediënten, die in specifieke doses worden gemengd in deze kristallen machines.’

‘Zijn die van kristal gemaakt?’

‘Inderdaad, maar niet het soort kristal dat jullie hier op Aarde kennen. Waar ik vandaan kom, worden kristallen voor heel veel doeleinden gebruikt.’

Voordat ik kan vragen waar zij dan wel niet vandaan komt, stappen drie mensen aan de andere kant van het vertrek de zaal binnen. Een van hen lijkt sprekend op Walaya, maar is een stuk ouder. Haar ogen lijken licht te geven, net als die van Walaya, maar haar ogen zijn niet blauw maar goudkleurig. Zij draagt hetzelfde soort outfit als Walaya maar in een diepere kleur kobalt blauw. Naast haar staat een man die waarschijnlijk net zo oud is als Walaya. Ook hij is blond – haast platinakleurig – en is bijzonder atletisch gebouwd. Dan stapt een oudere heer het vertrek binnen,. Ik kan mijn ogen niet geloven. Het is Time Bender.

‘Time Bender, wat ben ik blij u weer te zien! Bent u dat echt?’

Ik herken zijn gezicht, maar hij ziet er jaren jonger uit dan de eerste keer dat wij elkaar ontmoetten in Amsterdam. Time Bender lacht vriendelijk en reikt me de hand.

‘Ga zitten alsjeblieft, jonge vriend. Ik zal zo alles aan je uitleggen, maar eerst wil ik je mijn Pleiadische vrienden voorstellen. Walaya heb je al ontmoet. Graag stel ik je voor aan Sasha en Layan.’

Ze lopen beiden op mij af en geven me een hand. Sasha kijkt me diep in de ogen en masseert ondertussen de palm van mijn hand. Layan maakt een hoffelijke buiging en zegt: ‘Het is een eer om u weer te ontmoeten. Ik verheug me erop om deze missie nu tot een goed einde te brengen. Leuke outfit hebt u gekozen, als ik zo vrij mag zijn.’

Ik kijk naar mijn kleding en zie niet zoveel bijzonders. Dan dringt het tot me door dat hij het niet over mijn kleding heeft, maar over mijn lichaam.

Ik moet nu echt even gaan zitten. Walaya brengt me een prachtige kelk – ook weer kristal, denk ik – met daarin een donkerblauwe drank.

‘Hier, neem hier eerst een paar slokken van en neem vooral ook een Chocolight. Kies er maar een uit die je aanspreekt.’

Ik open de gouden trommel op tafel en kies er een met het symbool van twee slangen die om elkaar heen lijken te dansen. Ik stop het tablet in mijn mond en sluit onwillekeurig de ogen. De chocolade smelt op mijn tong en geeft me een heerlijk sensueel gevoel. Ik kan nauwelijks meer denken, alle energie lijkt zich naar mijn onderbuik te bewegen en even ben ik bang een erectie te krijgen.

In plaats van gegeneerd weg te kijken, kijkt Sasha naar de plek waar mijn brokje begint te bollen. Ze lacht hartelijk en zegt: ‘Goed zo, ik zie dat je je al een stuk beter voelt.’

Time Bender ziet het tafereel geamuseerd aan en redt me door van onderwerp te veranderen. Hij reikt in de chocoladetrommel en pakt zonder te kijken een zeer donker exemplaar. ‘Hier,’ zegt hij, ‘probeer deze maar eens.

Ik stop het zwarte tablet in mijn mond en krimp haast in elkaar. Het is intens bitter en doet me een beetje denken aan Ayahuasca. Time Bender wacht tot het bittere goedje in mijn slokdarm is verdwenen en zegt dan: ‘De beste medicijnen zijn vaak bitter. We leren van pijn, en pijn helpt ons helen. Maar dat betekent niet dat je moet lijden, zoals jullie onterecht is aangeleerd. Je hoeft niet ziek te worden, of zelfs oud te worden, zoals je kunt zien aan mijn verschijning. Het idee van oud worden en dood gaan zijn concepten die in jullie zijn geprogrammeerd. Het is mijn bedoeling dat programma ongedaan te maken.’

Walaya en Layan zijn tegenover ons gaan zitten. Ze houden elkaars hand vast en glimlachen me bemoedigend toe. Ze komen me op de een of andere manier bekend voor, maar ik weet zeker dat ik ze nooit eerder heb ontmoet. Het lijkt er echter op dat ze mij wel kennen en vol verwachting naar me kijken om te zien of het kwartje valt. Het valt – nog – niet.

Walaya is de eerste die spreekt: ‘Wij hebben de lessen waar Time Bender over spreekt al lang geleden onder de knie gekregen. Toen jullie nog oorlog na oorlog aan het uitvechten waren, zijn wij een andere kant op gegaan en hebben ons vooral gewijd aan spirituele beoefening en vreedzame coëxistentie. Daarom zien wij er ook een beetje anders uit dan jij. Hoe oud denk je dat ik ben?’

‘Um, ik schat ergens halverwege de dertig.’

Layan lacht uitbundig en zegt: ‘Bijna. Ze is driehonderdvijftig.’

‘Mag ik nog een chocolaatje alsjeblieft, bij voorkeur van het soort dat Walaya ook heeft gegeten.’

Ze lachen nu allemaal en ik heb zowaar het gevoel onder oude vrienden te zijn. Zoals altijd houdt Time Bender me bij de les: ‘Wanneer je jouw programmering omtrent wie je denkt te zijn zou veranderen, zou je niet langer ziek worden en sterven. Het is een kwestie van je mind-set veranderen.’

Ik kijk hem ongelovig aan, maar hij vervolgt onverstoorbaar: ‘Je moet begrijpen dat de mind niet in je lichaam is, zoals jullie denken, maar het lichaam is in de mind. Als je mind verandert, verandert jouw lichaam.’

‘Zo, dat is inderdaad wat je noemt een eyeopener! Mijn lichaam zit dus in mijn mind?’

‘Sterker nog: alles zit in de mind. Waar anders zou het kunnen zijn?’

Schaapachtig haal ik mijn schouders op. Time Bender vervolgt: ’Jouw volgende opdracht gaat over het verbreden van de bandbreedte van je mind. Het idee is om jou en jullie te ontdoen van de beperkende gedachte-concepten die in jullie zijn geïnstalleerd. Hierdoor is niemand op Aarde nog zichzelf. Er zijn uitzonderingen, zoals de fameuze Oscar Wilde die eens opmerkte: “De meeste mensen zijn andere mensen”. Wat hij inzag, is dat de meeste mensen helemaal niet leven, maar worden geleefd. Ze staan op de automatische piloot. Ze zijn geprogrammeerd als machines.’

‘Hoe kan ik die gelimiteerde concepten herkennen en verwijderen?’

Layan geeft antwoord: ‘Op een hoger niveau van bestaan dan degene waarin u zich nu bevindt, is het leven opgebouwd uit codes, getallen en symbolen. Wanneer je toegang krijgt tot deze codes zijn jullie in staat om jullie systeem te herprogrammeren. Je kunt zijn wat je maar wilt. Wanneer je toegang hebt tot de de codes ben je in staat om de realiteit te herstructureren en de tijd te buigen.’

‘Wow, heel interessant. Maar Layan, je hoeft echt geen “u” tegen mij te zeggen hoor.’

‘Ach, zo ben ik het gewend. Ik heb zoveel van u geleerd en zo lang onder u gediend, dat ik het raar zou vinden om u nu ineens te tutoyeren. Maar als u er op staat, zal ik je zeggen.’

‘Fijn, dank je. Staan de codes en symbolen waar jullie het over hebben ook afgebeeld op de chocola?’

Sasha knijpt in mijn arm en zegt: ‘Heel goed. Wij zijn hier naar toe gekomen om jullie te helpen de codes te activeren. Een van de manieren om dat te doen, is middels deze chocolaatjes. De symbolen die erop staan afgebeeld, zijn een soort taal. Symbolen zijn manieren om informatie over te dragen. Het is een vorm van leren zonder te denken, als een Kosmische download.’

Time Bender leunt naar voren en steekt een waarschuwende vinger op. ‘Dat is waar,’ zegt hij, ‘maar het proces begint met het openen van je geest voor de mogelijkheid dat het inderdaad mogelijk is om deze informatie te downloaden. Je moet het geloven, anders kan het niet gebeuren. Je moet uit het paradigma van “eerst zien, dan geloven” stappen en het omdraaien: “eerst geloven, dan zien”. Dat is waarom de volgende opdracht gaat over het bewust worden van jouw geconditioneerde geest. Pas wanneer je je bewust bent van een specifiek programma of implantaat, zul je in staat zijn om het geloofssysteem te ontmantelen. Hier, neem nog een chocolaatje.’

Ik pak – blind dit keer – een pastille uit het gouden doosje. Ik kijk naar de inscriptie en zie dat het ’t symbool is dat John Lennon liet zien: het symbool van de onderwereld. Ik aarzel voordat ik het in mijn mond stop en zeg: ‘Weet u zeker dat ik deze nodig heb?’

Time Bender kijkt streng en zegt: ‘Stop het in je mond, voor het heil van de mensheid.’

‘OK, als u het zo brengt.’

Ik sluit mijn ogen en leg het op mijn tong. Het begint te sissen en branden. Mijn neus vult zich met een geur van verrotting en dood en ik voel dat ik haast moet overgeven. Ik trek een erg vies gezicht tot groot vermaak van de aanwezigen. Dan begin ik te hoesten, niezen en boeren – allemaal tegelijk.

‘Goed zo,’ zegt Sasha,’ terwijl ze bemoedigend op mijn rug klopt. ‘Hou je niet in. Je bent oude, traumatische ervaringen aan het loslaten.’

Wanneer het ergste voorbij is, veeg ik de tranen uit mijn ogen en drink een groot glas helder water. Mijn nieuwe vrienden wachten rustig tot ik ben hersteld. Dan staat Sasha op uit haar stoel en loopt naar het raam met uitzicht op de tuin. De stemming lijkt ineens om te slaan, want de andere drie kijken enigszins gespannen naar haar rug, alsof ze al weten dat er nu iets belangwekkends gaat gebeuren. Wanneer Sasha zich weer naar ons toedraait, is haar gezicht niet meer vrolijk. Ze lijkt bedrukt en kijkt verdrietig.

Dan kijkt ze me recht aan en zegt: ‘Ik wil eerlijk tegen je zijn over de reden waarom we hier naartoe zijn gekomen. Wij zijn hier niet alleen om jullie te helpen jezelf te bevrijden, maar ook voor onze eigen redding. Zie je, in het verleden hebben wij een grote fout jegens jullie gemaakt. Wij hebben ingegrepen in jullie Vrije Wil toen jullie door de fotongordel reisden, zo’n dertienduizend jaar geleden. Deze nevel van elektromagnetische energie creëerde zo’n opschudding dat jullie polen begonnen te verschuiven, wat een ijstijd inluidde. Wij konden jullie angst en pijn voelen. Wij waren zozeer betrokken bij jullie, dat we trachtten jullie te redden door groepen van jullie naar veiliger gebieden te leiden en sommigen van jullie zelfs van de planeet te halen tijdens de meest intense schokken.

Ze slaat haar ogen neer en staart naar haar voeten. Dan: ‘Wij begrepen toen niet dat we ingrepen in een potentiële kwantumsprong van bewustzijn. Deze ervaring was een geweldig leermoment voor jullie en een noodzakelijke katalysator. Wij begrepen niet dat jullie in een balancerend proces zaten, aangezien wij zulke processen zelf niet hebben ervaren. Wij waren niet langer alleen compassievol, maar kregen medelijden.’

Ze kijkt weer op en moet zichtbaar haar best doen om mij recht aan te kijken. ‘In jullie verwarring dachten jullie dat wij goden waren en voor de eerste keer in jullie geschiedenis zagen jullie jezelf als slachtoffers. Jullie slipten uit het eeuwige nu, juist op het moment toen jullie er klaar voor waren om jullie eigen ervaring te claimen en de extase te voelen van Gaia die haar polen verschoof. Net toen jullie er klaar voor waren om angst te transcenderen, hebben wij jullie proces gestopt. Wij zullen dit nooit meer doen.’

Ze slikt en voegt met een verstikte stem toe: ‘Wij willen ons oprecht verontschuldigen naar jou en de schitterende inwoners van de Aarde.’

Haar ogen zijn volgelopen met tranen. Ik heb met haar te doen en zou naar haar toe willen gaan en een troostende arm om haar heen slaan. Maar iets houdt mij tegen. Ik begrijp dat ik – wanneer ik dat zou doen – ook in medelijden terecht zou komen en dezelfde fout zou maken als zij destijds deden, zij het niet met zoveel gevolgen.

Aan de andere kant van de tafel zie ik dat ook Layan en Walaya tranen wegvegen. De Pleiadians zijn duidelijk een bijzonder emotioneel ras, die niet bang om hun gevoelens en emoties te tonen. We zijn een tijdje stil en ik laat de woorden van Sasha op me inwerken. Omdat niemand iets zegt, besluit ik de stilte te doorbreken.

‘Dank je wel Sasha, dat je zo eerlijk tegen me bent. Ik zie dat deze gebeurtenis van duizenden jaren geleden een grote impact op jullie heeft gehad – en op ons, al kan ik die impact nu nog niet overzien. Uit je woorden maak ik op dat de evolutie van onze rassen sterk met elkaar is verbonden.’

‘Ja, door onze destructieve interventie in jullie evolutie verordonneert de spirituele wet dat wij gebonden zijn aan jullie groei. Wij kunnen niet evolueren totdat wij jullie op een positieve manier hebben geholpen. Wat er feitelijk is gezegd, is dat wij jullie moeten helpen om op gelijke evolutionaire hoogte te komen als wij zijn, voordat wij ons verder kunnen ontwikkelen.’

‘Jullie zitten dus vast?’

‘Inderdaad, zo zou je het kunnen zien. Onze beschaving, die vanuit jullie perspectief bekeken in de toekomst leeft, is in gevaar. We zijn gestagneerd. Zonder jullie ontwikkeling kunnen wij ook niet verder evolueren en zijn we ten dode opgeschreven. Dit is waarom wij zo vurig hopen dat jullie de waarde van jullie ras in gaan zien. Wanneer jullie dat doen, zullen jullie vanzelf kosmische codes afgeven die jullie in je lichaam dragen. Wanneer deze formules vrijkomen, zullen ook wij die kunnen gebruiken om verder te groeien. Deze codes bevatten de liederen van jullie en onze vrijheid, gezongen als frequentie en uitgestuurd vanuit de cellen van jullie lichamen.’

‘Hoe prachtig!’

‘Ja, er ligt glorieuze informatie hier op Aarde in jullie opgeslagen, informatie waar niet alleen wij, maar het hele Universum halsreikend naar verlangd. De codes bevatten namelijk formules voor het kopiëren van leven. Jullie, de menselijke wezens, fungeren als de sleutels tot de Levende Bibliotheek. Alle informatie die is opgeslagen in de bibliotheek van de Aarde is via jullie bereikbaar.’

Sasha gaat naast mij zitten en glimlacht door haar tranen heen. Ze is duidelijk opgelucht, maar ze wil zeker dat ik de boodschap heb begrepen. Opnieuw neemt zij mijn hand in die van haar.

‘Dank dat je naar mij hebt geluisterd. Het betekent heel veel voor mij en voor ons. Wij kunnen van jullie leren: jullie zijn ons verleden. Jullie kunnen van ons leren: wij zijn jullie toekomst. Maar wij zullen onze hulp niet aan jullie opdringen, zoals we dat dertienduizend jaar geleden deden. Als jullie onze hulp willen ontvangen, moeten jullie daar specifiek om vragen.’

‘OK. Hierbij vraag ik officieel en specifiek jullie hulp bij het vervullen van mijn opdracht.’

Ze lachen nu alle vier breeduit naar me. Ik begin te blozen van zoveel liefdesbetuigingen en schraap mijn keel. ‘Goed, zo is het wel genoeg. Wat is de volgende stap?’

‘Wanneer de Aarde in een frequentie wordt geschoten waardoor het mogelijk wordt dat de Levende Bibliotheek in haar volledige functie terugkeert,’ zegt Sasha, ‘zal jullie twaalf-strengig DNA worden hersteld, evenals jullie volledige hersencapaciteit.’
‘Cool.’

‘Maar nogmaals: dit kan alleen gebeuren als jullie je eigen waarde gaan inzien. Jullie worden door velen in dit universum gezien als de parels van de schepping. Jullie dragen de potentie van de gehele schepping in jullie. Jullie zijn van onschatbare waarde. Dat is de reden waarom er al zolang zoveel strijd rondom jullie en de Aarde heeft plaatsgevonden: het ging om de waarde van de data, de informatie die in jullie ligt opgeslagen. Om te voorkomen dat deze informatie zou vrijkomen, worden jullie opzettelijk in het duister gehouden, in onwetendheid over jullie glorieuze verleden en mogelijke toekomst. Jullie is opzettelijk geleerd dat jullie onbetekenend zijn – slecht, zondig en nietig – zodat andere vormen van intelligentie geen toegang zouden krijgen tot deze informatie en er gebruik van kunnen maken.’

Time Bender, die al een kwartier niets heeft gezegd, buigt zich nu naar voren. Sasha, Walaya en Layan bewegen gedrieën naar achteren en nemen een respectvolle houding aan. ‘Nu weet je waarom je van waarde bent en begrijp je waarschijnlijk ook beter het belang van je volgende opdracht: de deconstructie van je concepten.’

‘Hoe ontmantel je een concept?’

‘He begint ermee dat je bewust registreert welke woorden je gebruikt. Woorden komen voort uit gedachten en gedachten komen voort uit concepten. Wees je bewust van wat er uit je mond komt en onderzoek de achterliggende concepten van de woorden die je vaak herhaalt. Woorden, en vooral herhaalde woorden, hebben de kracht om de realiteit vorm te geven. Luister naar jezelf. Wat zegt jouw mond telkens opnieuw?’

‘Op de Pleiaden hebben wij een gezegde dat vrij vertaald betekent: zoals je denkt, zo zal het zijn,’ zegt Layan. ‘Als ik je een goede raad mag geven, onderzoek dan vooral je meningen en oordelen. En stop daarmee. Wanneer je iets of iemand veroordeelt, ben je jouw realiteit aan het beperken. Je bent jezelf aan het inkapselen. Je stap uit het nu.’

‘Het is niet zo makkelijk om geen mening of oordeel te hebben op deze planeet Layan. Er is zoveel onrecht en barbarij. Hoe kan ik uit een oordeel stappen?’

Layan trekt een wenkbrauw op en doet me denken aan Dokter Spock uit de Star Trek serie. ’Stop er gewoon mee. Kap jezelf midden in een zin af als je een mening of oordeel wilt gaan uiten en vraag jezelf dan: wat mis ik door te oordelen? Wanneer je oordeelt, stap je uit het nu en heb geen toegang meer tot de informatie en de lessen die op dat moment tot je beschikking staan. Je bewijst jezelf daar een heel slechte dienst mee, omdat jullie – en wij – vooral informatie-vergarende wezens zijn.’

‘Het helpt om vanuit je hart te kijken naar naar je conditionering en implantaten,’ vult Walaya aan. ‘Wanneer je in je hart bent, sta je in een neutrale zone en kun je zien wat jou drijft. Je moet uit je mechanisch denkende mind stappen en weer het spelende kind worden dat zich niet verzet tegen de schepping maar haar vol overgave omarmt. Wees als een kind. Kinderen argumenteren niet, ze willen spelen en zijn op zoek naar avontuur en nieuwe ervaringen.’

Sasha staat op en gaat achter me staan. Ze pakt mijn schouders en begint die zachtjes te masseren. Ik sluit mijn ogen en geniet van haar aanraking. ‘Wees alsjeblieft vriendelijk naar je zelf toe. Hou van jezelf. Voel je niet schuldig. Geloof in jezelf. Jij bent alles waarin je hoeft te geloven. Uiteindelijk is het maar één les die we allemaal dienen te leren: van onszelf te houden als uniek deel van de Schepper.’

Ze stopt met masseren en geeft me een vriendschappelijke klap op mijn schouders. Dan zegt ze: ‘Tijd om in actie te komen. Walaya, zou jij zo vriendelijk willen zijn om onze vriend wat praktische tools te geven in de kunst van zelfliefde?’

 

12. WALAYA

We are not alone in the universe. I think theres a department in our government which is exclusively dedicated to quashing reports about aliens. And thats so unfair. It would be nice if we werent just able to read about it in the tabloids.

Sigourney Weaver, actrice.

Walaya neemt me weer mee naar de kristallen hal en opent de deur van een aangrenzend vertrek. Ik kijk naar binnen en zie een ruime kamer die is gevuld met kussens, zachte kleden, comfortabele stoelen, een massagetafel en een bed. De verlichting is gedempt, het ruikt naar bloemen en in de verte hoor ik zachte geluiden die me doen denken aan een volmaakte wereld.

‘Ah, dit voelt als de hemel.’

Ze duwt me zachtjes naar binnen en vraagt me om mijn schoenen uit te doen. Ik laat ze bij de deur en dan vraagt ze me om op een groot kussen te gaan zitten. Zelf pakt ze er ook een en komt vlak voor me zitten. Ze pakt mijn handen en legt die in haar schoot waardoor ik naar voren moet buigen. Onze gezichten zijn nu vlak bij elkaar. Ik slik ongemakkelijk en ben bang om te lang in haar ogen te kijken. Ik voel me draaierig worden en herinner me ineens de ogen van Alloya, die ook al zo’n hypnotiserend effect op me hadden.

‘Herinner je je mij nog?, vraagt ze.

‘Uh, je voelt heel bekend, maar ik kan niet zeggen dat ik precies weet wie je bent.’

‘Het is geen toeval dat wij elkaar nu weer tegenkomen. Deze ontmoeting is sinds lange tijd voorbereid. Je hebt deze datum lang geleden op je kalender gezet, maar misschien is het te lang geleden en ben je dat vergeten.’

‘Je voelt inderdaad heel vertrouwd Walaya, maar ik voel me ook een beetje ongemakkelijk om hier samen met jou zo intiem te zitten. Ik heb namelijk een prachtige vriendin. Ik wil Binkie op geen enkele manier kwetsen.’

‘Natuurlijk weet ik dat. Maar dat is je hoofd die nu praat, vanuit het concept van schuld, schaamte en boete. Wat vertelt je lichaam jou? Wat zegt je hart?’

‘Die spreken een andere taal.’

‘Dat dacht ik ook.’

Ze legt mijn handen op haar buik en begint diep in- en uit te ademen. Met iedere  ademhaling opent zij haar lippen een stukje verder. Het is behoorlijk erotisch, maar ik besluit als een kind te zijn en mijn rationele mind even vrijaf te geven. Ik volg haar voorbeeld en begin diep in- en uit te ademen, daarbij mijn lippen steeds iets verder van elkaar brengend. Langzaam maar zeker verandert de omgeving.

Ik sluit nu mijn ogen en voel dat de kamer om mij heen is verdwenen. Ik bevind me in een betoverend landschap. De lucht is zo fris en puur dat mijn longen het dankbaar opsnuiven. Er schijnen twee zonnen boven mijn hoofd die een betoverend licht werpen. Een zachte bries speelt zoete melodieën door bloesemende bomen.

Ik zie mijzelf in het hoge gras zitten. In de verte zie ik besneeuwde bergtoppen. Dan sta ik op en loop naar een beekje dat verderop door het landschap meandert. Ik ga op mij knieën zitten en wil een slok van het heldere water nemen, maar zie dan ineens mijn gezicht in het water gereflecteerd. Even deins ik terug. Wat ik zie, is niet mijn gezicht, maar dat van Walaya.

Gefascineerd staar ik naar mijn evenbeeld en op dat moment beginnen herinneringen aan haar leven bij mij binnen te stromen. Ik zie gebeurtenissen, ontmoetingen, geliefden, vrienden. Een eindeloze stroom van informatie spoelt mijn hersenen binnen. Mijn oogleden beginnen te trillen en ik raak iedere controle over mijn lichaam kwijt. Het draait in snelle cirkels om zijn as en na enkele mintuten is het bijna niet meer te bevatten. Ik voel dat ik richting een overlaad beweeg. Dan begin ik onbedaarlijk te giechelen.

Ineens zie ik mijzelf weer zitten in die kamer tegenover Walaya en word me bewust van mijn vreemde gedrag. Ik open mijn ogen en kijk gegeneerd naar Walaya. Maar zij is net zo hard aan het giechelen als ik. Ook haar onderlichaam draait in cirkels om haar as en ze lijkt zich niets aan te trekken van hoe vreemd dit eruit ziet. Ik sluit mijn ogen weer en geef me over aan een schaterlach die minuten lang duurt.

Na een tijdje merk ik dat de klank van mijn lachen is veranderd. Het klinkt meer als huilen. Wat zeg ik? Het klinkt als een uitbarsting van verdriet, een luid jammeren waaraan geen einde lijkt te komen. Ineens wordt het me allemaal teveel en val ik voorover. Wat er vervolgens gebeurt, weet ik niet, maar als ik mijn ogen weer open, lig ik als een baby in haar schoot. Ik kijk omhoog en zie het serene gelaat van Walaya. Vol liefde kijkt ze op me neer, streelt door mijn haar en zingt een zacht, koesterend lied. Ik sluit de ogen en val in een diepe slaap.

Als ik wakker word, voel ik me heerlijk uitgerust. Ik zie dat ik nog steeds in haar armen lig. Ze voelt mijn bewegingen en kijkt me aan met een lieve glimlach. ‘Welkom terug,’ zegt ze. ‘Ik ben blij dat je wat van de spanning kwijt bent die je al zo lang met je meedraagt. Het is geen sinecure om in deze spannende tijdsperiode op Aarde te leven.’

‘Vertel mij wat. Het is niet bepaald een makkelijke planeet om te functioneren.’

‘Klopt, maar er is nu eenmaal een zekere mate van verstoring nodig om evolutionaire processen te laten plaatsvinden. Dat is waarom jullie planeet op dit moment zo chaotisch is. Misschien voelt het nu alsof jullie hele wereld in elkaar aan het storten is, maar vanuit ons perspectief is dit een noodzakelijk kwaad om de mensheid tot groei aan te zetten. Als alles volmaakt zou zijn op jullie planeet, zouden jullie niet rijp zijn voor de verschuiving van bewustzijn die aanstonds staat te gebeuren.’

‘Heftig allemaal. Ik kan niet zeggen dat ik reikhalzend uitkijk naar nog meer chaos, geweld en bloedvergieten. Ik ben er nog steeds niet echt van overtuigd dat de mensheid in staat zal zijn om deze verschuiving te laten plaatsvinden. Als ik dagelijks naar het journaal kijk, kan ik niet anders dan concluderen dat de mensheid aanstuurt op zijn eigen vernietiging en in haar val weleens de Aarde met zich mee zou kunnen nemen.’

‘Maak je daarover geen zorgen. Jullie wereld zal niet worden vernietigd. Daarvoor is er veel te veel hulp op en rondom jullie wereld. Er zijn veel buitenaardsen die jullie nu helpen. Sommigen van hen beschikken over technologieën die jullie milieu binnen een paar dagen zou kunnen reinigen. De reden dat zij dit nu niet doen is dat jullie vervolgens op de oude voet zouden verdergaan en degenen die jullie planeet hebben gekaapt kunnen hun spel dan blijven spelen.’

Ze loopt naar een soort keuken en schenkt een groot glas blauw sap voor me in. Het werkt, net als de vorige keer, sterk bekrachtigend. Wanneer we weer tegenover elkaar zitten, vraag ik: ’Is er op jullie planeet helemaal geen negativiteit?’

‘Nauwelijks, maar dat is juist ook ons probleem. Wij hebben negativiteit vermeden en onderdrukt door heel ver te gaan in spiritualiteit, een positieve en op dienstbaarheid aan anderen gerichte levenshouding en het ontwikkelen van bevorderlijke technologie. Maar zoals ik al zei, een zekere mate van negativiteit is nodig voor groei en evolutie.’

‘Is dat uit te drukken in procenten?’

‘Ik schat dat de optimale hoeveelheid frictie en wrijving ongeveer twee procent is – net genoeg om een beschaving alert en creatief te houden, maar niet zoveel dat zij in destructieve patronen vallen.’

‘Hoe negatief is de Aarde eigenlijk?’

‘Het menselijk ras is tussen 45 en 55 procent negatief.’

‘Wat? Oef, nu begrijp ik beter waarom ik mij zo nu en dan behoorlijk down voel.’

‘Dat is inderdaad erg hoog, maar de upside daarvan is dat jullie de experts van het Universum zijn geworden als het gaat over het omgaan met thema’s rondom lijden, zoals wroeging, wraakgevoelens en verraad. Weet je dat er een planeet was met de naam Maldek, die ooit in ons zonnestelsel was, nog voordat Mars en Jupiter bestonden? Hun percentage van negativiteit was minder dan jullie – 35 procent ongeveer – maar zij wisten dit niet te hanteren.’

Hoe bedoel je?’

‘Zij bliezen hun planeet op.’

‘Oef. Dus vergeleken met hen doen wij het best goed eigenlijk. Nou ja, ik ben  blij dat je iets goeds ziet voortkomen uit alle negativiteit en lijden die wij op deze planeet creëren.’

‘Ja, jullie kunnen trots zijn op jezelf. Jullie houden nog steeds de balans, zij het met moeite. Jullie zijn helden! Weet je dat veel geavanceerde buitenaardse rassen nu pas aan het beseffen zijn wat voor heldenrol het menselijk ras vrijwillig op zich heeft genomen? Tot dusver zagen zij jullie vooral als primitief en barbaars, naïef en bekrompen. Hun zienswijze is veranderd naar een van eerbetoon en dankbaarheid. Zij begrijpen dat het menselijk ras de niet opgeloste problemen van andere rassen op zich heeft genomen en hen helpt om het verleden op te lossen.’

‘Time Bender vertelde me dat Aarde haar frequentie nu aan het verhogen is van de derde naar de vierde en zelfs de vijfde dimensie. Hoe hoog is onze frequentie momenteel en hoe hoog moet die worden om de codes te kunnen activeren?’

‘Jullie zitten momenteel rond de 3,5. Om te ascenderen naar een hogere dichtheid is tenminste een frequentie niveau van 4,5 nodig. Dat is het niveau waarop wij zitten.’

‘Dan hebben we nog wel wat werk te doen.’

‘Dat is waar, maar eigenlijk is het verbazingwekkend dat jullie al zo hoog zitten gezien de extreem hoge mate van negativiteit op jullie planeet.’

‘Hoe komt het dan dat we zo hoog zitten qua frequentie?’

‘Dat komt omdat er delen van jullie bevolking zijn die al in een hoog positief frequentiespectrum zitten en daarmee de boel optrekken. Veel van jullie hebben hard aan jezelf gewerkt en dat begint zijn vruchten af te werpen. Deze relatief kleien groep heeft een groot effect op het collectief.’

Zij geeft me opnieuw een glas, dit keer met een rood-blauwachtig sap. Het smaakt zoet en hartig tegelijk, is buitengewoon lekker en heeft weer datzelfde vitaliserende effect op mijn systeem. Ik wou dat ik dit spul iedere dag kon drinken, dan werd ik vast ook honderdvijftig.

Ze neemt ook een paar slokken en zegt: ’Dit is wat wij drinken. Wij eten niet zoals jullie. Ons verteringssysteem is anders. Voeding, dat vrijwel geheel uit sappen bestaat, wordt in onze maag verteerd en afvalstoffen worden door de poriën in onze huid uitgescheiden. Onze kleding is gemaakt van een organisch materiaal dat de reststoffen van de huid afvoert.’

‘Wow, dat lijk me ook wel wat. Lekker praktisch. Kun je me nog wat meer vertellen over jouw wereld.’

‘Vraag maar wat je weten wilt.’

‘Hoe zit het met relaties op jullie planeet? Zijn jullie monogaam?’

‘Wij hebben bijzondere vrije relaties. Als ik op een dag zou thuiskomen en zeggen: “Dit was een absoluut prachtige vervullende relatie, maar ik voel dat het tijd voor mij is om naar de andere kant van de planeet te gaan en iets anders te gaan doen” dan is er van de kant van mijn partner volledig begrip, zonder persoonlijke pijn. Hij zal ook herkennen dat de tijd een natuurlijke disconnectie bewerkstelligt. Dit zorgt ervoor dat relaties vloeiend blijven en dat onze seksuele energie niet wordt geblokkeerd in relaties die niet meer werken.’

‘Jullie geloven dus niet in de prins op het witte paard?’

‘Wij geloven niet dat we een ander nodig hebben om heel te zijn, in tegenstelling tot jullie Aardse concepten. Als je op die manier denkt – en jezelf dus niet ziet als heel en volledig – dan zul je altijd een reflectie aantrekken van jouw zelfbedachte onvolmaaktheid. Je zult iemand aantrekken die – net als jij – onvolledig is om jou eraan te herinneren dat dit is wat je over jezelf denkt.’

‘Klinkt goed, zoals jullie dat doen. Betekent dat ook dat julie seks hebben met meerdere partners?’

‘Voor ons staat seksualiteit gelijk aan het leven zelf. Seks doordrenkt elk aspect van het leven. Zoals je al hebt gezien, gaan wij vergeleken bij jullie op een heel sensuele manier met elkaar om, zonder schaamte, zonder taboes. We kunnen dit omdat we geen kunstmatig onderscheid maken tussen seksualiteit en leven. Seksualiteit is voor ons leven. Het is de complete en volledige kanalisering van die energie door onze lichamen.’

‘Gaan alle geavanceerde beschavingen op een dergelijke manier met elkaar en met seks om?’

‘Oh nee, zeker niet. Op Orion bijvoorbeeld speelt seks geen rol in hun dagelijkse leven. Zij doen het alleen als zij met hun partner zijn en tijdens afgebakende tijdsperiodes. Jullie, op Aarde, denken wellicht dat jullie behoorlijk vrij zijn ten aanzien van seks, maar er is op dat gebied juist heel veel onderdrukking wat er vervolgens in orgies en uitspattingen uitkomt. Het heeft ermee te maken dat jullie is wijsgemaakt dat seks vies, onrein en zondig zou zijn en heeft ervoor gezorgd dat jullie je schamen voor jullie eigen lichamen.’

‘Ik heb inderdaad wel eens gelezen dat de seksindustrie het grootst is in landen waar seks wordt onderdrukt.’

‘Precies. Het zijn dit soort verwrongen concepten waarvan Time Bender wil dat je die onder de loep neemt en uit je systeem gooit. Je kunt dit soort schadelijke concepten vrij makkelijk herkennen, omdat ze allemaal iets gemeen hebben: ze werken scheidend. Ze scheiden je af van de genezende krachten van de Aarde en de Kosmos. Het bevrijden van je seksuele energie zal je helpen om je opnieuw te verbinden met het Universum en de genezende codes.’

Ze staat weer op en gebaart me om op de massagetafel te gaan liggen. Wanneer ik met kleding en al ga liggen, kijkt ze me spottend aan: ‘Heb je wel geluisterd naar alles wat ik net vertelde over je schuld en schaamte concepten overboord gooien?’

Zij draait het licht laag terwijl ik enigszins besmuikt de rest van mijn kleding uittrek. In plaats van zich om te draaien neemt ze mijn lichaam gedetailleerd op.

‘Eh Walaya, zullen we maar beginnen met de massage?’

Ze lacht hard en als ik lig, begint ze zachtjes over mijn rug te wrijven. Met iedere beweging van haar handen voel ik me lichter worden. Geblokkeerde energie lijkt op te lossen onder haar handen die heel precieze bewegingen maken in de vorm van patronen. Later vertelt ze me dat dit vergelijkbare patronen zijn als staan afgebeeld op de Chocolights. Wanneer ik haast in slaap dommel, drukt ze ineens heel hard op een plek tussen mijn schouderbladen.

‘Au, dat doet pijn!’

‘Ja, dat verwachtte ik al. Deze spier moet worden geactiveerd als je jouw frequentie wilt verhogen.’

‘Welke spier?’

‘Het is de spier waar jouw engelenvleugels ooit zaten. Wij noemen het ook wel de achterdeur naar het hart. Blijf rustig liggen terwijl ik dit punt activeer. Het kan een beetje pijn doen.

‘Au, ah, ooh, dit is echt niet leuk meer!’

‘Goed ik zal je niet langer martelen. Ga maar even op de grond zitten.’

Wanneer ik zit, gaat ze achter me staan. Na een minuutje komt ze achter me zitten en drukt haar – nu naakte – lichaam stevig tegen dat van mij aan. Langzaam begint ze met haar onderlichaam tegen mij aan te duwen met zachte, ritmische bewegingen. Ik voel warme tintelingen en sensaties in mijn onderlichaam en moet mijn best doen om het schuld-schaamte-boete programma uit te zetten. Net waneer ik op het punt sta te gaan kreunen van genot, legt ze haar handen over mijn hart.

‘Leg nu jouw handen over die van mij en breng je hele bewustzijn naar dit gebied. Stel je voor dat je ademt door jouw hart, en dat je met elke ademhaling meer ruimte maakt. Voel dat je hart zich opent als een bloem. Breng nu de seksuele energie uit je bekkengebied omhoog en vul je hart met deze warmte.’

Ik geniet van de sensatie en merk dat ik dit eigenlijk heel goed kan. Ik heb wel eens een tantra cursus gedaan, en ook daar werd een dergelijk soort oefening gedaan. Dit is echter vele malen sterker en mijn hart is langzamerhand zo groot als de kamer geworden. Met iedere ademhaling lijkt die groter te worden en steeds opnieuw stimuleert Walaya mijn sensuele energie door haar handen ritmisch over mijn onderbuik en ook mijn geslacht te wrijven.

Op het moment dat de seksuele spanning te groot dreigt te worden en ik het liefst bovenop haar zou springen, stopt ze met haar bewegingen en staat op. ‘Kom,’ zegt ze, ‘ga maar op bed liggen.’

‘Eh…’

‘Kom nu, wees niet zo bang. Het is allemaal voor het grote doel moet je maar denken. Je zult over je angst voor seks heen moeten komen als je wilt goeien. Doe je dat niet, dan hou je jezelf gevangen in oude, onnatuurlijke en verstikkende systemen. Als je op die manier blijft denken, is het onmogelijk voor de kracht van Moeder Aarde om door jou heen te stromen. Zij is als een slang die zich langs jouw ruggengraat omhoog kronkelt.’

‘Daar heb ik wel eens over gehoord,’ zeg ik om tijd te winnen, zodat ik niet op bed hoef te gaan liggen. ‘Dat heet Kundalini energie, toch?’

‘Ja, Kundalini is de slangenenergie die ligt opgerold in de basis van jouw wervelkolom. Het is de elektromagnetische energie die het chakra-systeem activeert. Op weg omhoog door de wervelkolom stimuleert de slang de elektronen binnen de cellen van jouw lichaam en ontwaakt daarmee je cellulair geheugen. Als de tocht omhoog tot aan je kruin eenmaal compleet is, zal deze energie omhoog en omlaag door jouw wervelkolom vloeien in een doorgaande golf van extase.’

Ze kijkt me plagerig streng aan en zegt: ‘Ik weet heus wel dat je van onderwerp verandert om het onvermijdelijke te vermijden.’

Vervolgens gaat ze op haar rug op het bed liggen en opent haar armen uitnodigend naar me.

‘Kom hier en ga bovenop mij liggen.’

Ze voelt heel warm en zacht. Haar huid is zo gaaf en lijkt wel fluweel. Ik druk mijn handen stevig in de matras om niet met mijn volledige gewicht op haar te liggen. Streng kijkt ze me aan en zegt: ‘Stop daarmee en geef je aan mij over. Ik kan je heus wel aan. Ontspan je nu in het landsbelang.’

Ik moet lachen om haar grap en dat doet me ontspannen. Ik geef me aan haar over en terwijl ik dat doe, begint ze diep en ritmisch te ademen. Ik volg haar ritme en we komen in een heerlijke kadans. Ondertussen onderzoeken haar handen mijn rug en onderrug. Ik voel haar bekken, buik en borsten tegen mij aan vlijen en iedere ademhaling die we nemen, creëert schokken van warme sensaties die langs mijn ruggengraat omhoog cirkelen.

‘Is dit de Kundalini?’ weet ik tussen twee ademstoten uit te brengen?

Ze antwoordt niet en gaat door met mijn seksuele energie op te bouwen. Er lopen nu rillingen over mijn rug en ik voel dat de slang zich langzaam losmaakt uit het bekkengebied en behoedzaam omhoog slingert. Wanneer de energie in de buurt van mijn zonnevlecht (tussen navel en hart in) komt, stopt die ineens abrupt en voel ik een hele stroom aan pijnlijke emoties. Ik begin nu heftig te schokken, een soort catharsis waar ik geen weerstand tegen kan bieden.

Ik druk m’n kaken stevig op elkaar om het niet uit te gillen en stop met ademen. Ik verlies nu haast mijn bewustzijn, zozeer ben ik overweldigd door een helse emotionele pijn. Alles in mij gaat op slot en ik bevries in haar armen.

‘Adem, adem!’ hoor ik haar van heel ver weg roepen. Ik zou niet weten hoe ik mijn adem nog aan de praat kan krijgen en zak langzaam weg in een grauwe nevel die mij volledig opslokt.

‘Laat maar,’ hoor ik mijzelf als door een wattendeken zeggen.

‘Helemaal niet! Adem! Adem! Hoor je me?’

Ze wurmt zich onder mij vandaan en drukt keihard op de backdoor to the heart.

‘Au!’

‘Goed zo, daar ben je weer. Adem nu weer diep door je neus in en uit door je mond. Volg mij: in, en uit. In, en uit.’

Ik volg haar ademhaling en voel de spanning in mijn zonnevlecht weer opbouwen. Ze legt haar handen nu op die plek en maakt cirkelende bewegingen. Plotseling ontsnapt er een oerkreet uit mijn mond. Ieder gevoel voor schaamte over deze situatie is weg en is vervangen door een blinde woede, een razernij zo groot dat ik niet wist dat ik die in mij had. Het lijkt wel alsof alle keren dat ik mijn woede, teleurstelling en gevoelens van verraden en bedrogen te zijn in één keer uit dit gebied pers. Ik kan niet stoppen met schreeuwen en schreeuw net zolang door totdat er niets meer is om over te schreeuwen. Vervolgens barst ik in tranen uit.

Ze staat nog steeds vlak naast me en legt haar handen op mijn hart en op mijn voorhoofd. Het heeft een kalmerend effect en langzaam maar zeker verdwijnen de tranen. Weer val ik uitgeput in slaap.

 

wordt vervolgd…..

Door Veronica vertaald en door Tijn Touber gecorrigeerd

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 september 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Time Bender, de man die de Aarde kwam redden, een boek van Tijn Touber, hoofdstukken 5 tot en met 8

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ Engelstalig e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Het boek bevat een schat aan informatie die op een boeiende en overzichtelijke wijze wordt gepresenteerd.

Ik ben het gaan vertalen en Tijn Touber kijkt de vertaling na. Het boek wordt in blokken van 4 hoofdstukken gepubliceerd, hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/

Hieronder hoofdstukken 5 t/m 8. De rest volgt. Veronica

Eerst de synopsis van het boek:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

TIME BENDER

DE MAN DIE DE AARDE KWAM REDDEN

INHOUD

  1. TIME BENDER
  2. SALVADOR DALI
  3. DADI JANKI
  4. DE REIZIGERS          hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/
  5. MOUNT RAINIER
  6. ALLOYA
  7. LUCIFER
  8. HIDDEN HAND          hoofdstukken 5 t/m 8: zie hieronder
  9. AYAHUASCA
  10. DEMONEN
  11. SASHA
  12. WALAYA
  13. LAYAN
  14. VONDELPARK
  15. GAME MAKERS
  16. CHOCOLADE

BRONNEN

Voor Juno, mijn ruimtevriend.

 

5. MOUNT RAINIER

To my mathematical brain, the numbers alone make thinking about aliens perfectly rational. The real challenge is to work out what aliens might actually be like.

Stephen Hawking, theoretisch natuurkundige verbonden aan de Universiteit van Cambridge.

Terug in Nederland hou ik een yogi discipline aan. Ik sta ’s ochtends vroeg op voor meditatie en ga regelmatig naar Raja Yoga centra voor inspiratie. Het wordt steeds makkelijker om rust te krijgen in mijn hoofd en mij te verbinden met de Bron waar Dadi Janki over vertelde.

Mijn leven verandert. Ik ben minder geïnteresseerd in luide muziek, met de band op tournee gaan, nachtelijke feestjes en mijn schoenen fetisj uitleven. Mijn vrienden zien dat ik verander. Sommigen maken zich zorgen of ik gehersenspoeld ben: waarom drink je geen bier meer? Waarom ben je zo serieus? Waarom eet je geen vlees?

Maar na een tijdje zien zij dat dit nieuwe leven mij goed doet en geven me de ruimte om dieper in mijzelf te duiken. Ik maak ondertussen nieuwe vrienden en na een tijdje begin ik mensen bij mij thuis uit te nodigen om samen te mediteren, meestal op zondagavonden.

Deze avonden worden zo populair dat mijn huiskamer te klein wordt. Anderen beginnen hun deuren open te stellen voor vrienden en buren en na enkele jaren openen mensen door het hele land hun huizen voor een uur gedeelde stilte. In deze periode organiseer ik enkele meditatie flash mobs op het Museumplein in Amsterdam. Er komen steeds honderden mensen op af, zelfs midden in de winter. Met Kerst zitten zevenhonderd mensen een uur in stilte terwijl de sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Er wordt zelfs een documentaire gemaakt en op nationale televisie uitgezonden.

Tijdens deze stille yogi jaren heb ik Time Bender niet één keer gezien, zelfs niet op een billboard. En toen ineens, veertien jaar nadat ik hem voor het eerst ontmoette, dook hij op een dag weer op. Het was in Seattle aan de westkust van de VS. Ik was daar een paar weken om vrienden op te zoeken uit de tijd dat ik daar als kind woonde.

Na een paar dagen met mijn vrienden te hebben rondgehangen, had ik wat tijd voor mezelf nodig en ik reed naar een van mijn favoriete plekken: Mount Rainier National Park.

Mount Rainier is een majestueuze vulkaan die de skyline van Seattle domineert – tenminste als het niet regent. De berg is magisch. Ik heb er vaak met mijn ouders gewandeld en herinner me de donkere sparrenbossen, de overvloed aan wilde bloemen, de diepblauwe meren en besneeuwde bergtoppen.

Rond elf uur in de ochtend arriveer ik bij het park, parkeer mijn geleende auto en begin aan mijn wandeling naar een meer dat Mowich Lake heet. Na een paar uur stevig te zijn doorgelopen, kijk ik op de kaart en zie dat het meer net over de volgende bergtop in de verte moet liggen. Het pad op de kaart gaat echter niet rechtstreeks omhoog maar maakt een lange omweg. Ik kijk naar de heuvel die voor me ligt en vraag me af of ik die kan beklimmen, zodat ik rechtstreeks kan gaan. Er is geen pad, maar het lijkt makkelijk genoeg.

Ik besluit het erop te wagen en begin de helling op te lopen. Wanneer ik een halfuur later een steile berghelling bereik, zie ik dat omhoog komen serieuze kletter-vaardigheden vergt. Concentreer je gewoon, adem rustig door en kijk vooral niet naar beneden, vertel ik mijzelf.

De eerste stappen zijn makkelijk en ik vorder gestaag. De volgende stappen worden een stuk moeilijker. Er is minder houvast en de stappen die ik moet maken worden groter. Ik overweeg om terug te gaan, maar kijk omhoog en zie dat ik nog maar vier of vijf meter heb te gaan. Concentreer je, adem, en kijk niet naar beneden.

Ik neem een volgende voorzichtige stap, maar dit brengt me op een hele smalle richel waarvandaan ik nergens meer naar toe kan. Er is niets om vast te pakken of om op te stappen. Ik zit vast. Ik kijk naar het ravijn onder me en mijn hoofd begint te tollen. Ik dwing mezelf om diep adem te halen. Ik kalmeer wat en overweeg mijn opties. Aangezien ik onmogelijk verder kan, zal ik wel naar beneden moeten. Ik ontdek echter al snel dat naar beneden moeilijker is dan naar boven. Ik kan niet zien waar ik mijn voeten plaats en moet op de tast een stap nemen. Ik begin nu behoorlijk te zweten en mijn handen en voeten trillen door de spanning van het proberen mij vast te houden aan de smalle richel. Het volgende moment val ik achterover en wordt alles zwart….

Wanneer ik mijn ogen open ben ik in een houten hut. Er brandt een vuur en er kijkt een bekend gezicht op mij neer. Het is Time Bender. Het is vele jaren geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien, maar hij is geen spat veranderd.

‘Hallo mijn vriend, hoe voel jij je nu?’’

‘Timer Bender, wat is er gebeurd? Ben ik dood?’

‘Haha, nee je bent niet dood. Ik vond je aan de voet van een berg en nam je mee naar huis.’

‘Is dit uw huis?’

‘De Aarde is mijn huis. Thee?’

‘Graag.’

‘Chocola?’

‘Wow.’

Hij opent een gouden trommel die op tafel staat. De chocolaatjes zijn bedrukt met vreemde symbolen. Ze zien er een beetje uit als Egyptische hiëroglyfen.

‘Dit zijn speciale pastilles. Kies er een met een symbool dat je aanspreekt. Het zal je helpen om van je val bij te komen.’

Ik neem er een met het symbool van de zon, stop het in mijn mond en voel een warme stroom langs mijn ruggengraat. Mijn rug recht zich en ik voel dat mijn oren open ploppen. Ik adem diep in en mijn hoofdpijn verdwijnt vrijwel gelijk.

‘Wow, dit is fantastisch spul.’

‘Ja, het is alchemie. Het is het minste dat ik voor je kon meenemen om je te bedanken.’

‘Bedanken? Waarvoor?’

‘Voor het creëren van cirkels van Licht.’

‘O, dat. Graag gedaan.’

‘Gaia vroeg mij om haar diepste waardering over te brengen. Zij wil dat ik jou vertel dat zij je heel sexy vindt.’

‘Zei ze dat?’

‘O, ik weet dat de mensen haar zien als de Grote Moeder, de Planetaire Godin en nog meer van die gezwollen kreten, maar laat me je vertellen mijn vriend, dat zij verdomd sexy is. In ieder geval verreweg de meest sexy planeet die ik ben ooit tegengekomen.’

Terwijl ik geniet van de thee en nog wat meer genezende chocolaatjes eet, bekijkt Time Bender me met een waarderende glimlach. Hij is duidelijk blij met zijn student, maar is er niet iemand naar om zijn studenten op hun lauweren te laten rusten.

‘Nogmaals gefeliciteerd, je hebt het goed gedaan in het departement van licht. Je hebt geleerd om voorbij het duister van de planeet te reizen en hebt manieren gevonden om anderen te helpen hetzelfde te doen. Laten we het nu over je volgende opdracht hebben.’

‘Mijn volgende opdracht?’

‘Dacht je dat je al klaar was? Je hebt tot nu toe vooral het licht betreden. Nu wordt het tijd het duister te ontdekken.’

‘Ik weet niet of ik daar aan toe ben. Ik heb nog steeds een beetje hoofdpijn.’

Hij kijkt me spottend aan en geeft me een nieuwe pastille.

‘Ik kan me voorstellen dat je er tegenop ziet, maar er valt veel te leren in de schaduw. Zolang je in deze duale werkelijkheid verkeert, zul je met beide zijden van het spectrum om moeten leren gaan. Sta mij toe je wat meer te vertellen over de duistere krachten van het leven. Als ik straks klaar ben met mijn verhaal, kun je beslissen of je de nieuwe opdracht wilt aanvaarden. OK?’

‘OK.’

‘Jouw yogi vrienden in India hebben je geleerd over hoe spirits naar beneden komen komen vanuit de hogere dimensies en steeds dieper incarneren in de verdichte realiteit van leven op Aarde. Eenmaal binnen de tijd-ruimte matrix vergeten de Reizigers langzaam hun oorspronkelijke natuur, hun thuis en hun schepper. Wanneer zij het eind bereiken van de Grote Cyclus van tijd worden zij weer aan hun oorsprong herinnerd.’

‘Ja, dat is het verhaal dat Satish mij vertelde in een notendop.’

‘Mooi. Dat is de grote lijn. Nu ga ik dit incarnatie-proces in meer detail uitleggen, omdat er veel meer gaande is dan jij je nu realiseert. Momenteel bevind je je op een relatief kleine planeet in een relatief klein zonnestelsel binnen een relatief kleine Melkweg. Maar toch bevat deze Melkweg miljarden zonnestelsels en er zijn miljarden melkwegstelsels in het universum – ieder van hen barstend van het leven. Veel van deze levensvormen hebben invloed gehad op jullie ontwikkeling en vanavond wil ik een paar van deze rassen aan je introduceren.’

‘Spannend!’

‘Om je een beknopt overzicht te geven van de beschavingen die sleutelrollen hebben gespeeld bij de ontwikkeling van de Aarde: 900.000 jaar geleden ontwikkelde een op waterstof gebaseerde levensvorm, de Ceecar genaamd, of Alpha-Draconian Reptillians, de eerste biosfeer op Aarde, Eden genaamd. Dit was op het Noord-Amerikaanse continent, wat nu de New Mexico-Arizona grens is. Deze buitenaardsen introduceerden het eerste dieren- en plantenleven op de planeet, wat hielp om de onbarmhartige atmosfeer te transformeren naar een zuurstof- en koolstofdioxide-rijke omgeving.

‘Waren deze Ceecar reptielen?’

‘Ja, maar laat je daardoor niet misleiden. De Ceecar is een zeer hoogontwikkeld ras. Zij kwamen via interstellair reizen als eersten zo’n vier miljoen jaar geleden in deze melkweg. Omdat zij de eersten waren, vinden ze dat ze de rechtmatige heersers over de Aarde zijn. Hun manier van regeren is op Aarde ingeburgerd geraakt: een monarchie met adel, burgers en boeren, gebaseerd op handel, religie en politiek, zoals je ook nu nog overal op Aarde ziet.’

Time Bender staat op om een blok op het haardvuur te gooien. Wanneer het vuur weer flink oplaait, gaat hij weer zitten en vervolgt: ‘Terwijl de Ceecar de planeet domineerden, kwamen er ook andere kolonisten. Reizigers van het Orion sterrenstelsel arriveerden rond 763.132 v.Chr. en vestigden een biosfeer in China. De Vegans kwamen rond 701.655 v.Chr. aan in het grensgebied tussen Libië en Nigeria. In 604.003 v.Chr. kwamen de Cassiopeans, een insectenras, die zich vestigden in Algerije, Noord-Afrika. In 585.133 v.Chr. vestigden de Niburu zich in Cairo en brachten de Maan mee als satelliet.’

‘Is de Maan een satelliet?’

‘Inderdaad, maar ik ga nu niet in op details. Ik schets nu de grote lijnen: In 870.300 v.Chr. zonden de Orions een team naar Perth, Australië. Toen kwamen de Lyrans terug in Baskenland in het zuiden van Europa. In 73.414 v.Chr. kwamen de Orions naar Mt. Neblina, Brazilië, en rond 79.743 v.Chr. arriveerden de Pleiadians op Aarde.’

‘Mijn hemel, deze dingen leer je echt niet op school!’

‘Nee dat is waar, en daar is een reden voor, waarover later meer. Rond 71.933 v.Chr. gebeurde er iets interessants. Lemurië werd opgericht als een gezamenlijke kolonie in de Stille Oceaan. Het bestond uit inwoners van het Lyra sterrenstelsel, Sirius A, de Pleiaden, Ursa Minor en Nibiru. Later, rond 57.600 v.Chr. werd Atlantis gesticht, en kwamen de Pleiadians weer terug.’

‘Wat is er gebeurd met Lemurië en Atlantis?’

‘Beide werden door oorlog vernietigd. In 31.017 v.Chr. viel Lemurië en in 27.603 v.Chr. verdween Atlantis onder de golven van de Atlantische Oceaan. In 27.000 v.Chr. werd de Soemerische cultuur door de Annunaki gevestigd, waarbij zij de leiding op Aarde overnamen van hun overheersers: de Ceecar. Rond deze periode begint de geschreven geschiedenis die jullie op school leren.’

Hij staat op en gebaart me hem te volgen. We lopen naar de deur en stappen de koele nachtlucht in. De maan is zo helder dat ik de bloemen op de uitlopers van de berg kan zien. De hellingen van Mount Rainier lijken haast doorschijnend, verlicht door miljoenen sterren en planeten. Ik kijk omhoog en realiseer me voor de eerste keer dat ik niet naar dode rotsen kijk, maar naar complete beschavingen. Even voel ik een steek in mijn hart van heimwee. Ik verlang er intens naar om weer tussen de sterren te leven, samen met mijn ziele-broeders en zusters op andere planeten.

Time Bender voelt mijn melancholie.

‘Soms welt er een bitterzoete emotie op wanneer we in de eindeloosheid van de sterrennacht kijken. Dat is omdat we ons dan herinneren dat ook wij deel uitmaken van die sterrenwereld. Je bent tijdelijk vergeten dat je multidimensionaal bent, maar je leefde – en leeft nog steeds – tussen de sterren mijn vriend.’

Hij kijkt omhoog en opent zijn armen, alsof hij het hele universum in zijn omhelzing kan sluiten.

‘Je kunt de geschiedenis van de mensheid en die van de Aarde niet bevatten, totdat je je bewust wordt van het aandeel dat buitenaardsen daarin hebben gehad. Samen met de mensheid hebben zij de geschiedenis van deze planeet geschreven. Jullie, op Aarde, spelen in een kosmisch drama waarvan jullie het oorspronkelijke script zijn vergeten.’

Hij wijst naar een constellatie van sterren.

‘Zie je dat cluster daar? Dat is waar het allemaal begon. Het is de Lyra constellatie. Dat is waar de eerste beschavingen werden gezaaid.’

‘Hoe zaaiden ze een beschaving? Maakten ze zielen?’

‘Nee, zielen zijn oneindig. Ze ontwierpen voertuigen – lichamen – net zoals jullie auto’s maken om in te rijden. Wanneer deze lichamen eenmaal bevielen, incarneerden zielen daarin zodat ze binnen de planetaire sfeer konden leven.’

‘Wie creëerden deze lichamen?’

‘Zij worden de Game Makers genoemd. Zij zijn degenen die dit spel ontwierpen en de spelregels voor het script schreven. De Game Makers noemden deze plek het universum der vergetelheid: een plaats waar wezens zich afgescheiden zouden voelen van de Bron en zelf hun weg terug naar huis moesten zien te vinden. Zij schiepen een universum gebaseerd op dualiteit. Dit spel gaat over de kunst van het integreren van licht en duister, zodat wij de Schepper in alle aspecten kunnen ervaren.’

Wij gaan terug naar binnen en nestelen ons bij de haard. Time Bender schenkt thee in en gooit nog wat blokken op het vuur. Dan vervolgt hij zijn uitleg over de basisregels die de Game Makers destijds hadden bedacht.

‘Het moest een universum van Vrije Wil worden, waarbij elke ziel volledig verantwoordelijk zou zijn voor zijn eigen acties. Zelfbewustzijn en Zelfbeschikking waren de belangrijkste lessen die geleerd moesten worden. Vrije Wil impliceert een keuze en de keuze die de Game Makers in het Spel werkten, was ingenieus. Het was niet eenvoudigweg de keuze tussen goed en slecht, juist en verkeerd, licht en duister, goddelijk en duivels. Het was de keuze tussen Dienstbaar aan Jezelf en Dienstbaar aan Anderen.’

Hij zucht en glimlacht, duidelijk onder de indruk over hoe ingenieus het Spel in elkaar zit: ‘O, ik hou toch zo van het vernuft van de Universele Dromer. Toen de Game Makers de regels van het Spel hadden vastgelegd creëerden zij de verschillende dimensies, of dichtheden. De eerste rassen werden gezaaid op planeten in het Lyra sterrenstelsel. De Lyrans – een overwegend blank menselijk ras – moesten hun rol spelen vanuit een Dienstbaar aan Anderen perspectief. De Vegans – voornamelijk donkere menselijke en reptilliaanse rassen – focusten zich op Dienstbaar aan Jezelf. En zo begon het Spel. Nog een chocolaatje?’

Ik pak er een met het symbool van een zespuntige ster. Deze smaakt totaal anders dan de anderen die ik tot dusver proefde. Hij is heel bitter, maar bekrachtigend en versterkend. Time Bender kijkt geamuseerd naar mij en neemt er zelf ook een. Hij sluit zijn ogen om van de sensatie te genieten en gaat door met zijn verhaal.

‘Wat de Game Makers hadden verwacht, gebeurde. De rassen die waren gefocust op Dienstbaar aan Jezelf werden steeds agressiever en bezitterig. De Dienstbaar aan Anderen beschavingen werden hun slachtoffers en begonnen hen de schuld te geven voor hun onderdrukking. De polariteit begon te groeien en de eerste grote conflicten vonden plaats. Uiteindelijk kwamen twee grote facties tevoorschijn uit dit polariteit-integratie spel. Deze facties, die ieder een andere kant van het spectrum representeerden, zijn het sedert die oertijd met elkaar aan het uitvechten in dit universum. Hun conflicten golven door alle lagen van het bestaan heen. De oorlogen die jullie op Aarde uitvechten zijn een direct gevolg en reflectie van de oorlogen in de ruimte.’

Hij kijkt naar me om te zien of ik nog wakker ben en stelt een vraag om me bij de les te houden: ‘Wie zijn naar jouw mening de good guys en wie de bad guys in dit scenario?’

‘Mijn eerste reactie is dat de Dienstbaar aan Anderen rassen de cowboys met de witte hoeden zijn. Ze zijn niet slechts gericht op hun eigen gewin, maar meer afgestemd met het grote geheel, lijkt me.’

‘Ja, dat lijkt logisch is het niet? Maar de realiteit is dat het onderscheid tussen de goeden en de slechten niet zo makkelijk te maken is. Het ligt veel subtieler. Wat er namelijk gebeurde, is dat de Dienstbaar aan Anderen facties tiranniek en imperialistisch werden. Zij waren voortdurend bezig om anderen te “redden” en hun “juiste” manier op te leggen aan de andere facties die in hun ogen “verkeerd” bezig waren. Ook al dachten zij dat zij het goede deden, zij schonden hiermee de basisregels van het Spel van Leven: Vrije Wil en Zelfbeschikking.’

Maar het wordt nog complexer: ’Met het verstrijken van de tijd vermengden de verschillende facties zich met elkaar en werd het nog minder duidelijk wie de good guys waren en wie de bad guys. Net zoals op de Aarde, zijn er binnen iedere beschaving individuen die oprecht liefdevol en vriendelijk zijn, en individuen die egocentrisch en kil zijn. Maar de meeste wezens zijn een mengvorm en hun houding kan van dag tot dag veranderen, omdat dit Spel een grote leerschool is.’

‘Naarmate de polarisatie toenam en de conflicten steeds erger werden, begonnen de sterrenrassen in te zien dat ze een manier moesten vinden om de polariteiten te integreren, in plaats van steeds meer extremen te creëren. Dus werd een experiment bedacht. Zij bezaaiden een planeet met verschillende rassen van beide polariteiten en hoopten dat deze wezens – onder hun leiding – door een ascentie-proces zouden gaan waarin zij zouden leren om elkaars verschillen te respecteren en het conflict voor eens en voor altijd op te lossen.’

‘Werkte het?’

‘Nee, het resultaat was desastreus. De planeet die zij hadden gezaaid, de Apex planeet genoemd, werd in een nucleaire oorlog vernietigd.’

‘Oops.’

‘Ja, oops. De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om zo de polariteiten op te lossen. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden begon. Jullie zijn oeroude conflicten aan het oplossen door deze thema’s in jullie huidige tijd tot leven te brengen. Als jullie dit begrijpen, en leren van eerdere fouten, dan zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om zich verder te ontwikkelen en weer deel te worden van het Grote Geheel. Begrijp je nu waarom het hele universum met spanning naar jullie kijkt? Jullie zijn degenen die de integratie kunnen bewerkstelligen. Jullie zijn degenen op wie wij allemaal hebben gewacht.’

‘Wow, dat is nogal wat, wat er van ons wordt verwacht. Ik geloof niet dat er veel mensen op Aarde zijn die doorhebben dat wij het derde grote experiment zijn om de polariteiten op te lossen.’

‘Dat klopt, en daarom is het ook van belang dat je deze informatie naar buiten brengt.’

‘Eerlijk gezegd begrijp ik er zelf ook niet veel van.’

‘Geduld jonge vriend, we zijn nog maar net begonnen. Laat me je nog wat meer vertellen over het experiment van de Aarde. Het waren de Lyrans die als eersten kwamen met het idee om een planeet te bevolken met wezens die niet – zoals zijzelf – gepolariseerd waren, en die onwetend dienden te blijven van hun galactische achtergrond en alle conflicten tussen de sterrenrassen. Deze wezens moesten dus onschuldig blijven, zoals kinderen. Deze episode wordt in jullie bijbel beschreven als de Tuin van Eden. De Lyrans werden in dit experiment door bijna alle rassen gesteund, maar werkten vooral nauw samen met de Sirians en de Pleiadians om het menselijk ras te creëren.’

‘Dus, zij zijn onze verre voorvaderen?’

‘Ja, de Lyrans zijn als jullie vaders. Zij zijn autoritair, dominant en willen graag regeren. De Sirians zijn meer als jullie moeders. Zij voelen oprechte liefde voor jullie, hebben jullie vaak geholpen om jullie te bevrijden van de overheersende Lyrans, maar zijn daarin vaak te ver gegaan en hebben jullie daardoor klein gehouden. De Pleiadians zijn als jullie oudere broeders en zusters. Hun genetische structuur lijkt bijzonder veel op die van Aarde mensen, omdat op kritieke punten in de ontwikkeling van de proto-mens genetisch materiaal van de Pleiadians werd ingebracht.’

Mijn hoofd tolt en niet alleen omdat ik een paar uur geleden van een berg ben gevallen. Mijn brein is hard bezig om alle nieuwe inzichten en concepten een plek te geven binnen mijn bestaande kaders. Time Bender ziet me worstelen en geeft mij een heel donkere pastille met twee piramides erop. Het brengt klaarheid in mijn nevelig brein. Ik glimlach en ontspan. Hij gaat verder.

‘De enige manier om te voorkomen dat het nieuwe mensenras ook gepolariseerd zou worden, was door te voorkomen dat zij kennis zouden hebben van goed en kwaad. De mensheid mocht dus niet eten van de Boom van Kennis, zoals jullie Bijbel dat beschrijft. De heerser op Aarde die in die dagen was aangewezen om de mensheid in het duister te houden, werd Yahweh genoemd.’

‘Yahweh is toch een andere naam voor God?’

‘Yahweh was geen god, maar een buitenaardse heerser. Alle goden die door de mensen gedurende de eeuwen zijn vereerd waren buitenaardsen.’

‘God is een alien?’

‘In het oude testament wordt vooral gesproken over Yahweh. Deze Lyran heerser was van de Dienstbaar aan Anderen oriëntatie en hij dacht dat hij zijn onderdanen een dienst bewees door ze onwetend te houden in het paradijs van Eden.’

‘De bijbel zegt dat het de duivel was die de mensheid verleidde om van het verboden fruit te eten.’

‘Jullie zijn niet verleid door de duivel, maar door de Sirians die met de Lyran groep werkten. Na een tijdje begonnen zij zich te verzetten tegen het idee van de Lyrans om de mensheid in het duister te houden over hun ware oorsprong. Zij vonden dat dit niet in overeenstemming was met de basisrechten van elk wezen in het universum: Vrije Wil en Zelfbeschikking. Dus besloten zij om in te grijpen en de mensheid een keus te bieden. Zij vertelden jullie over de Boom van Kennis.’

‘Dus in plaats van ons te verleiden tot het kwaad, redden zij ons uit de klauwen van Yahweh’s dictatorschap?’

‘Inderdaad. En zij deden ook nog iets anders – iets dat grote gevolgen voor jullie zou hebben, vooral nu, in deze tijd. Zij plaatsten zonder dat de Lyrans dit wisten een latente DNA code in jullie cellen. Deze code wordt getriggerd wanneer de trillingsfrequentie van een beschaving omhoog gaat, zoals momenteel het geval is. Wanneer de Aarde richting de vierde dichtheid accelereert, wordt deze code geactiveerd. Jullie zullen je dan bewust worden van jullie galactische geschiedenis en terugkeren naar de Boom van het Leven.’

‘Wat is de Boom van Leven?’

‘Yahweh wilde de mensen afgezonderd houden van de Boom van het Leven, wat betekent dat hen niet werd toegestaan om zich te vermengen met andere species om van hen te leren. De mensheid zat in quarantaine en mocht niets weten over hun broeders en zusters op andere planeten. Toen de mensheid door de Sirians voor de keuze werd gesteld en Yahweh ontdekte dat zij Vrije Wil en Zelfbeschikking verkozen boven onwetend in Eden te verblijven, liet hij de andere kant zien van Dienstbaar aan Anderen. Hij werd de boze, wraakzuchtige god zoals beschreven in het oude testament. De hel brak los en de mensheid werd uit het paradijs gegooid.’

Time Bender voelt goed aan dat het duizelt in mij. Hij kijkt op de klok en rond het verhaal af: ‘Voor je gaat slapen, wil ik je vertellen over de opdracht en waar je momenteel voor staat. Zoals de situatie op Aarde nu is, staan jullie nog steeds onder invloed van de Ceecar, de Annunaki en negatief gerichte Sirians. Zij beschouwen jullie nog steeds als hun slavenras en bron van voeding. Maar er is iets aan het veranderen. Zij worden steeds angstiger. Zij beseffen zich dat – wanneer de mensheid richting de vierde en vijfde dimensies ascendeert – zij zullen worden ontmaskerd. Hun karma zal hen inhalen en dit kan tot de vernietiging van hun ras leiden. Om dit te voorkomen, doen ze er alles aan om jullie dociel en onwetend te houden met behulp van de media, regeringen, religies, economische systemen en zo ongeveer elke andere organisatie die enige macht heeft.’

‘Wat kan iemand als ik hier aan doen?’

‘Je moet je bewust worden van de duistere krachten die je momenteel in de greep hebben. Je moet de duistere kant van het Spel gaan begrijpen.’

‘Dat klinkt niet heel aantrekkelijk.’

‘Zoals ik eerder al zei, valt er veel te leren. Maar het is ook gevaarlijk. De kunst is om het Spel te zien voor wat het is, zonder te worden meegesleept en er in meegezogen te worden. Hier komen je yogi-kwaliteiten goed van pas. Je moet in deze tijd niet alleen de duistere kant van het Spel leren doorzien en de polariteiten binnen jezelf zien te integreren, maar ook de codes van de Levende Bibliotheek activeren. Gaia heeft die nodig om naar een hoger niveau te gaan. En terwijl je bezig bent de duisternis te doorzien en de codes te activeren, moet je de Ceecar, Syrians, Lyrans, Annunaki, en alle andere rassen die jullie willen overheersen van je nek houden.’

‘Is dat alles?’

Hij glimlacht om mijn understatement en zegt: ’Ik ben blij dat je het met enige humor opvat. Het is uiteindelijk slechts een spel.’

Hij leunt achterover in zijn stoel en neemt me op. Dan zegt hij: ‘Nu je dit alles hebt gehoord, wil je nog steeds jouw volgende opdracht aanvaarden?’

‘Alleen als ik een doos chocola mee krijg.’

‘Dat kan geregeld worden. Goed, dan zal ik een ontmoeting met de duivel organiseren.’

‘Wat? Ga ik de duivel ontmoeten?’

‘Je gaat de Engel van Vernietiging ontmoeten.’

 

6. ALLOYA

The only thing that scares me more than space aliens, is the idea that there arent any space aliens. We cant be the best that creation has to offer. I pray were not all there is. If so, were in big trouble.

Ellen DeGeneres, comedian, television host, actress.

Terug in Amsterdam gebeurt er een paar weken helemaal niets. Ik voel me echter niet echt op mijn gemak, omdat ik voortdurend het idee heb dat iedereen die ik ontmoet de duivel in disguise zou kunnen zijn. Ik begin een beetje paranoia te worden en besteed wat meer tijd aan meditatie om het licht brandend te houden.

Vijf weken later hoor ik eindelijk iets van Time Bender. Er ligt een kaart in de brievenbus. Dit is wat er staat: ‘Zaterdag, 9 uur, Noordermarkt, appeltaart.’ Ik denk dat ik weet wat Time Bender bedoelt. Er is een café op de Noordermarkt waar ze fantastische zelfgebakken appeltaart hebben. Het is een begrip in Amsterdam.

Ik ben opgetogen dat ik Time Bender weer ga ontmoeten, en arriveer iets voor negen uur bij het café. Time Bender er nog niet. Er gaan vijf minuten voorbij, tien minuten, vijftien. Nog steeds geen spoor van hem. Ik begin me zorgen te maken. Waarom is hij er nog niet? Verkeerde café?

De enige andere klant is een vrouw, mogelijk ergens begin veertig. Ik kan haar ogen niet zien aangezien zij een donkere zonnebril op heeft. Ze heeft rood haar, is in het zwart gekleed en lijkt naar mij te glimlachten.

‘Wacht je op iemand?’ vraagt zij, als ik haar aankijk.

‘Ja, dat klopt, maar het lijkt erop dat hij niet komt.’

‘Dat is jammer.’

Ik kijk haar onderzoekend aan en opeens dringt het tot me door dat Time Bender misschien helemaal niet komt. Misschien heeft hij een ontmoeting met deze vrouw gearrangeerd. Maar dat zou betekenen dat… zij de duivel is!

‘Sorry, dit klinkt waarschijnlijk heel vreemd, maar de man waarop ik wacht, heeft mij verteld dat hij mij aan de duivel zou introduceren. U bent toevallig niet de duivel?’

Zij zet haar bril af en ik kijk in twee prachtige blauwe ogen.

‘Zie ik eruit als de duivel?’

‘Nee, niet echt, sorry.’

‘Ik heet Alloya en ik zou weleens degene kunnen zijn waarop je wacht. Wil je wat koffie?’

‘Ja graag.’

Ik ga aan haar tafel zitten en kijk in haar ogen. Haar ogen zijn magisch. Ik zou erin kunnen verdrinken, zo mooi zijn ze. Ik probeer niet teveel te staren, maar slaag er niet al te best in. Ze merkt het op en knipoogt. Ik smelt bijna, maar gelukkig komt op dat moment de ober met koffie en taart.

Ze neemt een slok en zegt dan: ‘Vertel me eens over de man op wie je wacht.’

‘Zijn naam is Time Bender. Ik ontmoette hem voor het eerst vele jaren geleden tijdens de première van een film in een Amsterdams theater. Hij vertelde me over de geschiedenis van de mensheid en de Aarde, en over een missie die ik zou moeten vervullen. Ik weet nog steeds niet precies wat dit alles betekent en met mij te maken heeft. Ik verheugde me erop hem vandaag weer te zien. Ik heb nog steeds zoveel vragen.’

‘Misschien kan ik je helpen.’

‘Weet jij meer over deze dingen?’

‘Ja, ik herinner mij alles vanaf het begin der tijden.’

‘Alles? Hoe kan dat?’

‘Ik was er bij.’

‘Je was bij het begin van tijd?’

‘Ja. Zie je, tijd is niet wat je zou denken. Het is niet lineair zoals ons is geleerd. De meeste mensen denken dat dit leven het enige is dat wij hebben. Dat is niet zo. Wij leven op verschillende niveaus van bestaan en in verschillende tijdframes, allemaal op hetzelfde moment.’

‘Bedoel je dat wij op dit moment niet alleen in dit café in Amsterdam zitten, maar tegelijkertijd ook in andere levens zijn, in verschillende dimensies?’

‘Ja, wij leven in vele vormen op verschillende planeten en dimensies.’

‘Hoe weet je dit?’

‘Dat zei ik je al: ik was er bij.’

Alloya neemt een hap van haar appeltaart en rolt met haar ogen.

‘Zeg, dit is geweldig spul.’

‘Ja he? Het is beroemd,’ zeg ik, terwijl ik haar ogen probeer te ontwijken.

We genieten even in stilte van onze appeltaart en dan vraag ik: ‘Alloya, als wij in vele verschillende dimensies leven, is het dan mogelijk om deze andere aspecten van onszelf te leren kennen?’

‘Ja, dat is precies wat ik in de afgelopen negen jaar heb gedaan. Ik heb mijn andere zelven ontmoet in alle mogelijke dimensies, planeten en hoedanigheden. Vervolgens heb ik ze geïntegreerd.’

‘Hoe heb je dat gedaan?’

‘Ik ben de afgelopen negen jaar door de verschillende dimensies heen gereisd om mijzelf vertrouwd te maken met deze wezens. In eerste instantie leken deze wezens vreemd voor mij. Zij dachten heel anders, handelden heel anders en zagen er vaak heel anders uit. Maar naarmate ik ze beter leerde kennen, begon ik in te zien dat zij feitelijk delen van mij waren. Zij waren mij. Ik begon mijn vergeten zelven te integreren en werd in dit proces weer heel.’

‘Wow, wat een ongelooflijk proces. Ik zou dat ook wel willen. Hoe werkt dit proces precies?’

‘Ik kreeg toegang tot de geschiedenis van ieder wezen, ik zag al hun avonturen in het universum. Ik moest daarbij ook de lessen leren die zij hadden geleerd en mij de vaardigheden van ieder van hen eigen maken. Terwijl dit proces zich voltrok, werd ik mij ervan bewust dat ik sterrencodes activeerde die in mijn DNA waren opgeslagen.’

‘Time Bender had het ook over codes die moeten worden geactiveerd om ons en de planeet in trilling te verhogen. Is dat het waar je het over hebt?’

‘Ja, deze codes lijken op complexe patronen, zoals sneeuwvlokken. Door de tijd heen lukte het mij om alle sterrencodes van de verschillende rassen, species en entiteiten die mijn multidimensionale identiteit vormen, te integreren. Ik realiseerde me dat ik naar de Aarde ben gekomen om haar te helpen genezen en een manier te vinden om gevallen engelen te redden die in tijdnood komen om hun karmische onbalans te herstellen voor het Eindspel.’

‘Wat? Zeg je dat het leven gaat eindigen?’

Alloya geeft geen antwoord en stopt een groot stuk taart in haar mond. Ze kauwt rustig en rolt weer met die prachtige ogen. Ik merk dat ik onwillekeurig als een verliefde tiener naar haar zit te staren en wend mijn blik af. Ze moet er weer om lachen en bestelt nog twee koffie.

Dan vraagt ze: ’Heeft Time Bender je verteld over wat Gaia nu aan het doen is?’

‘Hij zei dat ze haar frequentie aan het verhogen is.’

‘Ja, dat is onderdeel van een galactische gebeurtenis die nu gaande is. Het universum beweegt naar voltooiing toe. Een groot deel van de voorbereiding voor een dergelijke gebeurtenis, gaat over het helen van onbalans. Wij worden nu geroepen om in balans en harmonie met onszelf en elkaar te gaan leven.’

‘Dat klinkt alsof we een turbulente tijd tegemoet gaan.’

‘Ja, maar maak je geen zorgen. Dit is iets heel goeds. Het is iets prachtigs. Bovendien ben je goed voorbereid. Je bent hiervoor getraind.’

‘Begin jij nu ook al? Jullie schijnen meer te weten dan ik. Over wat voor training heb je het?’

‘Je zit middenin het proces van de integratie van al je kosmische zelven tot één wezen: hier en nu op Aarde. Jouw multidimensionale zelf is zich aan het verenigen met je menselijke zelf. Alles komt nu samen op Aarde. Dit is niet alleen een schokkende ervaring, maar vooral een prachtige ervaring. Terwijl je je ziel-aspecten integreert en de sterrencodes activeert, zul je je gaan herinneren wie je bent en waarom je hier op Aarde in deze belangrijke tijd bent.’

Ik voel de hete adem van de tijd en de immense opdracht in mijn nek en voel dat het zweet me uitbreekt. Ik probeer de zaak te relativeren: ’Is dat niet iets wat elke generatie zegt over hun tijd – dat dit de meest belangrijke tijd is en dat de wereld op z’n einde zal komen?’

‘Veel oude beschavingen hebben over deze specifieke tijdsperiode gesproken. Er is een verschuiving in bewustzijn gaande binnen het menselijk collectief, een verschuiving naar een nieuwe manier van zijn. Wij zijn aan het ontwaken en beginnen de vele niveaus van bestaan te ervaren.’

‘Maar waarom nu?’

‘Omdat Gaia haar frequentie aan het verhogen is. Zie je, we zijn lange tijd opgesloten geweest in het frequentiespectrum van de derde dimensie. We zijn geïndoctrineerd om te geloven dat dit alles is wat er is. Als Gaia haar frequentie verhoogt, ontwaken we vanzelf en worden we ons bewust van onze multidimensionaliteit.’

‘Hoe zijn wij dan opgesloten in de derde dimensie?’

‘Onze zintuigen worden gestuurd door een elektromagnetisch raster dat onze wereld omvat. Dit raster creëert de illusie waarin wij leven. Ons bewustzijn wordt beperkt en gecontroleerd. Het geeft ons valse ideeën over wie wij zijn. Onze geloof-systemen vertellen ons dat er maar drie dimensies zijn. We zien slechts een flinterdunne bandbreedte van het universele spectrum.’

Normaal gesproken zou ik mensen die er dit soort ideeën op nahouden al snel in het ‘complottheorie’ hokje stoppen en niet echt serieus nemen. Maar met Alloya ben ik daar niet zo zeker van. Zij spreekt niet vanuit theorie en boekenwijsheid. Ze probeert me niet te overtuigen, maar deelt eenvoudigweg haar eigen ervaring en het is moeilijk om daar tegenin te gaan.

Ze vervolgt: ’Onze planeet is duizenden jaren geleden gekaapt. Dit had niet mogen gebeuren, omdat het inging tegen de natuurlijke menselijke evolutie. De wezens die de planeet kaapten, hebben ons bewerkt. Zij veranderden onze genetische code, zodat we hun agenda konden gaan vervullen.’

‘Waarom had dit niet mogen gebeuren?’

‘Er is een Kosmische Wet in het universum van non-interventie. Deze wet stelt dat een ras zich niet mag bemoeien met de evolutionaire ontwikkeling van een minder ontwikkeld ras. Er zijn echter altijd wezens die zich niet aan de wet houden. Het gevolg is dat we momenteel leven in een kunstmatige controlematrix en daar al een half miljoen jaar in vast zitten.’

‘Dat is een eeuwigheid.’

‘Voor jou mag dat een eeuwigheid lijken, maar voor degenen die ons controleren is het niet lang. Dezelfde wezens die deze gevangenis creëerden, zijn hier nog steeds.’

‘Leven zij zo lang?’

‘Ja.’

‘Hoe werkt dit controlesysteem precies?’

‘Er is een barrière rondom de planeet geplaatst die – wanneer wij daar doorheen gaan op weg naar de Aarde, of er na de dood vandaan komen – onze geheugens wist en voorkomt dat wij toegang hebben tot informatie over wie wij waren voordat wij hier kwamen. Het houdt ons in een kunstmatige loop. Omdat de herinnering aan andere levens is gewist, vallen we steeds weer in dezelfde groeven. De lessen worden niet geleerd en daardoor zijn we voorbestemd om steeds opnieuw dezelfde fouten te maken.’

‘Maar dat is crimineel!’

‘Zoals ik al zei: de Aarde is een gevangenisplaneet. Het energetische raster rondom de planeet voorkomt dat informatie en bewustzijn vanaf andere plekken in het universum ons kan bereiken. We worden in een hypnotische trance gehouden en handelen daardoor met een minimum aan bewustzijn.’

Ze zucht en staart mismoedig uit het raam. Buiten schijnt de zon. Amsterdam fonkelt in het frisse ochtendlicht. Het lijkt haar stemming enigszins op te krikken: ‘Maar er is nu iets aan het veranderen, er is iets aan het verschuiven. Er is een krachtige puls vanuit de kern van de kosmos die deze barrière verzwakt. Dat is de reden waarom er nu meer informatie doorkomt en we het over deze dingen kunnen hebben. Steeds meer mensen zullen zich hun ware aard en de ware geschiedenis van de mensheid gaan herinneren als gevolg van het oplossen van dit gevangenisraster.’

‘Ik wil dat ook! Het lijkt me geweldig om die codes in mijzelf aan te zetten en mijn complete zelf weer te ervaren. Maar dat klinkt als een complete revolutie.’

‘Ja, dat kun je wel zeggen. Door de verzwakking van het raster kunnen sterrencodes ons nu steeds meer zonder vervorming bereiken. Elke sterrencode is een kaart, een set van instructies en coördinaten die het ons mogelijk maakt om door het multidimensionale universum te reizen. Wanneer de sterrencodes in jou tot leven komen, zie je de Boom des Levens ontstaan. Dat is de reden waarom wij hier zijn: om deze codes binnen onszelf te activeren, en ze in de Aarde te zaaien. Gaia moet ze kunnen lezen om haar reis van transformatie te kunnen voltooien.’

‘OK, ik snap wat je zegt. Maar wat wordt er dan van ons en meer in het bijzonder van mij verwacht?’

‘Simpel: er wordt van ons verwacht dat wij de Aarde bewandelen in onze volledige incarnatie. Wij dienen heel te zijn en onszelf te verankeren in de matrix van Gaia, dat is de matrix die de Aardse realiteit creëert. Onze volle aanwezigheid op de planeet kan een transformatie van bewustzijn bewerkstelligen die het mogelijk maakt dat allen op Aarde het vermogen krijgen om in andere dimensies te kijken.’

Ze neemt de laatste hap van haar appeltaart en kijkt naar die van mij. Ik kan niet begrijpen dat ik hem nauwelijks heb aangeraakt. Gewoonlijk verslind ik zo’n taart in een minuut. Haar verhaal en haar ogen deden me even al het andere vergeten. Ik wil meer weten: ‘Hoe voelt het om in volledige aanwezigheid op Aarde te zijn?’

‘Je ervaart jezelf als verbonden en gescheiden, als god en mens, als individu en heelheid. Je bent het allemaal tegelijkertijd. Dit complete bewustzijn is nog nooit gerealiseerd in een species van fysieke aard. Nooit eerder zijn de vierde en vijfde dimensionale energieën opgewekt in een lichaam van een dergelijke verdichting. Dat is waarom wij mensen op dit moment van zulk groot belang zijn voor alle betrokkenen. Wij bevinden ons middenin een onvoorstelbaar experiment.’

‘Maar hoe zijn jij en ik daarin dan betrokken?’

‘Gaia stuurde verzoeken voor vrijwilligers om naar de Aarde te komen en te incarneren in het menselijke verhaal, zodat zij haar van binnenuit het systeem konden helpen. Wij hebben beiden gereageerd. Wij zijn vrijwilligers.’

‘Wacht even. Zeg je nu dat ik vrijwillig naar de Aarde ben gekomen om sterrencodes te downloaden, het elektromagnetische raster rondom de Aarde af te breken, de heersende macht het hoofd te bieden en de mensheid en de Aarde te helpen om te ascenderen naar de vierde en vijfde dimensie?’

‘Ja, dat is een goede opsomming. Piece of cake, toch?’

‘Meer een groot stuk appeltaart.’

Zij lacht en kijkt weer naar buiten. Het is de eerste warme dag van de lente. Ik volg haar blik en zie een jonge vrouw voorbij fietsen met een kort rokje. Ik vertel Alloya dat columnist Martin Brill deze dag zelfs een naam heeft gegeven: ‘rokjesdag’.

Ze lacht er hartelijk om en zegt: ’Heb je zin om een stukje te lopen?’

‘Graag!’

We wandelen door de Negen Straatjes in de Jordaan. Oorspronkelijk een arbeidersbuurt is de Jordaan inmiddels een van de duurste plekjes in Nederland. We snuffelen wat in tweedehands kledingzaakjes en ik hang de tour guide uit. Ik wijs haar op het beroemde Anne Frank huis en op de plek waar Rembrandt zijn laatste dagen heeft versleten.

Als we op een bankje op de Keizersgracht even gaan zitten, vraag ik haar hoe dit alles voor haar is begonnen.

‘Als kind al had ik veel ervaringen met wezens uit andere dimensies. Ik zat op de vensterbank van mijn kamer naar de sterren te kijken en riep dan naar mijn familie. De sterren werden dan een soort spiralen die begonnen te draaien. Vanuit het centrum van de spiraal ging er dan een soort portaal open. Dan verscheen er een gezicht van de Zeta.’

‘De Zeta?’

‘Dat is een ras dat in alle twaalf dimensies van het universum leeft. Ze zijn zeer geavanceerd maar hebben geen individueel bewustzijn. Ze vormen een groepsbewustzijn en helpen andere planeten en systemen evolueren. Soms laten zij zichzelf aan ons zien als de Greys.’

‘Hebben ze jou ontvoerd?’

‘Nee, maar zij namen me wel met hen mee. We vlogen dan door de straat van ons huis en ik kon dan in de slaapkamers van de mensen kijken terwijl zij sliepen. Op de een of andere manier kon ik door muren heen kijken. Soms ging ik aan boord van hun schepen die door gedachtekracht werden bestuurd. Ik herinner me dat mij werd geleerd om een klein voertuig te besturen. Om het te laten vliegen moest ik mijn gedachten en emoties volledig in balans zien te houden.’

Als teenager ging ze door een zware periode toen ze tot de ontdekking kwam dat niet iedereen was zoals zij. Alloya probeerde haar gevoeligheid uit te schakelen maar werd daar nog ongelukkiger van.

‘Dit veranderde allemaal toen ik eenentwintig was,’ zegt ze. ‘Ik kreeg toen een enorme download van informatie over wie ik was en wat ik op Aarde deed. Deze download ging verschillende weken door en startte een proces van ziel-integratie wat negen jaar duurde. Mijn bewustzijn opende zich volledig. Ik transformeerde mijzelf tot waar ik nu ben.’

Laat in de middag breng ik haar naar haar hotel en informeer naar haar verdere plannen.

‘Ik heb niet zoveel plannen. Ik heb gedaan waarvoor ik kwam.’

‘Haha, ik had het niet zozeer over je kosmische opdracht, maar meer naar wat je morgen van plan was te doen.’

‘We kunnen elkaar ontmoeten als je wilt.’

‘Wil je naar het strand?’

‘Klinkt goed.’

’10.00 uur?’

‘Ja.’

‘Ik kom je halen.’

 

7. LUCIFER

‘I’m sure the universe is full of intelligent life. Its just been too intelligent to come here.

Arthur C. Clarke, science fiction writer, inventor, television series host.

De volgende morgen begroet Alloya me met een warme omhelzing. Ik ben verheugd te zien dat het voor haar ook rokjesdag is. Ze springt de auto in en we we manoeuvreren ons door het drukke ochtendverkeer naar de snelweg Haarlem. Tijdens de rit praten we weinig en genieten van de omgeving. Na een half uur rijden we door een kleine plaatsje dat Overveen heet.

‘Er is hier een oud landhuis waar ik ooit meditaties organiseerde,’ vertel ik haar. ‘Het heet Duinlust. De eigenaar wilde van het landgoed een spirituele gemeenschap maken. Dat is nooit echt gelukt, maar het is desalniettemin een bijzondere plek met goede faciliteiten: een restaurant, ruime keuken, een sauna, een vorstelijke marmeren hal en een dubbel trappenhuis. Wil je het zien?’

‘Zeker.’

We rijden de lange oprijlaan op en voor het landhuis aangekomen stappen we uit. Ik loop naar de voordeur, maar die is gesloten. De plek ziet er desolaat en verlaten uit. De levendigheid van slechts enkele jaren geleden is volledig weg.

‘Het is een vreemde plek,’ vertel ik haar, terwijl we teruglopen naar de auto. ‘Het leek wel alsof er een soort vloek rustte op alles wat we deden. Niets kwam ooit echt van de grond, alsof we constant werden gesaboteerd. Ik heb zelfs wel eens gedacht dat er een spook was of zo.’

‘Dat zou best kunnen.’

‘Ja, dat dacht ik ook. Daarom heb ik een keer een vriendin uitgenodigd om de plek te bekijken. Ze staat erom bekend allerlei energieën te voelen. Ze vond het een verschrikkelijke plek. Toen we de trap opliepen naar zolder waar mijn kamer was, stond ze ineens stokstijf stil. Ze verbleekte, draaide zich om en rende de trap af.

‘Wat is er aan de hand?’ riep ik, terwijl ik achter haar aanrende.

‘Zag je dat dan niet? Er stond een vrouw bovenaan de trap.’

‘Een vrouw? Ik heb niets gezien.’

‘Ze zag eruit als een heks, helemaal in het zwart gekleed. Ze schreeuwde tegen ons dat we weg moesten gaan en nooit meer terugkomen.’

We stappen in de auto, maar ik start de motor nog niet.

Alloya kijkt nog eens naar het huis en zegt: ‘Interessant allemaal. Weet je toevallig wie die vrouw geweest kan zijn?’

‘Ik denk het wel. Ik ben wat onderzoek gaan doen naar de historie van het landgoed. Het huis is gebouwd door ene Johanna Jacoba van de Velde. Zij was de weduwe van een zeer vermogend bankier, Willem Borski. Johanna Jacoba was op een gegeven moment zo rijk, dat ze zowat in haar eentje voorkwam dat ons land failliet ging. Toen de zaken er voor de economie slecht uitzagen, kocht ze zoveel aandelen van de Nederlandse Bank dat ze het land een tijdje min of meer bezat.’

‘Ja, de elite regeert onze wereld al gedurende vele, vele generaties.’

Ik wijs haar naar een groot wit huis in de verte. ’Zie je dat landhuis daar? Dat is waar Johanna Jacoba woonde. De plek waar we nu zijn, was slechts haar zomerresidentie. Het andere landgoed is minstens tweemaal zo groot als dit, met prachtige tuinen en een oranjerie. Het heet Elswout, en als je denkt dat dit huis eng aanvoelt, dan moet je daar maar eens een kijkje nemen.’

‘Waarom niet? Ik dacht er net aan om je een verhaal te vertellen dat goed past bij een spookhuis.’

Ik start de motor en we gaan op weg naar Elswout.

Onderweg vraagt ze: ’Wat is er met mevrouw Borski gebeurd?’

‘Ze is op late leeftijd gestorven en haar zoon erfde het landgoed. Ook hij heette Willem Borski en was een vermogend bankier, zoals zijn vader. Duinlust werd de residentie van zijn oudste dochter die ook Johanna Jacoba heette. Zij was getrouwd met haar neef, ene David van der Vliet.’

Alloya glimlacht spottend.

‘Merken we hier soms een patroon op? Deze mensen hebben allemaal dezelfde namen en binnen hun eigen clans gehuwd. Dat patroon kwam ik steeds tegen tijdens mijn onderzoek naar de bloedlijnen van de elite. Het is een gesloten systeem. Daar is een reden voor en heeft te maken met het intact houden van de genetische lijnen.’

‘Waarom is dat zo belangrijk voor de elite?’

‘Wij worden geregeerd door wezens die van nature niet menselijk zijn. De enige manier voor hen om hun ras levend te houden, is om hun DNA zo puur mogelijk te houden. Dat is waarom zij zich binnen de familie voortplanten. Zij zijn technologisch ongelooflijk geavanceerd, meesters in de genetica en koudbloedig.’

‘Zijn dat de Draconische Reptielen waar Time Bender mij over vertelde?’

‘Ik noem ze de Lizzies.’

We gaan naar rechts een onverharde weg op en rijden de heuvel op zodat het landhuis zichtbaar wordt. Het is indrukwekkend, zeker voor Nederlandse begrippen. Ik parkeer de auto en we lopen richting het landhuis.

‘Weet je dat dit huis een paar jaar geleden voor maar één euro te koop was?’

‘Echt? Waarom?’

‘Ik denk omdat het op instorten staat. Of misschien door die dode boom die daar al eeuwen lijkt te staan, precies voor de hoofdingang. Ik heb geen idee.’

‘Laten we onder die boom gaan zitten. Het is de perfecte plek voor wat ik voor ogen heb.’

We gaan op het gras zitten en maken het onszelf gemakkelijk. Ik ga achterover liggen en kijk naar de verdorde takken van de boom.

‘Ik kan niet begrijpen waarom die boom er nog steeds staat. Hij heeft al heel wat stormen overleefd.’

Alloya gaat ook achterover liggen en kijkt naar de boom. ’Misschien is ie niet echt dood,’ zegt ze. ‘Misschien ziet hij er alleen dood uit. Ben je bang voor de dood?’

‘Wel, ik weet dat het leven op de een of andere manier doorgaat en dat “dood” niet echt bestaat. Maar ik weet niet zeker of ik me dat zal herinneren als ik op mijn sterfbed lig. Dus ik denk dat ik wel een beetje bang ben voor de dood.’

‘Er is een plant die je kan helpen om van je angst voor de dood af te komen. Heb je wel eens gehoord over Ayahuasca? Het is een middel dat de Zuid-Amerikaanse indianen al duizenden jaren gebruiken om toegang te krijgen tot hogere lagen van bewustzijn. Zij beschouwen Ayahuasca als de moeder aller medicamenten. De plant laat je alle kanten van het leven zien, de lelijke en de mooie, de vitale en de stervende, het licht en het duister.’

‘Ik moet dat maar eens proberen dan.’

‘Ja, maar het hoeft niet perse. De plant staat al in contact met jou. Ze heeft jou uitgekozen om met haar te werken omdat ze weet dat jij sleutels bezit tot bepaalde deuren in het labyrint van de onderwereld.’

‘Een plant heeft mij uitgekozen kom met haar te werken?’

‘Ja, een plant. Mensen onderschatten de intelligentie van de natuur.’

Ze gaat rechtop zitten en zegt gedecideerd: ‘Maar nu wil ik je eerst een verhaal vertellen over het begin der tijden. Ben je er klaar voor?’

‘Een en al oor.’

Ze sluit haar ogen een paar seconden en in gedachten zie ik haar een reis maken, terug naar het allereerste begin. Er verschijnt een subtiele glimlach om haar mondhoeken. Ze ademt een paar keer hoorbaar diep in- en uit. Dan opent ze haar ogen, kijkt me aan en begint te vertellen.

‘Er waren eens twee geliefden die vanuit het Grote Niets werden geboren. Het waren de meest krachtige stralen die ooit werden gecreëerd. Een van hen straalde de positieve, lichtkant van de schepping uit. De ander straalde negatieve energie uit – het duister. De Universele Dromer, die deze stralen tot leven had geroepen, bekeek met ontzag hoe zij zich in een dynamische verstrengeling, steeds opnieuw met elkaar versmolten en zich dan weer van elkaar afscheidden. Hun schoonheid was adembenemend. De energetische patronen van licht die zij schiepen, zagen eruit als de lichamen van gevleugelde engelen.’

Ze glimlacht als ze terugdenkt aan het begin van ons heelal. ‘Deze engelen waren geboren als onderdeel van een kosmisch experiment. Het idee was om een plek te creëren van zo’n immense verdichting, zo’n diepe verduistering, dat zelfs de liefde van de Bron er niet in kon doordringen. Zo’n plek bestond nergens. In het hele universum was er niet één planeet waar de bewoners zich niet realiseerden dat binnenin ieder van hen de sleutel tot al het leven lag besloten, het oorspronkelijk zaad van de Bron.

Het plan was dat een van de engelen op reis zou gaan om een plek van vergetelheid te creëren. De andere zou achterblijven in de lichtlagen om de ware aard van de engel te herinneren voor het moment waarop deze zou terugkeren naar de lichtwereld en zij zich weer zouden herenigen.’

Alloya sluit haar ogen om niet te worden afgeleid door een stelletje dat langs wandelt met twee jengelende kinderen. Dan vervolgt ze haar verhaal: ‘Een van de engelen stond op de rand van het Grote Niets, zichzelf preparerend voor de sprong in het Onbekende. Mannelijk in energie rekte hij zich trots uit en strekte zijn machtige vleugels, klaar om te springen. Zijn naam was Lucifer, de Heldere Morgenster. Zijn vrouwelijke wederhelft keek met ingehouden adem toe en wachtte op de grote sprong. Ook zij was opgewonden en benieuwd naar dit grote avontuur.

Toen sprong hij. Lucifer viel zo snel en zo lang hij kon richting een dimensie die zo verdicht was, dat het in staat zou zijn om de plaats van vergetelheid te huisvesten. Alles dat op deze planeet leefde zou een vreemd leven lijden, verstoken van het licht van de Bron. Met een laatste liefdevolle blik spreidde Lucifer zijn vleugels en dook hij de diepte in. De dimensies in de diepten rukten aan zijn vleugels. Hij probeerde de stroom te berijden, maar tot zijn ontzetting was de stroom overweldigend en verloor hij alle controle. Hij kon niets anders doen dan zich in het onbekende te laten trekken.

Zijn geliefde keek enigszins angstig toe. Ze zag zijn verwrongen gelaat en realiseerde zich voor het eerst dat ze nu echt uit elkaar gingen en elkaar niet meer konden bereiken. Ze wilde hem nog een keer aanraken, maar haar handen van licht gingen recht door zijn lichaam heen. Zij waren niet langer van dezelfde soort.

Lucifer bleef vallen als een steen die onder water werd getrokken. De nevelen van verdichting die zich om hem heen vormden, verstikten hem. Zijn ziel leek uit zijn borstkas te worden gerukt. Hij was niet voorbereid op wat hem hier wachtte.

Buiten zichzelf van angst bonkte zijn fragiele hart in zijn tot het uiterste gespannen lijf. Maar de dichtheid nam het over en nam hem gevangen. Het vergeten nam het over en uiteindelijk leek hij op een diamant die was komen vast te zitten in een harde rots.’

Plotseling stopt Alloya met praten, omdat er een man aan komt lopen die een glanzend voorwerp in zijn hand heeft dat hij direct op ons richt. De man is groot van postuur, heeft zwart glanzend haar, donkere ogen en draagt een grijze regenjas. Opeens realiseer ik me dat het object dat hij in zijn handen een pistool is! Mijn hart stopt bijna met kloppen. Ik wil Alloya waarschuwen en wegrennen, maar het is te laat. Hij staat al voor ons.

‘Kunt u alstublieft een foto van mij nemen?’

Hij overhandigt het glanzende voorwerp dat een grote camera blijkt te zijn.

‘Eh, natuurlijk, geen probleem,’ zeg ik opgelucht.

Ik neem de camera aan en bekijk hoe die werkt. De man stapt iets naar achteren, zodat ik hem kan fotograferen met het spookhuis op de achtergrond. Terwijl ik op de knop druk, beweegt hij zijn rechterhand omhoog en maakt een vreemd gebaar. Dan loopt hij weer naar me toe, neemt de camera uit mijn handen en loopt zonder iets te zeggen naar het landhuis. Daar aangekomen opent hij de voordeur en stapt naar binnen. Ik kijk met grote ogen naar Alloya. Zij heeft zich niet bewogen.

‘Zag je wat hij met zijn hand deed?,’ vraag ik. ‘Dat was echt weird.’

‘Ja, ik zag het. Weet je wat dat gebaar betekent?’

‘Nee.’

‘Het is het symbool van de duivel. Satan-aanbidders herkennen elkaar aan deze handgebaren. Het zijn een soort geheime codes. De meeste van die codes hebben hun oorsprong in oude gesloten genootschappen, zoals de vrijmetselaars.’

‘Is Satan hetzelfde wezen als Lucifer?’

‘Nee. De figuur van Satan is een uitvinding van mensen. Lucifer is niet duivels. Lucifer was niet uit de hemel verbannen zoals ons is geleerd. Hij is vrijwillig gegaan.’

‘Dus hij is niet de duivel?’

‘Inmiddels is hij dat wel geworden, maar hij was niet altijd zo. Ook Lucifer baadde ooit in de liefde en het licht van de Bron van alle creatie. Ook hij herkende zichzelf als een aspect van God. God heeft vele gezichten. Het gezicht dat Lucifer moest laten zien, was dat van het duister, het vergeten. Maar Lucifer was niet alleen toen hij sprong. Een derde van alle engelen volgde hem naar beneden, de moedige en nieuwsgierige aspecten van God, om een planeet te scheppen waar intense groei mogelijk is.’

‘En die plek is de Aarde?’

‘Ja, Lucifer creëerde een planetair lichaam dat in staat was om een energie vast te houden die de planeet zou isoleren van de liefde van de rest van de Kosmos. Deze quarantaine werkt als een hogedrukpan en maakt het de inwoners van deze planeet mogelijk om snel te groeien en te evolueren door om te gaan met een extreme vorm van dualiteit.’

Zij sluit haar ogen weer even om contact te maken met die turbulente eerste fase van het ontstaan van onze Aarde. Dan zegt ze zacht: ‘Terwijl Lucifer dieper in de vergetelheid zonk en als een diamant in de kern van de Aarde lag te slapen, begonnen zich vreemde fenomenen voor te doen. Terwijl de sluiers zich als dekens om hem heen wikkelden, creëerde hij laag op laag van verschillende realiteiten – steeds meer niveaus van vergetelheid.

‘Waarom sliep Lucifer?’

‘Slapen betekent vergeten. Je wordt dan een onbewuste schepper. Wij mensen op Aarde leven in een droom waarvan wij denken dat die echt is. Dat is de reden waarom spirituele verlichting “ontwaken” wordt genoemd. Je wordt wakker uit de droom.’

‘Dus Lucifer manifesteerde door zijn dromen een nieuwe realiteit gebaseerd op vergetelheid?’

‘Dat klopt. Zijn dromen werden fysieke realiteiten die incarneerden in het fysieke lichaam van Gaia. Er begonnen zich karakters te vormen. Zijn dromen werden dichter en dichter, geperverteerd door de duistere energieën die hij om zichzelf heen had gecreëerd. Verlaten, desolaat, verloren en alleen, lag hij daar. Zijn enige passie was een onverzadigbare honger naar macht, bloed en dood om zijn lege hart te vullen.

Lucifer begon te veranderen. Zijn gezicht werd zelfs onherkenbaar voor hemzelf. Het was het gelaat van de Duivel geworden, een zwart en hard masker van illusies,  afschrikwekkend en verwrongen. Zwarte levenloze pupillen blokkeerden al het licht. Hij gaf zich over aan de wreedheid van de omgeving en vervulde zijn missie om duisternis te creëren, lijden en dood.’

Terwijl Alloya praat, schuiven er donkere wolken voor de zon. Een kille wind begint te waaien. Ik kijk omhoog en rits mijn jas dicht.

‘Time Bender vertelde me dat ik een ontmoeting met Lucifer zou hebben als onderdeel van mijn volgende opdracht. De manier waarop jij hem beschrijft… zo intens wreed, kil en gemeen. Ik weet niet of ik daar wel mee om kan gaan.’

‘Ja, het ontmoeten van Lucifer is inderdaad heel angstaanjagend.’

‘Hoe weet je dat? Heb jij hem ooit ontmoet?’

Ze aarzelt voordat ze antwoord. Dit was duidelijk niet deel van het verhaal dat ze wilde vertellen. Ze zwicht en zegt: ’Ja, ik heb hem ontmoet.’

‘Wat, echt? Hoe was dat? Waar was dat?’

‘Het gebeurde enkele jaren geleden op een donkere nacht. Samen met wat vrienden stonden wij op een heuvel die uitkijkt over St. Michael’s Mount, een oud slot dat op een eiland voor de kust van Zuid Engeland ligt. Het is in de Baai van Penzance, in Cornwall. Het was die hele dag donker en regenachtig geweest. Velen waren teleurgesteld omdat wij hier waren om de zonsverduistering te zien. De regen geselde onze gezichten terwijl boven het slot zwarte wolken draaiden en kolkten. Veel van ons hadden dromen gehad over tunnels en grotten onder het kasteel die alleen toegankelijk waren van onder de zee. Ik had hierover ook vaak gedroomd en zag dan steeds dat dit het thuis was van Lucifer, en een portaal naar de onderwereld.’

Alloya doet haar capuchon op, omdat het begint te regenen. We kijken naar de lucht en dan naar elkaar en zijn ons bewust van de vreemde toevalligheid van de plotselinge omslag in het weer.

Ze vertelt verder: ‘Opeens veranderde het licht. De verduistering was begonnen. Vogels sjilpten en krijsten, en in de verte hoorden we honden blaffen. Dit verbaasde me, omdat mij was verteld dat alles op het moment van de verduistering stil is. Toen begon ik onbedaarlijk te trillen. Vanachter het slot op het eiland rees een donkere wolk op in de vorm van een levende draak. De draak cirkelde driemaal rondom de Mount en dreef toen naar het westen. Op het moment dat de wolk oploste, blies er een soort reinigende wind door ons heen. Niet om ons heen, zoals normale wind, maar door ons heen. Toen wist ik dat hij er aan kwam.’

‘Lucifer kwam eraan?’

‘Hij was in aantocht. Ik kan niet zeggen dat ik hem fysiek zag, maar dat was niet nodig. Hem voelen was meer dan genoeg. De angst was indrukwekkend. Mijn lichaam schokte en ik maakte onvrijwillig dat vreemde jankende geluid dat dieren maken als ze het echt bang zijn. Ik kon er niet mee stoppen. Het voelde alsof ik dood ging, wat op zichzelf al beangstigend was, maar wat nog beangstigender was, was dat ik vreesde dat hij me zou verslinden.’

Het begint nu echt hard te regenen, maar Alloya lijkt het niet te merken.

‘Ik was als een snaar zo gespannen, zoals nooit tevoren. Plotseling voelde ik een immens licht in mij wakker worden. Het was alsof ik vanbinnen ‘aan’ ging en dit licht door mij heen scheen. Ik voelde op dat moment dat ik het Licht van Liefde in deze donkerste aller plekken van het Universum moest brengen. Ik moest het Licht verankeren in het huis van de Duivel. Ineens stonden we tegenover elkaar. Ik kon geen kant meer op en bleef dat vreemde geluid maken. Ik moest hem onder ogen komen. En dus kwam ik hem onder ogen.’

‘Wat gebeurde er?’

‘Het meest ongelooflijke gebeurde. Ik zag ineens zijn schoonheid, zijn oorsprong. Ik zag hem als een aspect van God! Ik voelde zoveel liefde voor hem vanuit dat grote licht dat in mij scheen. Ik herkende hem en hield intens veel van hem in ieder opzicht. Ook zijn duistere masker, ook zijn wreedheid en kille hart kon ik intens liefhebben. Toen omhelsden wij elkaar, we omstrengelden elkaar en werden een. Het was de meeste intense heling die ik ooit heb meegemaakt.’

Ze pinkt tranen weg en kijkt dan met een scheve grijns naar me. ‘Wat ik nu ga zeggen, klinkt vast heel cheesy, maar het gebeurde echt: Ik hoorde Engelen zingen. Ik kon ze letterlijk horen. Het was zo prachtig.’

Weer rollen tranen over haar wangen. Ik kijk naar de lucht en zie dat de regen is gestopt. De donkere wolken glijden weg en de zon komt weer tevoorschijn. Alloya merkt het ook en glimlacht om dit kleine wonder.

Dan vraag ik: ’Hebben de andere deelnemers dezelfde ervaring als jij?’

‘Iedereen zat om mij heen en ervoer dat er iets immens gebeurde. Na de omhelzing met Lucifer werd het rustig, maar niemand zei iets. Lange tijd bleven we daar in stilte zitten, totdat we een stem hoorden die zei: “Hij is weg. Hij is vrij en nu kunnen we gaan spelen.” Het was een jongetje van zes jaar.’

De aarde onder ons is nat en we besluiten terug te lopen naar de auto. Onderweg vraag ik: ‘Heeft je ontmoeting met Lucifer je leven erg veranderd?’

’Het veranderde alles. Ik heb nog heel lang zijn ongelooflijke kracht in mij gevoeld. Zijn licht vulde mijn hele lichaam. Ik ervoer mijzelf dagenlang als God. Ik kon het bewustzijn voelen van alle elementen om me heen. Mijn bewustzijn was zo groot, dat het eindeloos leek. Mijn aura kon de hele planeet omvatten. Ik voelde dat ik God was, en alles wat ik ervoer direct creëerde.’

‘Wow. Bleef die ervaring bij je?’

‘Nee, dat deed het niet, en dat is het pijnlijke. In de daaropvolgende dagen kwam mijn frequentie naar beneden. Ik kwam langzaam terug in de werkelijkheid waarin ik tot dan toe had geleefd. Ik vergat langzaam maar zeker dat ik God was. Ik kan je niet vertellen hoe pijnlijk dat was op alle mogelijke niveaus. Ik voelde intense pijn, heimwee, smart, verlies, verraad en een diep verlangen om naar huis te gaan.’

‘En nu?’

‘Nu wil ik nog steeds naar huis, maar meer dan dat zou ik terug willen naar Amsterdam om wat boodschappen te doen. Kun je me een lift geven?’

We rijden langzaam terug en praten onderweg niet veel. Wanneer we bij haar hotel aankomen, geeft zij me een kaartje en zegt: ‘Hier, als je ooit de weg kwijtraakt of  je opdracht vergeet, neem dan contact met mij op. Je hebt alle hulp nodig die je kunt krijgen, want je zult binnenkort de onderwereld binnengaan. Jij bezit de sleutels tot bepaalde deuren in het labyrint.’

‘Wat voor deuren?’

‘Die zul je zelf moeten ontdekken. Ik kan je dat niet vertellen. Er is echter iemand die je de weg kan wijzen. Het is jouw eerste incarnatie in de ruimte-tijd realiteit. Dit wezen, dat jij zelf bent op een hoger niveau, is een zeer geavanceerd wezen van het ras van de Kat Mensen, ook wel Leeuwen Mensen genoemd. Zij waren onder meer degenen die de Grote Piramide bouwden. Ze weten alles over heilige geometrie, wat je zal helpen om de sleutels te vinden. Maak jezelf met hem vertrouwd. Nodig hem uit. Hij heeft de sleutel. Dag.’

En weg is ze, door de draaideuren van haar hotel. Ik blijf nog even wachten, maar ze kijkt niet meer om. Ik rij stapvoets naar huis, zwaar onder de indruk van haar verhaal en de opdracht die mij kennelijk wacht.

Als ik thuiskom, ben ik te moe om te eten en plof op bed neer. Ik voel me afgepeigerd. Alle nieuwe informatie is koortsachtig bezig een plek te vinden tussen de concepten die zich in mij bevinden. Het voelt alsof er van alles aan het verschuiven is, mijn wereldbeeld kantelt en ik wil alleen maar slapen.

Wanneer ik het licht uitknip, gebeurt er iets vreemds. Ik hoor een harde zoemtoon in mijn linker oor, alsof iemand zich met een boor naar binnen dringt. Dan wordt mijn lichaam ineens steenkoud en word ik hardhandig in mij matras gedrukt. Ik kan me niet bewegen, mijn lichaam is verlamd. Het wordt steeds moeilijker om te ademen en een smerige, penetrante lucht vult de kamer.

Ik raak in paniek en probeer uit alle macht om mijzelf te bevrijden uit de ijzeren greep door mijn lichaam met kleine schokjes naar de rand van het bed te bewegen, hopend dat ik eruit zal vallen en de ban kan verbreken. Ik voel dat ik voor mijn leven vecht.

Dan hoor ik zijn stem, een lispelend gefluister. Koud en gemeen.

‘Je bent een lafaard. Je hebt niet de moed om het duister in jezelf te accepteren, en je projecteert dit falen op mij.’

‘Wat? Ga weg, laat me los!’

‘Ik zal jullie pas loslaten wanneer de laatste van jullie is gestopt om met de Duivel te spelen.’

‘OK, goed, ik ben klaar! Ik wil niet meer met u spelen!’

Ik transpireer nu hevig en probeer nog steeds centimeter voor centimeter naar de rand van het bed te bewegen. Ik ben nog een paar centimeter verwijderd van de rand. Dan hoor ik zijn kille stem weer.

‘Ik heb jullie met veel plezier gadegeslagen terwijl jullie een wereld creëerden die constant op de rand van de vernietiging zweeft. Jullie zijn toch zulke opwindende wezens! Hahaha.’

Ik ben er bijna.

‘Je denkt dat ik de Duivel ben, maar ik ben Lucifer. Ik ben jullie redder. Ik heb de sleutels. Ik ben jullie spiegel. Ik reflecteer jullie duister.’

Ik val op de vloer, hap naar adem en probeer overeind te komen. Ik schud mijn hoofd wild heen en weer om hem eruit te gooien. Heel in de verte hoor ik de echo van zijn stem: ‘Wij zijn allen gevallen engelen, wij zijn allen gevallen engelen…’

 

8. HIDDEN HAND

In our time this search for extraterrestrial life will eventually change our laws, our religions, our philosophies, our arts, our recreations, as well as our sciences. Space, the mirror, waits for life to come look for itself there.

Ray Bradbury, auteur, scriptschrijver.

Vier weken na mijn ontmoeting met Alloya word ik uitgenodigd om een meditatietraining te geven bij een bedrijf dat Hidden Hands heet. Het bedrijf bestaat uit een wereldwijd netwerk dat infrastructuur creëert op plekken die door oorlogen of natuurrampen zijn verwoest. Het bedrijf is gehuisvest in een van grote glazen torens die aan de Amsterdamse Zuidas staan.

Wanneer ik het gebouw betreed, krijg ik direct een naar gevoel. Er klopt iets niet. Het gebouw voelt verlaten. Ik kijk om mij heen en zie dat het inderdaad verlaten is. Geen planten, geen mensen, geen koffiemachines, geen toiletten. Alleen maar een enorme lege marmeren hal.

‘Kan ik u helpen?’

Ik schrik en draai me vliegensvlug om. Daar staat een streng kijkende dame van ergens in de zestig.

‘Goedemorgen mevrouw, ik ben hier voor de meditatietraining.’

‘Neem de lift en ga naar de bovenste verdieping.’

Op weg omhoog ervaar ik een ander soort rilling. Het is hartstikke koud in de lift en hoe hoger ik kom, hoe kouder het wordt. Als de lift stopt en de deuren openschuiven, zie ik een immense kantoorruimte voor me met ramen aan alle zijden. Aan de andere kant van de ruimte zit een man achter een ouderwets bureau. Ik herken hem onmiddellijk. Het is dezelfde man die mij vroeg om zijn foto te nemen op landgoed Elswout. Hij kijkt me aan met donkere ogen. Zijn stem is bevelend.

‘Ga zitten.’

Ik loop behoedzaam naar het bureau en ga tegenover hem zitten. Ik bekijk hem en het eerste wat me te binnen schiet, is dat hij op Al Pacino lijkt, in de film The Godfather. Hij draagt een zwart pak, smetteloos wit overhemd, zwarte das, zijn haar is strak achterover gekamd en zijn gelaat is zeer licht. Dan begint hij op een haast robotachtige manier te praten.

‘Ik ben een lid van de heersende familie-bloedlijn. Zo af en toe, overeenkomstig de wetten van onze Schepper, opent zich gedurende een korte tijdsperiode de mogelijkheid om onze onderdanen te ontmoeten om hen de kans te geven vragen te stellen. Het is mijn plicht hieraan te voldoen en ik ben van twee kanten gebonden aan deze plicht. De Wet van onze Schepper verplicht mij om jullie op dit moment deze gelegenheid te geven, maar ik ben ook gebonden door de Wet van planetaire Vrije Wil en door de eed van de familie, waardoor ik niet over alles kan spreken.’

Ik ben nu tot op het bot verkleumd, maar zie kans om door mijn klapperende kaken heen te praten.

‘Bent u de duivel?’

‘Onze lijn voert terug tot ver voorbij de antiquiteit. Vanaf de vroegste tijden van jullie beschreven geschiedenis en ver daarvoor heeft onze familie het spel van achter de schermen op vele manieren aangestuurd. Wij zijn geboren om te leiden. Het is deel van het ontwerp voor dit huidige paradigma. Wij bekleden sleutelposities in alle belangrijke gebieden: media, regering, leger, wetenschap.’

‘Dus jullie zijn degenen die de mensheid al gedurende vele duizenden jaren onderdrukken.’

‘Dat is juist. Dit is de rol die ons is voorgeschreven om in dit Spel te spelen. Om succesvol te zijn, dienen wij zo negatief mogelijk gepolariseerd te zijn. Dienstbaarheid aan Onszelf tot in het extreme. Geweld, oorlog, haat, hebzucht, controle, slavernij, genocide, martelingen, morele degradatie, prostitutie, drugs, al deze dingen en meer dienen ons doel in het Spel.’

En daar bent u trots op?’

‘Het verschil tussen jou en mij is dat ik weet dat wij het Spel spelen. Hoe minder jullie weten over het Spel, en hoe minder jullie je herinneren dat jullie een speler zijn, hoe zinlozer het leven wordt. Door middel van al deze negatieve aspecten verschaffen wij jullie middelen en mogelijkheden om jezelf te bevrijden. Maar jullie zien dit niet. Het is niet wat wij doen, maar hoe jullie erop reageren dat van belang is. Jullie hebben de Vrije wil om te kiezen hoe jullie ermee omgaan.’

‘Bent u deel van de Illuminatie?’

‘Ik ben Lucifer. Of, liever gezegd, ik ben van de Lucifer groepsziel. De wereld van mijn familie is heel anders dat die van de lagere Aardse bloedlijnen die jullie Illuminatie noemen. Deze Aardse bloedlijnen zijn zich niet bewust van het hele plaatje. Zij zijn erop uit om de wereld te regeren, om te heersen en jullie in slavernij te houden, en om zoveel mogelijk lijden en negativiteit te creëren als menselijkerwijs mogelijk is. Dat is wat zij krijgen uit de deal: wereldhegemonie.’

‘Dus, jullie zijn degenen die van achter de schermen de Illuminatie en andere geheime genootschappen  manipuleren om zoveel mogelijk destructie te creëren?’

‘Dat is correct. Maar wij doen dit omdat wij het Spel begrijpen. Jullie regeringen begrijpen dit niet. Zij zien jullie vooral als pionnen die overeenkomstig het Spelplan over het schaakbord worden bewogen.’

Voor het eerst zie ik een glimp van een glimlach op zijn strakke gelaat.

‘Ik moet ze nageven dat ze het goed doen. Maar een van de dingen die zij niet weten of begrijpen is dat onze agenda uiteindelijk is bedoeld voor het hoogste goed van alle betrokkenen. Zie je, wij voorzien jullie van een katalysator. Mijn familie is er niet op uit om jullie rechtstreeks te beschadigen. Wij dienen simpelweg onze rollen te spelen in dit goddelijke Spel.’

Ik kan me nu nauwelijks meer bewegen van de kou. Hidden Hand schijnt er geen last van te hebben. ’Kunt u de verwarming aanzetten alstublieft? Het is hier ijskoud.’

‘Bij deze.’

Direct stroomt er warme lucht de kamer binnen. Ik ontspan een beetje. Hij leunt achterover in zijn stoel en kijkt me aan. Ik probeer weg te kijken, maar zijn blik maakt dit onmogelijk. Ik word bang en om de aandacht af te leiden, zeg ik snel: ‘Meneer, er was mij gevraagd om hier een meditatietraining te geven. Ik begrijp niet wat ik hier doe. Waarom ben ik hier?’

‘Je bent hier met een reden: om de duistere en duivelse krachten te begrijpen die jullie overheersen en onderdrukken. Je bent hier om jouw overheerser te ontmoeten: Lucifer, de Lichtdrager en Stralende Morgenster.’

‘Daar was ik al bang voor. Dit is het dus: mijn ontmoeting met de Duivel.’

‘Lucifer is niet de Duivel zoals hij onjuist in jullie Bijbel wordt geportretteerd. Lucifer is een groepsziel of sociaal herinneringscomplex dat is geëvolueerd tot het niveau van de zesde dimensie. Op dit niveau hebben wij de keuze om verder te evolueren, of om terug te keren en anderen in lagere dimensies bij te staan in hun evolutie door onze kennis en wijsheid te delen met degenen die ons aanroepen voor hulp.’

‘Dus in plaats van door te gaan naar het volgende niveau van het Spel, kozen jullie ervoor om terug te komen om ons te helpen?’

‘Inderdaad. Wij hebben deze uitdagende taak opgelegd gekregen van de Council of Elders, die functioneert als hoeders van dit Melkwegstelsel vanuit hun achtste dimensie hoofdkwartieren op de planeet Saturnus. De uitdaging heeft te maken met jullie planeet Aarde. Yahweh, die toentertijd over jullie planeet regeerde, had aan degenen die op deze planeet incarneerden niet de Vrije Wil om Jezelf te Kennen verleend. In de afwezigheid van Vrije Wil kan er geen polariteit zijn. Er valt niets te kiezen. Het resultaat was dat er maar heel weinig evolutionaire progressie was. Jullie planeet was een Hof van Eden: een prachtig paradijs. Maar er was geen wrijving en daardoor geen mogelijkheid voor de wezens die hier incarneerden om te evolueren voorbij de derde dichtheid. Hierdoor was er weinig hoop voor hen om ooit terug te keren naar de Ene. Yahweh vond het prima om zijn eigen kleine troetelproject in stand te houden. In feite leefden jullie in een schitterende gevangenis. Yahweh was, om het in moderne termen te vatten, een goedaardige dictator.’

‘En aan jullie werd gevraagd om de boel in beweging te brengen?’

‘Dat klopt. Wij zijn hier naartoe gezonden om te helpen. En Yahweh had ermee ingestemd dat wij kwamen. In feite was hij het die oorspronkelijk de Council om hulp had gevraagd om een katalysator van verandering in deze creatie te brengen. Yahweh was het ermee eens dat wij het concept van Vrije Wil aan de bewoners van de Aarde zouden introduceren en ze de keuze te geven of zij dit wilden of niet.’

Ik begin nu te transpireren. Het is minstens veertig graden in de kamer en condens loopt in straaltjes langs de ramen naar beneden.

‘Meneer, kunt u alstublieft de verwarming wat lager zetten?’

‘Reeds gebeurd.’

De temperatuur daalt direct. Hij vraagt of ik koffie wil.

‘Graag, dank u.’

De oudere dame die ik beneden ontmoette, komt vrijwel direct binnen met koffie. De temperatuur in de kamer is eindelijk in orde en ik begin weer een beetje te ontspannen.

Hij drinkt zijn koffie in stilte en blijft onophoudelijk naar me kijken. Ik voel me weer bijzonder ongemakkelijk en stel snel een volgende vraag.

’Dus u kreeg opdracht van de Council of Elders om Vrije Wil op Aarde te introduceren?’

‘Dat is juist. Maar toen Yahweh in eerste instantie de Council benaderde, was dat niet om Vrije Wil te introduceren. Hij wilde slechts een onderzoek naar hoe hij het beste het evolutionaire proces kon versnellen. Wij waren dus in eerste instantie op een onderzoeksmissie gestuurd om Yahweh te ontmoeten en suggesties te doen over hoe hij zijn onderdanen – en uiteindelijk ook hemzelf – kon helpen om vooruit te komen. Wij onderzochten veel opties, rapporteerden onze bevindingen bij de Council en brachten ook Yahweh op de hoogte. Naar ons beste inzicht kwamen wij tot de conclusie dat de enige manier om de groei en ontwikkeling werkelijk te versnellen, was om het concept van Vrije Wil te introduceren.’

‘Was Yahweh het hier mee eens?’

‘Nee. Yahweh was niet blij met het rapport en de noodzaak om Vrije Wil te implementeren. Uiteindelijk overtuigde de Council hem ervan dat het de beste manier was en stemde hij met tegenzin in. Wij keerden terug naar de Aarde en hadden een hoffelijke ontmoeting met Yahweh om te bespreken hoe wij nu het best konden verdergaan. Yahweh was ervan overtuigd dat zijn onderdanen ervoor zouden kiezen om loyaal aan hem te zijn. Zij waren zo tevreden met hun manier van leven, zo dacht hij, dat zij hem altijd zouden volgen. Dat, zo zei hij, was de voornaamste reden waarom Vrije Wil niet zou zou werken als katalysator voor groei.’

‘Maar hij stemde ermee in om door te gaan met het experiment?’

‘Dat deed hij. Hij stemde in met het experiment van de Boom van Kennis over Goed en Kwaad. Hij geloofde dat hij gelijk zou krijgen: dat zijn volgelingen ervoor zouden kiezen om onbewust te blijven. Toen zij dat niet deden, werd hij kwaad, gooide zijn speelgoed uit de kinderwagen en verbande zijn onderdanen uit de Tuin van Eden. Hij zadelde hen daarbij op met enorme schuldgevoelens over hoe zij zijn vertrouwen hadden geschaad en hem niet hadden gehoorzaamd. Dat is niet echt een eerbare manier voor een schepper om zich te gedragen, maar ja, dat is de schoonheid van Vrije Wil, nietwaar?’

Ik begin hem steeds meer te waarderen. Hij is weliswaar streng en rigide, maar ook helder en vertoont zelfs enige tekenen van humor.

Hij vervolgt: ’Yahweh’s onderdanen waren zo dankbaar dat wij hen kwamen helpen, dat Yahweh de jaloerse God werd, zoals geportretteerd in jullie heilige boeken. Toen kregen we de hele “Gij zult geen andere goden aanbidden dan Mij” trip. Wij waren helemaal niet blij met de situatie, aangezien een schepper zich niet zo zou moeten gedragen jegens zijn onderdanen. Tenslotte zijn wij uiteindelijk Een.’

Hij schuift zijn koffiekop terzijde en fronst zijn voorhoofd. ’Toen wij probeerden om de planeet te verlaten om terug te gaan naar de Council belette Yahweh ons om te vertrekken. Wij probeerden het nogmaals en werden toen gevangen gezet in de astrale lagen rondom de planeet. De Council verordonneerde dat wij zouden worden vrijgelaten. Dat hield tevens in dat wij dan ons contract met jullie zouden moeten cancellen en jullie niet zouden kunnen helpen om te evolueren. Wij wilden niet vertrekken, wij vonden jullie zeer aangename wezens, werkelijk positief gepolariseerd. Wij kozen ervoor om te blijven, al betekende dat dat wij nu vele cycli van individuele incarnaties moesten doorlopen, iets wat wij al lang niet meer hadden gedaan.’

‘Dus, jullie kozen ervoor om te blijven om ons te helpen, ongeacht wat dat voor jullie zelf betekende?’

‘Correct. De paradox is dat wij, om jullie het beste te helpen, volledig zelf-dienend moeten zijn. O, ik hou zo van het gevoel voor ironie van de Schepper.’

Ik glimlach om zijn humor en krijg zowaar een glimlach terug. Dan zegt hij zacht: ‘Wanneer we niet op dit toneel staan, zijn we vrienden weet je? Tussen de verschillende incarnaties in hebben we samen veel plezier over de rollen die we in elkaars levens spelen. We hebben veel plezier in het voorbereiden en creëren van nieuwe, spannende en leerzame avonturen.’

Hij staat op en loopt naar het raam. Terwijl hij met zijn rug naar me toestaat, zegt hij: ‘Ik zal jou een geheim verklappen dat je zal helpen om dit Spel van Leven te doorgronden: er is maar een van ons. Als je dat begrijpt, zul je het Spel doorzien. Stop met buiten jezelf naar verlossing te zoeken. Er is niet zoiets als God. God is een concept van mensen, een verkeerd begrip van het oorspronkelijke oerconcept van de Schepper. God suggereert een afzonderlijke entiteit die buiten jou staat, die je moet aanbidden en vereren. De Schepper wil geen verering van je.’

‘Dus alle religies hebben het fout?’

‘De meeste religies zijn ofwel door ons ontworpen, ofwel worden zwaar door ons beïnvloed. Natuurlijk is er een Schepper, maar de meeste scheppers die jullie in jullie heilige religies vereren zijn buitenaardsen.’

‘God is een alien.’

Hij antwoordt niet. Hij kijkt nog steeds naar buiten. Het is een indrukwekkend uitzicht. We bevinden ons in een van de hoogste torens met uitzicht over torens vol machtige multinationals – allemaal samengebracht op een plek. Stuurt hij vanuit deze glazen toren zijn business-onderdanen in alle andere torens aan, zo vraag ik mij af?

Hij draait zich naar mij toe en zegt: ’Ik weet dat mijn woorden je verwarren, want tot dusver heb je niet begrepen dat wij zijn gekomen om jullie te helpen. Wij begrijpen het belang van wat wij hier aan het doen zijn, ook al begrijpt het grootste deel van de mensheid dit niet. De reden dat jullie je de regels van het Spel niet herinneren, is vanwege de Sluier van Vergetelheid. Als jullie in elke nieuwe incarnatie toegang zouden hebben tot jullie ziel-herinneringen, zou het geen zin hebben om in de ruimte-tijd te komen. Dat is net zoiets als een examen afleggen, terwijl je alle antwoorden al weet. Jullie zouden niets leren, en het zou het Spel van Leven minder leuk maken.’

‘Vind u het echt leuk om de hele dag door lijden, oorlog, geweld en degradatie te creëren?’

‘Ik zie de humor van dit alles in. Ik hoop dat jij dat op een dag ook zult doen. Nu, als je mij wilt excuseren, ik heb door dit positieve gesprek een hoop waardevolle tijd verloren en moet een hoop ellende gaan creëren om dat goed te maken. Mijn secretaresse zal je naar buiten begeleiden.’

‘Ik heb niet gehoord wat uw naam is, meneer.’

‘Hidden Hand.’

 

wordt vervolgd….. hoofdstukken 9 t/m 12: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/14/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-9-tot-en-met-12/

Door Veronica vertaald en door Tijn Touber gecorrigeerd

 

 

 
1 reactie

Geplaatst door op 10 september 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Sisterhood of the Rose Nederland, 4 september 2018

VOL GAAN VOOR HET ZO SPOEDIG MOGELIJK GEREALISEERD KRIJGEN VAN ONZE ASCENSIE EN HET HIERMEE VERVULLEN VAN ONS ALLERDIEPSTE VERLANGEN

Lieve vrouwen en mannen,

Ieder van jullie resoneert met het wereldwijde werk van The Sisterhood of the Rose. Wellicht heb je er zelfs contact mee dat jij er een actieve bijdrage in moet leveren om de energie van De Godin – van Het Oneindige LiefdeLicht – terug op aarde te brengen. Dat het mede aan jou is om er voor te zorgen dat onze Ascensie zo spoedig mogelijk plaatsvindt. Doordat er onder jullie mensen zijn die gehoor hebben gegeven aan deze impuls, hebben wij voor de zomer met volle groepen ons Ascensiewerk kunnen doen en gedurende de zomer telkens met een klein groepje. Én hierdoor is er zelfs vanuit Sisterhood of the Rose Nederland een SotR kring in Amsterdam ontstaan met een fijne groep deelnemers.

Momenteel is de vakantieperiode weer voorbij. The Event – onze daadwerkelijke Ascensiesprong – hebben wij nog steeds niet met elkaar gerealiseerd en de URGENTIE hiertoe stijgt alleen maar. Het is nog steeds van het grootste belang dat iedere vrouw en man die zich hiertoe geroepen voelt, NÚ diens Ascensie bijdrage levert. Dat je daadwerkelijk gaat dóen waarvoor je nu op aarde bent en dat ieder van ons dit blijft doen tot wij onze ziele missie hebben volbracht!

Graag nodigen wij jou dan ook uit om je – weer – aan te melden voor een van onze wekelijkse Sisterhood of the Rose bijeenkomsten die in Nederland worden gehouden. Donderdag 6 en 13 september kun je hiervoor terecht in AMSTERDAM, vrijdag 7 en 14 september in DEVENTER en donderdag 13 september in MOOK.

Heel graag ontmoeten wij jou en gaan wij samen met jou vol voor het zo spoedig mogelijk gerealiseerd krijgen van onze Ascensie en het hiermee vervullen van ons allerdiepste verlangen.

In Liefde,
SISTERHOOD OF THE ROSE NEDERLAND
SARA en AN-RA, DEVENTER
Anasuya, MOOK
Helen, AMSTERDAM
https://sisterhoodoftherose.nl

Aanstaande Sisterhood of the Rose Nederland Bijeenkomsten
Meld je nu voor deelname aan!

AMSTERDAM
Donderdag 6 en 13 SEPTEMBER 2018 van 19.30-21.30 uur
organisatie en gedeeltelijke begeleiding: Helen
ondersteuning begeleiding: SARA en An-Ra
Aanmelding RECHTSTREEKS bij Helen: helenbuijs@gmail.com

DEVENTER
Vrijdag 7 en 14 SEPTEMBER 2018 van 19.30-21.30 uur
begeleiding: SARA en An-Ra
Aanmelding via  https://sisterhoodoftherose.nl/sara/

MOOK/NIJMEGEN
Donderdag 13 SEPTEMBER 2018 van 19.30-21.30 uur begeleiding: Anasuya;
Aanmelding via  https://sisterhoodoftherose.nl/anasuya/

 

Sisterhood of the Rose Nederland bijeenkomsten bij jou in de buurt

De Godin verankeren op zoveel mogelijk plaatsen in Nederland

Deelnemen aan de Sisterhood of the Rose bijeenkomsten kan momenteel wekelijks in Deventer, Mook, Amsterdam en Haarlem. Van diverse vrouwen en mannen in ons land hebben wij het verzoek gekregen om het aantal plaatsen waar wij deze bijeenkomsten begeleiden uit te breiden. Wanneer ook jij wilt meedoen aan SotR bijeenkomsten bij jou in de buurt, DAN MOETEN WIJ ER MET ELKAAR VOOR ZORGEN DAT WE DIT MOGELIJK MAKEN. Lees meer

 

Ook thuis aan de slag

Informeer jezelf grondig voordat je aan een SotR bijeenkomst deelneemt
ervaar het gemak van de door ons ingesproken begeleide meditaties
en laat de uitleg van oefeningen je er wegwijs in maken

Uitgebreide informatie over The Event – onze daadwerkelijke Ascensie sprong- , onze Ascensie en de functie en bijdrage van The Sisterhood of the Rose en haar deelnemers hierin:
sisterhoodoftherose.nl en https://ascensiehuis.nl
zie ook footer in deze nieuwsbrief

Begeleide Goddess Vortex Meditation
Begeleide Seksuele Healing Meditatie
Begeleide Return of the Goddess Meditation
Zijns-Zitting: uitgebreide uitleg en VIDEO over het hoe en waarom ervan
Planetary Liberation NOW!

 

39.192 VROUWEN EN MANNEN WERELDWIJD ZIJN JOU AL VOORGEGAAN IN HET ONDERTEKENEN VAN DEZE PETITIE. KIES VANUIT JE VRIJE WIL EN ZET NÚ OOK JOUW HANDTEKENING ZODAT WE DE 144.000 HALEN!

Geef hiermee toestemming aan de Light Forces om ons nu ook in fysiek contact actief te ondersteunen in ons Ascensieproces.
Kies ervoor om een van de wereldwijd minimaal 144000 mensen te zijn die nodig zijn om de nieuw geactiveerde tijdlijn waarin dit daadwerkelijk gebeurt in het leven zelf te belichamen.

link PETITIE

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 september 2018 in Cobra, Godinnenenergie, Sisterhood of the Rose

 

Tags: ,

Cobra: Sleutelgat Situatie Update, 1 september 2018

Na onze Sleutel tot Vrijheid Meditatie accelereert het planetaire bevrijdingsproces.

De Lichtkrachten hebben gevraagd dat er zoveel mogelijk Sisterhood of the Rose groepen op de oppervlakte van de planeet worden gecreëerd om de overgang naar de Event te vergemakkelijken. Deze groepen komen een maal per week bijeen.

Je vindt hier bestaande Sisterhood of the Rose groepen en je kunt daar meedoen, of een nieuwe groep creëren:

https://www.sisterhoodoftherose.network/groups

(red: in Nederland zijn al enkele Sisterhood of the Rose groepen actief, zie dit artikel: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/07/sisterhood-of-the-rose-in-nederland-zomer-2018/; wanneer je in een andere plaats een groep wilt beginnen kun je met een van hen contact opnemen voor instructies en/of begeleiding. Er zijn ook Nederlandstalige video’s voor de Godinnenmeditaties: klik hier om naar alle publicaties m.b.t. Sisterhood of the Rose te gaan).

Hier vindt je instructies voor de Sisterhood of the Rose bijeenkomsten:

https://2012portal.blogspot.com/2018/06/sisterhood-of-rose-planetary-activation.html

NL-vertaling: https://eventnl.wordpress.com/2018/06/17/cobra-sisterhood-of-the-rose-planetaire-activatie-16-juni-2018/

Er zijn video’s gecreëerd in zeven talen voor de drie Meditaties voor de Sisterhood of the Rose groepsbijeenkomsten.

Video’s voor Return of the Goddess meditation:

https://www.youtube.com/playlist?list=PL4R9qSThCR_umJhQNvrUl_-ZMxZdlw44n

Video’s voor Goddess Vortex meditation:

https://www.youtube.com/playlist?list=PL4R9qSThCR_tTs4UzcbNiiz4-tjAHJxUL

Video’s voor Sexual Healing meditation:

https://www.youtube.com/playlist?list=PL4R9qSThCR_sVTGCZ_L3z2LWP4URsiZl7

(red – nogmaals: klik hier om naar alle publicaties m.b.t. Sisterhood of the Rose en de Nederlandstalige meditatievideo’s te gaan)

Om te helpen de Godinnenenergie rondom de planeet te verspreiden is een speciale lijn van tachyon sieraden gecreëerd, wat de Tachyon Goddess Collection is genoemd. Veel stukken van deze sieraden bevatten de Rose of Venus, een heilig geometrisch symbool van de Sisterhood of the Rose:

http://tachyonis.org/GoddessCollection.html

(red: klik hier voor alle Nederlandstalige informatie over tachyons op eventnl, naar beneden scrollen tot het kopje Tachyon technologie)

Zeer verrassend hebben de Lichtkrachten ingestemd met de vrijgave van de eerste significante intel aan de oppervlaktebevolking sinds januari 2018. Ik had nooit verwacht dat dit publiek zou worden gemaakt.

Het is eerst vrijgegeven door Qanon:

https://www.disclosurenews.it/en/qanon-update-august-31/

En daarna door Hal Turner:

http://halturnerradioshow.com/index.php/news/u-s-national-news/3079-breaking-news-urgent-7-cia-mainframe-computers-down-spy-satellites-offline

http://robinwestenra.blogspot.com/2018/09/second-source-us-military-suddenly.html

Dit heeft betrekking op Operation Keyhole (sleutelgat), een operatie van de Lichtkrachten waarbij zij passieve / actieve controle over spionagesatellieten hebben genomen, en wat andere aspecten van het telecommunicatienetwerk.

Meer dan een jaar geleden heb ik de passieve controle over satellieten genoemd:

http://2012portal.blogspot.com/2017/03/etheric-liberation-report.html

NL-vertaling: https://eventnl.wordpress.com/2017/03/02/bericht-van-cobra-1-maart-2017-etherische-bevrijding-rapport/

Dit betekent in de praktijk dat spionagesatellieten nu beelden en data uitsturen waarvan de Lichtkrachten willen dat ze worden gestuurd. De Lichtkrachten hebben gecommuniceerd dat “soms de telecommunicatie- en signaal inlichtingenapparatuur niet de bekende wetten van fysica zullen gehoorzamen”. Dit betekent ook dat één aspect van het controlemechanisme van quarantaine Aarde onderuit is gehaald.

Een ander aspect van Operation Keyhole is een upgrade van het computervirus in het mainframe computersysteem van JP Morgan, dat effectief een wereldwijde aandelenmarktcrash kan triggeren en de daaraan gerelateerde financiële Reset.

Daarom hebben bepaalde bronnen additionele begeleiding gegeven die je kunt volgen als je dat wilt:

https://theeventhub2015.blogspot.com/2018/09/preparing-for-event-message-from.html

https://www.whitehouse.gov/presidential-actions/presidential-proclamation-national-preparedness-month-2018/

Zoals Benjamin Fulford heeft gezegd verwachten wij in september meer veranderingen:

https://kauilapele.wordpress.com/2018/08/30/full-article-benjamin-fulford-8-28-18-u-s-civil-war-stalemate-to-end-soon-next-phase-of-planetary-liberation-to-begin/

NL-vertaling: http://wakkeremensen.blogspot.com/2018/08/benjamin-fulford-patstelling-in-vs.html

Ik ben met de Lichtkrachten aan het praten om zelfs nog meer intel vrij te geven en een volgende situatie update kan met een week of twee worden verwacht.

Overwinning van het Licht!

Vertaald door Veronica

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 september 2018 in Cobra

 

Tags: , ,

 
%d bloggers liken dit: