RSS

Time Bender, de man die de Aarde kwam redden, een boek van Tijn Touber, hoofdstukken 5 tot en met 8

10 Sep

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ Engelstalig e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Het boek bevat een schat aan informatie die op een boeiende en overzichtelijke wijze wordt gepresenteerd.

Ik ben het gaan vertalen en Tijn Touber kijkt de vertaling na. Het boek wordt in blokken van 4 hoofdstukken gepubliceerd, hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/

Hieronder hoofdstukken 5 t/m 8. De rest volgt. Veronica

Eerst de synopsis van het boek:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

TIME BENDER

DE MAN DIE DE AARDE KWAM REDDEN

INHOUD

  1. TIME BENDER
  2. SALVADOR DALI
  3. DADI JANKI
  4. DE REIZIGERS          hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/
  5. MOUNT RAINIER
  6. ALLOYA
  7. LUCIFER
  8. HIDDEN HAND          hoofdstukken 5 t/m 8: zie hieronder
  9. AYAHUASCA
  10. DEMONEN
  11. SASHA
  12. WALAYA
  13. LAYAN
  14. VONDELPARK
  15. GAME MAKERS
  16. CHOCOLADE

BRONNEN

Voor Juno, mijn ruimtevriend.

 

5. MOUNT RAINIER

To my mathematical brain, the numbers alone make thinking about aliens perfectly rational. The real challenge is to work out what aliens might actually be like.

Stephen Hawking, theoretisch natuurkundige verbonden aan de Universiteit van Cambridge.

Terug in Nederland hou ik een yogi discipline aan. Ik sta ’s ochtends vroeg op voor meditatie en ga regelmatig naar Raja Yoga centra voor inspiratie. Het wordt steeds makkelijker om rust te krijgen in mijn hoofd en mij te verbinden met de Bron waar Dadi Janki over vertelde.

Mijn leven verandert. Ik ben minder geïnteresseerd in luide muziek, met de band op tournee gaan, nachtelijke feestjes en mijn schoenen fetisj uitleven. Mijn vrienden zien dat ik verander. Sommigen maken zich zorgen of ik gehersenspoeld ben: waarom drink je geen bier meer? Waarom ben je zo serieus? Waarom eet je geen vlees?

Maar na een tijdje zien zij dat dit nieuwe leven mij goed doet en geven me de ruimte om dieper in mijzelf te duiken. Ik maak ondertussen nieuwe vrienden en na een tijdje begin ik mensen bij mij thuis uit te nodigen om samen te mediteren, meestal op zondagavonden.

Deze avonden worden zo populair dat mijn huiskamer te klein wordt. Anderen beginnen hun deuren open te stellen voor vrienden en buren en na enkele jaren openen mensen door het hele land hun huizen voor een uur gedeelde stilte. In deze periode organiseer ik enkele meditatie flash mobs op het Museumplein in Amsterdam. Er komen steeds honderden mensen op af, zelfs midden in de winter. Met Kerst zitten zevenhonderd mensen een uur in stilte terwijl de sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Er wordt zelfs een documentaire gemaakt en op nationale televisie uitgezonden.

Tijdens deze stille yogi jaren heb ik Time Bender niet één keer gezien, zelfs niet op een billboard. En toen ineens, veertien jaar nadat ik hem voor het eerst ontmoette, dook hij op een dag weer op. Het was in Seattle aan de westkust van de VS. Ik was daar een paar weken om vrienden op te zoeken uit de tijd dat ik daar als kind woonde.

Na een paar dagen met mijn vrienden te hebben rondgehangen, had ik wat tijd voor mezelf nodig en ik reed naar een van mijn favoriete plekken: Mount Rainier National Park.

Mount Rainier is een majestueuze vulkaan die de skyline van Seattle domineert – tenminste als het niet regent. De berg is magisch. Ik heb er vaak met mijn ouders gewandeld en herinner me de donkere sparrenbossen, de overvloed aan wilde bloemen, de diepblauwe meren en besneeuwde bergtoppen.

Rond elf uur in de ochtend arriveer ik bij het park, parkeer mijn geleende auto en begin aan mijn wandeling naar een meer dat Mowich Lake heet. Na een paar uur stevig te zijn doorgelopen, kijk ik op de kaart en zie dat het meer net over de volgende bergtop in de verte moet liggen. Het pad op de kaart gaat echter niet rechtstreeks omhoog maar maakt een lange omweg. Ik kijk naar de heuvel die voor me ligt en vraag me af of ik die kan beklimmen, zodat ik rechtstreeks kan gaan. Er is geen pad, maar het lijkt makkelijk genoeg.

Ik besluit het erop te wagen en begin de helling op te lopen. Wanneer ik een halfuur later een steile berghelling bereik, zie ik dat omhoog komen serieuze kletter-vaardigheden vergt. Concentreer je gewoon, adem rustig door en kijk vooral niet naar beneden, vertel ik mijzelf.

De eerste stappen zijn makkelijk en ik vorder gestaag. De volgende stappen worden een stuk moeilijker. Er is minder houvast en de stappen die ik moet maken worden groter. Ik overweeg om terug te gaan, maar kijk omhoog en zie dat ik nog maar vier of vijf meter heb te gaan. Concentreer je, adem, en kijk niet naar beneden.

Ik neem een volgende voorzichtige stap, maar dit brengt me op een hele smalle richel waarvandaan ik nergens meer naar toe kan. Er is niets om vast te pakken of om op te stappen. Ik zit vast. Ik kijk naar het ravijn onder me en mijn hoofd begint te tollen. Ik dwing mezelf om diep adem te halen. Ik kalmeer wat en overweeg mijn opties. Aangezien ik onmogelijk verder kan, zal ik wel naar beneden moeten. Ik ontdek echter al snel dat naar beneden moeilijker is dan naar boven. Ik kan niet zien waar ik mijn voeten plaats en moet op de tast een stap nemen. Ik begin nu behoorlijk te zweten en mijn handen en voeten trillen door de spanning van het proberen mij vast te houden aan de smalle richel. Het volgende moment val ik achterover en wordt alles zwart….

Wanneer ik mijn ogen open ben ik in een houten hut. Er brandt een vuur en er kijkt een bekend gezicht op mij neer. Het is Time Bender. Het is vele jaren geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien, maar hij is geen spat veranderd.

‘Hallo mijn vriend, hoe voel jij je nu?’’

‘Timer Bender, wat is er gebeurd? Ben ik dood?’

‘Haha, nee je bent niet dood. Ik vond je aan de voet van een berg en nam je mee naar huis.’

‘Is dit uw huis?’

‘De Aarde is mijn huis. Thee?’

‘Graag.’

‘Chocola?’

‘Wow.’

Hij opent een gouden trommel die op tafel staat. De chocolaatjes zijn bedrukt met vreemde symbolen. Ze zien er een beetje uit als Egyptische hiëroglyfen.

‘Dit zijn speciale pastilles. Kies er een met een symbool dat je aanspreekt. Het zal je helpen om van je val bij te komen.’

Ik neem er een met het symbool van de zon, stop het in mijn mond en voel een warme stroom langs mijn ruggengraat. Mijn rug recht zich en ik voel dat mijn oren open ploppen. Ik adem diep in en mijn hoofdpijn verdwijnt vrijwel gelijk.

‘Wow, dit is fantastisch spul.’

‘Ja, het is alchemie. Het is het minste dat ik voor je kon meenemen om je te bedanken.’

‘Bedanken? Waarvoor?’

‘Voor het creëren van cirkels van Licht.’

‘O, dat. Graag gedaan.’

‘Gaia vroeg mij om haar diepste waardering over te brengen. Zij wil dat ik jou vertel dat zij je heel sexy vindt.’

‘Zei ze dat?’

‘O, ik weet dat de mensen haar zien als de Grote Moeder, de Planetaire Godin en nog meer van die gezwollen kreten, maar laat me je vertellen mijn vriend, dat zij verdomd sexy is. In ieder geval verreweg de meest sexy planeet die ik ben ooit tegengekomen.’

Terwijl ik geniet van de thee en nog wat meer genezende chocolaatjes eet, bekijkt Time Bender me met een waarderende glimlach. Hij is duidelijk blij met zijn student, maar is er niet iemand naar om zijn studenten op hun lauweren te laten rusten.

‘Nogmaals gefeliciteerd, je hebt het goed gedaan in het departement van licht. Je hebt geleerd om voorbij het duister van de planeet te reizen en hebt manieren gevonden om anderen te helpen hetzelfde te doen. Laten we het nu over je volgende opdracht hebben.’

‘Mijn volgende opdracht?’

‘Dacht je dat je al klaar was? Je hebt tot nu toe vooral het licht betreden. Nu wordt het tijd het duister te ontdekken.’

‘Ik weet niet of ik daar aan toe ben. Ik heb nog steeds een beetje hoofdpijn.’

Hij kijkt me spottend aan en geeft me een nieuwe pastille.

‘Ik kan me voorstellen dat je er tegenop ziet, maar er valt veel te leren in de schaduw. Zolang je in deze duale werkelijkheid verkeert, zul je met beide zijden van het spectrum om moeten leren gaan. Sta mij toe je wat meer te vertellen over de duistere krachten van het leven. Als ik straks klaar ben met mijn verhaal, kun je beslissen of je de nieuwe opdracht wilt aanvaarden. OK?’

‘OK.’

‘Jouw yogi vrienden in India hebben je geleerd over hoe spirits naar beneden komen komen vanuit de hogere dimensies en steeds dieper incarneren in de verdichte realiteit van leven op Aarde. Eenmaal binnen de tijd-ruimte matrix vergeten de Reizigers langzaam hun oorspronkelijke natuur, hun thuis en hun schepper. Wanneer zij het eind bereiken van de Grote Cyclus van tijd worden zij weer aan hun oorsprong herinnerd.’

‘Ja, dat is het verhaal dat Satish mij vertelde in een notendop.’

‘Mooi. Dat is de grote lijn. Nu ga ik dit incarnatie-proces in meer detail uitleggen, omdat er veel meer gaande is dan jij je nu realiseert. Momenteel bevind je je op een relatief kleine planeet in een relatief klein zonnestelsel binnen een relatief kleine Melkweg. Maar toch bevat deze Melkweg miljarden zonnestelsels en er zijn miljarden melkwegstelsels in het universum – ieder van hen barstend van het leven. Veel van deze levensvormen hebben invloed gehad op jullie ontwikkeling en vanavond wil ik een paar van deze rassen aan je introduceren.’

‘Spannend!’

‘Om je een beknopt overzicht te geven van de beschavingen die sleutelrollen hebben gespeeld bij de ontwikkeling van de Aarde: 900.000 jaar geleden ontwikkelde een op waterstof gebaseerde levensvorm, de Ceecar genaamd, of Alpha-Draconian Reptillians, de eerste biosfeer op Aarde, Eden genaamd. Dit was op het Noord-Amerikaanse continent, wat nu de New Mexico-Arizona grens is. Deze buitenaardsen introduceerden het eerste dieren- en plantenleven op de planeet, wat hielp om de onbarmhartige atmosfeer te transformeren naar een zuurstof- en koolstofdioxide-rijke omgeving.

‘Waren deze Ceecar reptielen?’

‘Ja, maar laat je daardoor niet misleiden. De Ceecar is een zeer hoogontwikkeld ras. Zij kwamen via interstellair reizen als eersten zo’n vier miljoen jaar geleden in deze melkweg. Omdat zij de eersten waren, vinden ze dat ze de rechtmatige heersers over de Aarde zijn. Hun manier van regeren is op Aarde ingeburgerd geraakt: een monarchie met adel, burgers en boeren, gebaseerd op handel, religie en politiek, zoals je ook nu nog overal op Aarde ziet.’

Time Bender staat op om een blok op het haardvuur te gooien. Wanneer het vuur weer flink oplaait, gaat hij weer zitten en vervolgt: ‘Terwijl de Ceecar de planeet domineerden, kwamen er ook andere kolonisten. Reizigers van het Orion sterrenstelsel arriveerden rond 763.132 v.Chr. en vestigden een biosfeer in China. De Vegans kwamen rond 701.655 v.Chr. aan in het grensgebied tussen Libië en Nigeria. In 604.003 v.Chr. kwamen de Cassiopeans, een insectenras, die zich vestigden in Algerije, Noord-Afrika. In 585.133 v.Chr. vestigden de Niburu zich in Cairo en brachten de Maan mee als satelliet.’

‘Is de Maan een satelliet?’

‘Inderdaad, maar ik ga nu niet in op details. Ik schets nu de grote lijnen: In 870.300 v.Chr. zonden de Orions een team naar Perth, Australië. Toen kwamen de Lyrans terug in Baskenland in het zuiden van Europa. In 73.414 v.Chr. kwamen de Orions naar Mt. Neblina, Brazilië, en rond 79.743 v.Chr. arriveerden de Pleiadians op Aarde.’

‘Mijn hemel, deze dingen leer je echt niet op school!’

‘Nee dat is waar, en daar is een reden voor, waarover later meer. Rond 71.933 v.Chr. gebeurde er iets interessants. Lemurië werd opgericht als een gezamenlijke kolonie in de Stille Oceaan. Het bestond uit inwoners van het Lyra sterrenstelsel, Sirius A, de Pleiaden, Ursa Minor en Nibiru. Later, rond 57.600 v.Chr. werd Atlantis gesticht, en kwamen de Pleiadians weer terug.’

‘Wat is er gebeurd met Lemurië en Atlantis?’

‘Beide werden door oorlog vernietigd. In 31.017 v.Chr. viel Lemurië en in 27.603 v.Chr. verdween Atlantis onder de golven van de Atlantische Oceaan. In 27.000 v.Chr. werd de Soemerische cultuur door de Annunaki gevestigd, waarbij zij de leiding op Aarde overnamen van hun overheersers: de Ceecar. Rond deze periode begint de geschreven geschiedenis die jullie op school leren.’

Hij staat op en gebaart me hem te volgen. We lopen naar de deur en stappen de koele nachtlucht in. De maan is zo helder dat ik de bloemen op de uitlopers van de berg kan zien. De hellingen van Mount Rainier lijken haast doorschijnend, verlicht door miljoenen sterren en planeten. Ik kijk omhoog en realiseer me voor de eerste keer dat ik niet naar dode rotsen kijk, maar naar complete beschavingen. Even voel ik een steek in mijn hart van heimwee. Ik verlang er intens naar om weer tussen de sterren te leven, samen met mijn ziele-broeders en zusters op andere planeten.

Time Bender voelt mijn melancholie.

‘Soms welt er een bitterzoete emotie op wanneer we in de eindeloosheid van de sterrennacht kijken. Dat is omdat we ons dan herinneren dat ook wij deel uitmaken van die sterrenwereld. Je bent tijdelijk vergeten dat je multidimensionaal bent, maar je leefde – en leeft nog steeds – tussen de sterren mijn vriend.’

Hij kijkt omhoog en opent zijn armen, alsof hij het hele universum in zijn omhelzing kan sluiten.

‘Je kunt de geschiedenis van de mensheid en die van de Aarde niet bevatten, totdat je je bewust wordt van het aandeel dat buitenaardsen daarin hebben gehad. Samen met de mensheid hebben zij de geschiedenis van deze planeet geschreven. Jullie, op Aarde, spelen in een kosmisch drama waarvan jullie het oorspronkelijke script zijn vergeten.’

Hij wijst naar een constellatie van sterren.

‘Zie je dat cluster daar? Dat is waar het allemaal begon. Het is de Lyra constellatie. Dat is waar de eerste beschavingen werden gezaaid.’

‘Hoe zaaiden ze een beschaving? Maakten ze zielen?’

‘Nee, zielen zijn oneindig. Ze ontwierpen voertuigen – lichamen – net zoals jullie auto’s maken om in te rijden. Wanneer deze lichamen eenmaal bevielen, incarneerden zielen daarin zodat ze binnen de planetaire sfeer konden leven.’

‘Wie creëerden deze lichamen?’

‘Zij worden de Game Makers genoemd. Zij zijn degenen die dit spel ontwierpen en de spelregels voor het script schreven. De Game Makers noemden deze plek het universum der vergetelheid: een plaats waar wezens zich afgescheiden zouden voelen van de Bron en zelf hun weg terug naar huis moesten zien te vinden. Zij schiepen een universum gebaseerd op dualiteit. Dit spel gaat over de kunst van het integreren van licht en duister, zodat wij de Schepper in alle aspecten kunnen ervaren.’

Wij gaan terug naar binnen en nestelen ons bij de haard. Time Bender schenkt thee in en gooit nog wat blokken op het vuur. Dan vervolgt hij zijn uitleg over de basisregels die de Game Makers destijds hadden bedacht.

‘Het moest een universum van Vrije Wil worden, waarbij elke ziel volledig verantwoordelijk zou zijn voor zijn eigen acties. Zelfbewustzijn en Zelfbeschikking waren de belangrijkste lessen die geleerd moesten worden. Vrije Wil impliceert een keuze en de keuze die de Game Makers in het Spel werkten, was ingenieus. Het was niet eenvoudigweg de keuze tussen goed en slecht, juist en verkeerd, licht en duister, goddelijk en duivels. Het was de keuze tussen Dienstbaar aan Jezelf en Dienstbaar aan Anderen.’

Hij zucht en glimlacht, duidelijk onder de indruk over hoe ingenieus het Spel in elkaar zit: ‘O, ik hou toch zo van het vernuft van de Universele Dromer. Toen de Game Makers de regels van het Spel hadden vastgelegd creëerden zij de verschillende dimensies, of dichtheden. De eerste rassen werden gezaaid op planeten in het Lyra sterrenstelsel. De Lyrans – een overwegend blank menselijk ras – moesten hun rol spelen vanuit een Dienstbaar aan Anderen perspectief. De Vegans – voornamelijk donkere menselijke en reptilliaanse rassen – focusten zich op Dienstbaar aan Jezelf. En zo begon het Spel. Nog een chocolaatje?’

Ik pak er een met het symbool van een zespuntige ster. Deze smaakt totaal anders dan de anderen die ik tot dusver proefde. Hij is heel bitter, maar bekrachtigend en versterkend. Time Bender kijkt geamuseerd naar mij en neemt er zelf ook een. Hij sluit zijn ogen om van de sensatie te genieten en gaat door met zijn verhaal.

‘Wat de Game Makers hadden verwacht, gebeurde. De rassen die waren gefocust op Dienstbaar aan Jezelf werden steeds agressiever en bezitterig. De Dienstbaar aan Anderen beschavingen werden hun slachtoffers en begonnen hen de schuld te geven voor hun onderdrukking. De polariteit begon te groeien en de eerste grote conflicten vonden plaats. Uiteindelijk kwamen twee grote facties tevoorschijn uit dit polariteit-integratie spel. Deze facties, die ieder een andere kant van het spectrum representeerden, zijn het sedert die oertijd met elkaar aan het uitvechten in dit universum. Hun conflicten golven door alle lagen van het bestaan heen. De oorlogen die jullie op Aarde uitvechten zijn een direct gevolg en reflectie van de oorlogen in de ruimte.’

Hij kijkt naar me om te zien of ik nog wakker ben en stelt een vraag om me bij de les te houden: ‘Wie zijn naar jouw mening de good guys en wie de bad guys in dit scenario?’

‘Mijn eerste reactie is dat de Dienstbaar aan Anderen rassen de cowboys met de witte hoeden zijn. Ze zijn niet slechts gericht op hun eigen gewin, maar meer afgestemd met het grote geheel, lijkt me.’

‘Ja, dat lijkt logisch is het niet? Maar de realiteit is dat het onderscheid tussen de goeden en de slechten niet zo makkelijk te maken is. Het ligt veel subtieler. Wat er namelijk gebeurde, is dat de Dienstbaar aan Anderen facties tiranniek en imperialistisch werden. Zij waren voortdurend bezig om anderen te “redden” en hun “juiste” manier op te leggen aan de andere facties die in hun ogen “verkeerd” bezig waren. Ook al dachten zij dat zij het goede deden, zij schonden hiermee de basisregels van het Spel van Leven: Vrije Wil en Zelfbeschikking.’

Maar het wordt nog complexer: ’Met het verstrijken van de tijd vermengden de verschillende facties zich met elkaar en werd het nog minder duidelijk wie de good guys waren en wie de bad guys. Net zoals op de Aarde, zijn er binnen iedere beschaving individuen die oprecht liefdevol en vriendelijk zijn, en individuen die egocentrisch en kil zijn. Maar de meeste wezens zijn een mengvorm en hun houding kan van dag tot dag veranderen, omdat dit Spel een grote leerschool is.’

‘Naarmate de polarisatie toenam en de conflicten steeds erger werden, begonnen de sterrenrassen in te zien dat ze een manier moesten vinden om de polariteiten te integreren, in plaats van steeds meer extremen te creëren. Dus werd een experiment bedacht. Zij bezaaiden een planeet met verschillende rassen van beide polariteiten en hoopten dat deze wezens – onder hun leiding – door een ascentie-proces zouden gaan waarin zij zouden leren om elkaars verschillen te respecteren en het conflict voor eens en voor altijd op te lossen.’

‘Werkte het?’

‘Nee, het resultaat was desastreus. De planeet die zij hadden gezaaid, de Apex planeet genoemd, werd in een nucleaire oorlog vernietigd.’

‘Oops.’

‘Ja, oops. De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om zo de polariteiten op te lossen. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden begon. Jullie zijn oeroude conflicten aan het oplossen door deze thema’s in jullie huidige tijd tot leven te brengen. Als jullie dit begrijpen, en leren van eerdere fouten, dan zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om zich verder te ontwikkelen en weer deel te worden van het Grote Geheel. Begrijp je nu waarom het hele universum met spanning naar jullie kijkt? Jullie zijn degenen die de integratie kunnen bewerkstelligen. Jullie zijn degenen op wie wij allemaal hebben gewacht.’

‘Wow, dat is nogal wat, wat er van ons wordt verwacht. Ik geloof niet dat er veel mensen op Aarde zijn die doorhebben dat wij het derde grote experiment zijn om de polariteiten op te lossen.’

‘Dat klopt, en daarom is het ook van belang dat je deze informatie naar buiten brengt.’

‘Eerlijk gezegd begrijp ik er zelf ook niet veel van.’

‘Geduld jonge vriend, we zijn nog maar net begonnen. Laat me je nog wat meer vertellen over het experiment van de Aarde. Het waren de Lyrans die als eersten kwamen met het idee om een planeet te bevolken met wezens die niet – zoals zijzelf – gepolariseerd waren, en die onwetend dienden te blijven van hun galactische achtergrond en alle conflicten tussen de sterrenrassen. Deze wezens moesten dus onschuldig blijven, zoals kinderen. Deze episode wordt in jullie bijbel beschreven als de Tuin van Eden. De Lyrans werden in dit experiment door bijna alle rassen gesteund, maar werkten vooral nauw samen met de Sirians en de Pleiadians om het menselijk ras te creëren.’

‘Dus, zij zijn onze verre voorvaderen?’

‘Ja, de Lyrans zijn als jullie vaders. Zij zijn autoritair, dominant en willen graag regeren. De Sirians zijn meer als jullie moeders. Zij voelen oprechte liefde voor jullie, hebben jullie vaak geholpen om jullie te bevrijden van de overheersende Lyrans, maar zijn daarin vaak te ver gegaan en hebben jullie daardoor klein gehouden. De Pleiadians zijn als jullie oudere broeders en zusters. Hun genetische structuur lijkt bijzonder veel op die van Aarde mensen, omdat op kritieke punten in de ontwikkeling van de proto-mens genetisch materiaal van de Pleiadians werd ingebracht.’

Mijn hoofd tolt en niet alleen omdat ik een paar uur geleden van een berg ben gevallen. Mijn brein is hard bezig om alle nieuwe inzichten en concepten een plek te geven binnen mijn bestaande kaders. Time Bender ziet me worstelen en geeft mij een heel donkere pastille met twee piramides erop. Het brengt klaarheid in mijn nevelig brein. Ik glimlach en ontspan. Hij gaat verder.

‘De enige manier om te voorkomen dat het nieuwe mensenras ook gepolariseerd zou worden, was door te voorkomen dat zij kennis zouden hebben van goed en kwaad. De mensheid mocht dus niet eten van de Boom van Kennis, zoals jullie Bijbel dat beschrijft. De heerser op Aarde die in die dagen was aangewezen om de mensheid in het duister te houden, werd Yahweh genoemd.’

‘Yahweh is toch een andere naam voor God?’

‘Yahweh was geen god, maar een buitenaardse heerser. Alle goden die door de mensen gedurende de eeuwen zijn vereerd waren buitenaardsen.’

‘God is een alien?’

‘In het oude testament wordt vooral gesproken over Yahweh. Deze Lyran heerser was van de Dienstbaar aan Anderen oriëntatie en hij dacht dat hij zijn onderdanen een dienst bewees door ze onwetend te houden in het paradijs van Eden.’

‘De bijbel zegt dat het de duivel was die de mensheid verleidde om van het verboden fruit te eten.’

‘Jullie zijn niet verleid door de duivel, maar door de Sirians die met de Lyran groep werkten. Na een tijdje begonnen zij zich te verzetten tegen het idee van de Lyrans om de mensheid in het duister te houden over hun ware oorsprong. Zij vonden dat dit niet in overeenstemming was met de basisrechten van elk wezen in het universum: Vrije Wil en Zelfbeschikking. Dus besloten zij om in te grijpen en de mensheid een keus te bieden. Zij vertelden jullie over de Boom van Kennis.’

‘Dus in plaats van ons te verleiden tot het kwaad, redden zij ons uit de klauwen van Yahweh’s dictatorschap?’

‘Inderdaad. En zij deden ook nog iets anders – iets dat grote gevolgen voor jullie zou hebben, vooral nu, in deze tijd. Zij plaatsten zonder dat de Lyrans dit wisten een latente DNA code in jullie cellen. Deze code wordt getriggerd wanneer de trillingsfrequentie van een beschaving omhoog gaat, zoals momenteel het geval is. Wanneer de Aarde richting de vierde dichtheid accelereert, wordt deze code geactiveerd. Jullie zullen je dan bewust worden van jullie galactische geschiedenis en terugkeren naar de Boom van het Leven.’

‘Wat is de Boom van Leven?’

‘Yahweh wilde de mensen afgezonderd houden van de Boom van het Leven, wat betekent dat hen niet werd toegestaan om zich te vermengen met andere species om van hen te leren. De mensheid zat in quarantaine en mocht niets weten over hun broeders en zusters op andere planeten. Toen de mensheid door de Sirians voor de keuze werd gesteld en Yahweh ontdekte dat zij Vrije Wil en Zelfbeschikking verkozen boven onwetend in Eden te verblijven, liet hij de andere kant zien van Dienstbaar aan Anderen. Hij werd de boze, wraakzuchtige god zoals beschreven in het oude testament. De hel brak los en de mensheid werd uit het paradijs gegooid.’

Time Bender voelt goed aan dat het duizelt in mij. Hij kijkt op de klok en rond het verhaal af: ‘Voor je gaat slapen, wil ik je vertellen over de opdracht en waar je momenteel voor staat. Zoals de situatie op Aarde nu is, staan jullie nog steeds onder invloed van de Ceecar, de Annunaki en negatief gerichte Sirians. Zij beschouwen jullie nog steeds als hun slavenras en bron van voeding. Maar er is iets aan het veranderen. Zij worden steeds angstiger. Zij beseffen zich dat – wanneer de mensheid richting de vierde en vijfde dimensies ascendeert – zij zullen worden ontmaskerd. Hun karma zal hen inhalen en dit kan tot de vernietiging van hun ras leiden. Om dit te voorkomen, doen ze er alles aan om jullie dociel en onwetend te houden met behulp van de media, regeringen, religies, economische systemen en zo ongeveer elke andere organisatie die enige macht heeft.’

‘Wat kan iemand als ik hier aan doen?’

‘Je moet je bewust worden van de duistere krachten die je momenteel in de greep hebben. Je moet de duistere kant van het Spel gaan begrijpen.’

‘Dat klinkt niet heel aantrekkelijk.’

‘Zoals ik eerder al zei, valt er veel te leren. Maar het is ook gevaarlijk. De kunst is om het Spel te zien voor wat het is, zonder te worden meegesleept en er in meegezogen te worden. Hier komen je yogi-kwaliteiten goed van pas. Je moet in deze tijd niet alleen de duistere kant van het Spel leren doorzien en de polariteiten binnen jezelf zien te integreren, maar ook de codes van de Levende Bibliotheek activeren. Gaia heeft die nodig om naar een hoger niveau te gaan. En terwijl je bezig bent de duisternis te doorzien en de codes te activeren, moet je de Ceecar, Syrians, Lyrans, Annunaki, en alle andere rassen die jullie willen overheersen van je nek houden.’

‘Is dat alles?’

Hij glimlacht om mijn understatement en zegt: ’Ik ben blij dat je het met enige humor opvat. Het is uiteindelijk slechts een spel.’

Hij leunt achterover in zijn stoel en neemt me op. Dan zegt hij: ‘Nu je dit alles hebt gehoord, wil je nog steeds jouw volgende opdracht aanvaarden?’

‘Alleen als ik een doos chocola mee krijg.’

‘Dat kan geregeld worden. Goed, dan zal ik een ontmoeting met de duivel organiseren.’

‘Wat? Ga ik de duivel ontmoeten?’

‘Je gaat de Engel van Vernietiging ontmoeten.’

 

6. ALLOYA

The only thing that scares me more than space aliens, is the idea that there arent any space aliens. We cant be the best that creation has to offer. I pray were not all there is. If so, were in big trouble.

Ellen DeGeneres, comedian, television host, actress.

Terug in Amsterdam gebeurt er een paar weken helemaal niets. Ik voel me echter niet echt op mijn gemak, omdat ik voortdurend het idee heb dat iedereen die ik ontmoet de duivel in disguise zou kunnen zijn. Ik begin een beetje paranoia te worden en besteed wat meer tijd aan meditatie om het licht brandend te houden.

Vijf weken later hoor ik eindelijk iets van Time Bender. Er ligt een kaart in de brievenbus. Dit is wat er staat: ‘Zaterdag, 9 uur, Noordermarkt, appeltaart.’ Ik denk dat ik weet wat Time Bender bedoelt. Er is een café op de Noordermarkt waar ze fantastische zelfgebakken appeltaart hebben. Het is een begrip in Amsterdam.

Ik ben opgetogen dat ik Time Bender weer ga ontmoeten, en arriveer iets voor negen uur bij het café. Time Bender er nog niet. Er gaan vijf minuten voorbij, tien minuten, vijftien. Nog steeds geen spoor van hem. Ik begin me zorgen te maken. Waarom is hij er nog niet? Verkeerde café?

De enige andere klant is een vrouw, mogelijk ergens begin veertig. Ik kan haar ogen niet zien aangezien zij een donkere zonnebril op heeft. Ze heeft rood haar, is in het zwart gekleed en lijkt naar mij te glimlachten.

‘Wacht je op iemand?’ vraagt zij, als ik haar aankijk.

‘Ja, dat klopt, maar het lijkt erop dat hij niet komt.’

‘Dat is jammer.’

Ik kijk haar onderzoekend aan en opeens dringt het tot me door dat Time Bender misschien helemaal niet komt. Misschien heeft hij een ontmoeting met deze vrouw gearrangeerd. Maar dat zou betekenen dat… zij de duivel is!

‘Sorry, dit klinkt waarschijnlijk heel vreemd, maar de man waarop ik wacht, heeft mij verteld dat hij mij aan de duivel zou introduceren. U bent toevallig niet de duivel?’

Zij zet haar bril af en ik kijk in twee prachtige blauwe ogen.

‘Zie ik eruit als de duivel?’

‘Nee, niet echt, sorry.’

‘Ik heet Alloya en ik zou weleens degene kunnen zijn waarop je wacht. Wil je wat koffie?’

‘Ja graag.’

Ik ga aan haar tafel zitten en kijk in haar ogen. Haar ogen zijn magisch. Ik zou erin kunnen verdrinken, zo mooi zijn ze. Ik probeer niet teveel te staren, maar slaag er niet al te best in. Ze merkt het op en knipoogt. Ik smelt bijna, maar gelukkig komt op dat moment de ober met koffie en taart.

Ze neemt een slok en zegt dan: ‘Vertel me eens over de man op wie je wacht.’

‘Zijn naam is Time Bender. Ik ontmoette hem voor het eerst vele jaren geleden tijdens de première van een film in een Amsterdams theater. Hij vertelde me over de geschiedenis van de mensheid en de Aarde, en over een missie die ik zou moeten vervullen. Ik weet nog steeds niet precies wat dit alles betekent en met mij te maken heeft. Ik verheugde me erop hem vandaag weer te zien. Ik heb nog steeds zoveel vragen.’

‘Misschien kan ik je helpen.’

‘Weet jij meer over deze dingen?’

‘Ja, ik herinner mij alles vanaf het begin der tijden.’

‘Alles? Hoe kan dat?’

‘Ik was er bij.’

‘Je was bij het begin van tijd?’

‘Ja. Zie je, tijd is niet wat je zou denken. Het is niet lineair zoals ons is geleerd. De meeste mensen denken dat dit leven het enige is dat wij hebben. Dat is niet zo. Wij leven op verschillende niveaus van bestaan en in verschillende tijdframes, allemaal op hetzelfde moment.’

‘Bedoel je dat wij op dit moment niet alleen in dit café in Amsterdam zitten, maar tegelijkertijd ook in andere levens zijn, in verschillende dimensies?’

‘Ja, wij leven in vele vormen op verschillende planeten en dimensies.’

‘Hoe weet je dit?’

‘Dat zei ik je al: ik was er bij.’

Alloya neemt een hap van haar appeltaart en rolt met haar ogen.

‘Zeg, dit is geweldig spul.’

‘Ja he? Het is beroemd,’ zeg ik, terwijl ik haar ogen probeer te ontwijken.

We genieten even in stilte van onze appeltaart en dan vraag ik: ‘Alloya, als wij in vele verschillende dimensies leven, is het dan mogelijk om deze andere aspecten van onszelf te leren kennen?’

‘Ja, dat is precies wat ik in de afgelopen negen jaar heb gedaan. Ik heb mijn andere zelven ontmoet in alle mogelijke dimensies, planeten en hoedanigheden. Vervolgens heb ik ze geïntegreerd.’

‘Hoe heb je dat gedaan?’

‘Ik ben de afgelopen negen jaar door de verschillende dimensies heen gereisd om mijzelf vertrouwd te maken met deze wezens. In eerste instantie leken deze wezens vreemd voor mij. Zij dachten heel anders, handelden heel anders en zagen er vaak heel anders uit. Maar naarmate ik ze beter leerde kennen, begon ik in te zien dat zij feitelijk delen van mij waren. Zij waren mij. Ik begon mijn vergeten zelven te integreren en werd in dit proces weer heel.’

‘Wow, wat een ongelooflijk proces. Ik zou dat ook wel willen. Hoe werkt dit proces precies?’

‘Ik kreeg toegang tot de geschiedenis van ieder wezen, ik zag al hun avonturen in het universum. Ik moest daarbij ook de lessen leren die zij hadden geleerd en mij de vaardigheden van ieder van hen eigen maken. Terwijl dit proces zich voltrok, werd ik mij ervan bewust dat ik sterrencodes activeerde die in mijn DNA waren opgeslagen.’

‘Time Bender had het ook over codes die moeten worden geactiveerd om ons en de planeet in trilling te verhogen. Is dat het waar je het over hebt?’

‘Ja, deze codes lijken op complexe patronen, zoals sneeuwvlokken. Door de tijd heen lukte het mij om alle sterrencodes van de verschillende rassen, species en entiteiten die mijn multidimensionale identiteit vormen, te integreren. Ik realiseerde me dat ik naar de Aarde ben gekomen om haar te helpen genezen en een manier te vinden om gevallen engelen te redden die in tijdnood komen om hun karmische onbalans te herstellen voor het Eindspel.’

‘Wat? Zeg je dat het leven gaat eindigen?’

Alloya geeft geen antwoord en stopt een groot stuk taart in haar mond. Ze kauwt rustig en rolt weer met die prachtige ogen. Ik merk dat ik onwillekeurig als een verliefde tiener naar haar zit te staren en wend mijn blik af. Ze moet er weer om lachen en bestelt nog twee koffie.

Dan vraagt ze: ’Heeft Time Bender je verteld over wat Gaia nu aan het doen is?’

‘Hij zei dat ze haar frequentie aan het verhogen is.’

‘Ja, dat is onderdeel van een galactische gebeurtenis die nu gaande is. Het universum beweegt naar voltooiing toe. Een groot deel van de voorbereiding voor een dergelijke gebeurtenis, gaat over het helen van onbalans. Wij worden nu geroepen om in balans en harmonie met onszelf en elkaar te gaan leven.’

‘Dat klinkt alsof we een turbulente tijd tegemoet gaan.’

‘Ja, maar maak je geen zorgen. Dit is iets heel goeds. Het is iets prachtigs. Bovendien ben je goed voorbereid. Je bent hiervoor getraind.’

‘Begin jij nu ook al? Jullie schijnen meer te weten dan ik. Over wat voor training heb je het?’

‘Je zit middenin het proces van de integratie van al je kosmische zelven tot één wezen: hier en nu op Aarde. Jouw multidimensionale zelf is zich aan het verenigen met je menselijke zelf. Alles komt nu samen op Aarde. Dit is niet alleen een schokkende ervaring, maar vooral een prachtige ervaring. Terwijl je je ziel-aspecten integreert en de sterrencodes activeert, zul je je gaan herinneren wie je bent en waarom je hier op Aarde in deze belangrijke tijd bent.’

Ik voel de hete adem van de tijd en de immense opdracht in mijn nek en voel dat het zweet me uitbreekt. Ik probeer de zaak te relativeren: ’Is dat niet iets wat elke generatie zegt over hun tijd – dat dit de meest belangrijke tijd is en dat de wereld op z’n einde zal komen?’

‘Veel oude beschavingen hebben over deze specifieke tijdsperiode gesproken. Er is een verschuiving in bewustzijn gaande binnen het menselijk collectief, een verschuiving naar een nieuwe manier van zijn. Wij zijn aan het ontwaken en beginnen de vele niveaus van bestaan te ervaren.’

‘Maar waarom nu?’

‘Omdat Gaia haar frequentie aan het verhogen is. Zie je, we zijn lange tijd opgesloten geweest in het frequentiespectrum van de derde dimensie. We zijn geïndoctrineerd om te geloven dat dit alles is wat er is. Als Gaia haar frequentie verhoogt, ontwaken we vanzelf en worden we ons bewust van onze multidimensionaliteit.’

‘Hoe zijn wij dan opgesloten in de derde dimensie?’

‘Onze zintuigen worden gestuurd door een elektromagnetisch raster dat onze wereld omvat. Dit raster creëert de illusie waarin wij leven. Ons bewustzijn wordt beperkt en gecontroleerd. Het geeft ons valse ideeën over wie wij zijn. Onze geloof-systemen vertellen ons dat er maar drie dimensies zijn. We zien slechts een flinterdunne bandbreedte van het universele spectrum.’

Normaal gesproken zou ik mensen die er dit soort ideeën op nahouden al snel in het ‘complottheorie’ hokje stoppen en niet echt serieus nemen. Maar met Alloya ben ik daar niet zo zeker van. Zij spreekt niet vanuit theorie en boekenwijsheid. Ze probeert me niet te overtuigen, maar deelt eenvoudigweg haar eigen ervaring en het is moeilijk om daar tegenin te gaan.

Ze vervolgt: ’Onze planeet is duizenden jaren geleden gekaapt. Dit had niet mogen gebeuren, omdat het inging tegen de natuurlijke menselijke evolutie. De wezens die de planeet kaapten, hebben ons bewerkt. Zij veranderden onze genetische code, zodat we hun agenda konden gaan vervullen.’

‘Waarom had dit niet mogen gebeuren?’

‘Er is een Kosmische Wet in het universum van non-interventie. Deze wet stelt dat een ras zich niet mag bemoeien met de evolutionaire ontwikkeling van een minder ontwikkeld ras. Er zijn echter altijd wezens die zich niet aan de wet houden. Het gevolg is dat we momenteel leven in een kunstmatige controlematrix en daar al een half miljoen jaar in vast zitten.’

‘Dat is een eeuwigheid.’

‘Voor jou mag dat een eeuwigheid lijken, maar voor degenen die ons controleren is het niet lang. Dezelfde wezens die deze gevangenis creëerden, zijn hier nog steeds.’

‘Leven zij zo lang?’

‘Ja.’

‘Hoe werkt dit controlesysteem precies?’

‘Er is een barrière rondom de planeet geplaatst die – wanneer wij daar doorheen gaan op weg naar de Aarde, of er na de dood vandaan komen – onze geheugens wist en voorkomt dat wij toegang hebben tot informatie over wie wij waren voordat wij hier kwamen. Het houdt ons in een kunstmatige loop. Omdat de herinnering aan andere levens is gewist, vallen we steeds weer in dezelfde groeven. De lessen worden niet geleerd en daardoor zijn we voorbestemd om steeds opnieuw dezelfde fouten te maken.’

‘Maar dat is crimineel!’

‘Zoals ik al zei: de Aarde is een gevangenisplaneet. Het energetische raster rondom de planeet voorkomt dat informatie en bewustzijn vanaf andere plekken in het universum ons kan bereiken. We worden in een hypnotische trance gehouden en handelen daardoor met een minimum aan bewustzijn.’

Ze zucht en staart mismoedig uit het raam. Buiten schijnt de zon. Amsterdam fonkelt in het frisse ochtendlicht. Het lijkt haar stemming enigszins op te krikken: ‘Maar er is nu iets aan het veranderen, er is iets aan het verschuiven. Er is een krachtige puls vanuit de kern van de kosmos die deze barrière verzwakt. Dat is de reden waarom er nu meer informatie doorkomt en we het over deze dingen kunnen hebben. Steeds meer mensen zullen zich hun ware aard en de ware geschiedenis van de mensheid gaan herinneren als gevolg van het oplossen van dit gevangenisraster.’

‘Ik wil dat ook! Het lijkt me geweldig om die codes in mijzelf aan te zetten en mijn complete zelf weer te ervaren. Maar dat klinkt als een complete revolutie.’

‘Ja, dat kun je wel zeggen. Door de verzwakking van het raster kunnen sterrencodes ons nu steeds meer zonder vervorming bereiken. Elke sterrencode is een kaart, een set van instructies en coördinaten die het ons mogelijk maakt om door het multidimensionale universum te reizen. Wanneer de sterrencodes in jou tot leven komen, zie je de Boom des Levens ontstaan. Dat is de reden waarom wij hier zijn: om deze codes binnen onszelf te activeren, en ze in de Aarde te zaaien. Gaia moet ze kunnen lezen om haar reis van transformatie te kunnen voltooien.’

‘OK, ik snap wat je zegt. Maar wat wordt er dan van ons en meer in het bijzonder van mij verwacht?’

‘Simpel: er wordt van ons verwacht dat wij de Aarde bewandelen in onze volledige incarnatie. Wij dienen heel te zijn en onszelf te verankeren in de matrix van Gaia, dat is de matrix die de Aardse realiteit creëert. Onze volle aanwezigheid op de planeet kan een transformatie van bewustzijn bewerkstelligen die het mogelijk maakt dat allen op Aarde het vermogen krijgen om in andere dimensies te kijken.’

Ze neemt de laatste hap van haar appeltaart en kijkt naar die van mij. Ik kan niet begrijpen dat ik hem nauwelijks heb aangeraakt. Gewoonlijk verslind ik zo’n taart in een minuut. Haar verhaal en haar ogen deden me even al het andere vergeten. Ik wil meer weten: ‘Hoe voelt het om in volledige aanwezigheid op Aarde te zijn?’

‘Je ervaart jezelf als verbonden en gescheiden, als god en mens, als individu en heelheid. Je bent het allemaal tegelijkertijd. Dit complete bewustzijn is nog nooit gerealiseerd in een species van fysieke aard. Nooit eerder zijn de vierde en vijfde dimensionale energieën opgewekt in een lichaam van een dergelijke verdichting. Dat is waarom wij mensen op dit moment van zulk groot belang zijn voor alle betrokkenen. Wij bevinden ons middenin een onvoorstelbaar experiment.’

‘Maar hoe zijn jij en ik daarin dan betrokken?’

‘Gaia stuurde verzoeken voor vrijwilligers om naar de Aarde te komen en te incarneren in het menselijke verhaal, zodat zij haar van binnenuit het systeem konden helpen. Wij hebben beiden gereageerd. Wij zijn vrijwilligers.’

‘Wacht even. Zeg je nu dat ik vrijwillig naar de Aarde ben gekomen om sterrencodes te downloaden, het elektromagnetische raster rondom de Aarde af te breken, de heersende macht het hoofd te bieden en de mensheid en de Aarde te helpen om te ascenderen naar de vierde en vijfde dimensie?’

‘Ja, dat is een goede opsomming. Piece of cake, toch?’

‘Meer een groot stuk appeltaart.’

Zij lacht en kijkt weer naar buiten. Het is de eerste warme dag van de lente. Ik volg haar blik en zie een jonge vrouw voorbij fietsen met een kort rokje. Ik vertel Alloya dat columnist Martin Brill deze dag zelfs een naam heeft gegeven: ‘rokjesdag’.

Ze lacht er hartelijk om en zegt: ’Heb je zin om een stukje te lopen?’

‘Graag!’

We wandelen door de Negen Straatjes in de Jordaan. Oorspronkelijk een arbeidersbuurt is de Jordaan inmiddels een van de duurste plekjes in Nederland. We snuffelen wat in tweedehands kledingzaakjes en ik hang de tour guide uit. Ik wijs haar op het beroemde Anne Frank huis en op de plek waar Rembrandt zijn laatste dagen heeft versleten.

Als we op een bankje op de Keizersgracht even gaan zitten, vraag ik haar hoe dit alles voor haar is begonnen.

‘Als kind al had ik veel ervaringen met wezens uit andere dimensies. Ik zat op de vensterbank van mijn kamer naar de sterren te kijken en riep dan naar mijn familie. De sterren werden dan een soort spiralen die begonnen te draaien. Vanuit het centrum van de spiraal ging er dan een soort portaal open. Dan verscheen er een gezicht van de Zeta.’

‘De Zeta?’

‘Dat is een ras dat in alle twaalf dimensies van het universum leeft. Ze zijn zeer geavanceerd maar hebben geen individueel bewustzijn. Ze vormen een groepsbewustzijn en helpen andere planeten en systemen evolueren. Soms laten zij zichzelf aan ons zien als de Greys.’

‘Hebben ze jou ontvoerd?’

‘Nee, maar zij namen me wel met hen mee. We vlogen dan door de straat van ons huis en ik kon dan in de slaapkamers van de mensen kijken terwijl zij sliepen. Op de een of andere manier kon ik door muren heen kijken. Soms ging ik aan boord van hun schepen die door gedachtekracht werden bestuurd. Ik herinner me dat mij werd geleerd om een klein voertuig te besturen. Om het te laten vliegen moest ik mijn gedachten en emoties volledig in balans zien te houden.’

Als teenager ging ze door een zware periode toen ze tot de ontdekking kwam dat niet iedereen was zoals zij. Alloya probeerde haar gevoeligheid uit te schakelen maar werd daar nog ongelukkiger van.

‘Dit veranderde allemaal toen ik eenentwintig was,’ zegt ze. ‘Ik kreeg toen een enorme download van informatie over wie ik was en wat ik op Aarde deed. Deze download ging verschillende weken door en startte een proces van ziel-integratie wat negen jaar duurde. Mijn bewustzijn opende zich volledig. Ik transformeerde mijzelf tot waar ik nu ben.’

Laat in de middag breng ik haar naar haar hotel en informeer naar haar verdere plannen.

‘Ik heb niet zoveel plannen. Ik heb gedaan waarvoor ik kwam.’

‘Haha, ik had het niet zozeer over je kosmische opdracht, maar meer naar wat je morgen van plan was te doen.’

‘We kunnen elkaar ontmoeten als je wilt.’

‘Wil je naar het strand?’

‘Klinkt goed.’

’10.00 uur?’

‘Ja.’

‘Ik kom je halen.’

 

7. LUCIFER

‘I’m sure the universe is full of intelligent life. Its just been too intelligent to come here.

Arthur C. Clarke, science fiction writer, inventor, television series host.

De volgende morgen begroet Alloya me met een warme omhelzing. Ik ben verheugd te zien dat het voor haar ook rokjesdag is. Ze springt de auto in en we we manoeuvreren ons door het drukke ochtendverkeer naar de snelweg Haarlem. Tijdens de rit praten we weinig en genieten van de omgeving. Na een half uur rijden we door een kleine plaatsje dat Overveen heet.

‘Er is hier een oud landhuis waar ik ooit meditaties organiseerde,’ vertel ik haar. ‘Het heet Duinlust. De eigenaar wilde van het landgoed een spirituele gemeenschap maken. Dat is nooit echt gelukt, maar het is desalniettemin een bijzondere plek met goede faciliteiten: een restaurant, ruime keuken, een sauna, een vorstelijke marmeren hal en een dubbel trappenhuis. Wil je het zien?’

‘Zeker.’

We rijden de lange oprijlaan op en voor het landhuis aangekomen stappen we uit. Ik loop naar de voordeur, maar die is gesloten. De plek ziet er desolaat en verlaten uit. De levendigheid van slechts enkele jaren geleden is volledig weg.

‘Het is een vreemde plek,’ vertel ik haar, terwijl we teruglopen naar de auto. ‘Het leek wel alsof er een soort vloek rustte op alles wat we deden. Niets kwam ooit echt van de grond, alsof we constant werden gesaboteerd. Ik heb zelfs wel eens gedacht dat er een spook was of zo.’

‘Dat zou best kunnen.’

‘Ja, dat dacht ik ook. Daarom heb ik een keer een vriendin uitgenodigd om de plek te bekijken. Ze staat erom bekend allerlei energieën te voelen. Ze vond het een verschrikkelijke plek. Toen we de trap opliepen naar zolder waar mijn kamer was, stond ze ineens stokstijf stil. Ze verbleekte, draaide zich om en rende de trap af.

‘Wat is er aan de hand?’ riep ik, terwijl ik achter haar aanrende.

‘Zag je dat dan niet? Er stond een vrouw bovenaan de trap.’

‘Een vrouw? Ik heb niets gezien.’

‘Ze zag eruit als een heks, helemaal in het zwart gekleed. Ze schreeuwde tegen ons dat we weg moesten gaan en nooit meer terugkomen.’

We stappen in de auto, maar ik start de motor nog niet.

Alloya kijkt nog eens naar het huis en zegt: ‘Interessant allemaal. Weet je toevallig wie die vrouw geweest kan zijn?’

‘Ik denk het wel. Ik ben wat onderzoek gaan doen naar de historie van het landgoed. Het huis is gebouwd door ene Johanna Jacoba van de Velde. Zij was de weduwe van een zeer vermogend bankier, Willem Borski. Johanna Jacoba was op een gegeven moment zo rijk, dat ze zowat in haar eentje voorkwam dat ons land failliet ging. Toen de zaken er voor de economie slecht uitzagen, kocht ze zoveel aandelen van de Nederlandse Bank dat ze het land een tijdje min of meer bezat.’

‘Ja, de elite regeert onze wereld al gedurende vele, vele generaties.’

Ik wijs haar naar een groot wit huis in de verte. ’Zie je dat landhuis daar? Dat is waar Johanna Jacoba woonde. De plek waar we nu zijn, was slechts haar zomerresidentie. Het andere landgoed is minstens tweemaal zo groot als dit, met prachtige tuinen en een oranjerie. Het heet Elswout, en als je denkt dat dit huis eng aanvoelt, dan moet je daar maar eens een kijkje nemen.’

‘Waarom niet? Ik dacht er net aan om je een verhaal te vertellen dat goed past bij een spookhuis.’

Ik start de motor en we gaan op weg naar Elswout.

Onderweg vraagt ze: ’Wat is er met mevrouw Borski gebeurd?’

‘Ze is op late leeftijd gestorven en haar zoon erfde het landgoed. Ook hij heette Willem Borski en was een vermogend bankier, zoals zijn vader. Duinlust werd de residentie van zijn oudste dochter die ook Johanna Jacoba heette. Zij was getrouwd met haar neef, ene David van der Vliet.’

Alloya glimlacht spottend.

‘Merken we hier soms een patroon op? Deze mensen hebben allemaal dezelfde namen en binnen hun eigen clans gehuwd. Dat patroon kwam ik steeds tegen tijdens mijn onderzoek naar de bloedlijnen van de elite. Het is een gesloten systeem. Daar is een reden voor en heeft te maken met het intact houden van de genetische lijnen.’

‘Waarom is dat zo belangrijk voor de elite?’

‘Wij worden geregeerd door wezens die van nature niet menselijk zijn. De enige manier voor hen om hun ras levend te houden, is om hun DNA zo puur mogelijk te houden. Dat is waarom zij zich binnen de familie voortplanten. Zij zijn technologisch ongelooflijk geavanceerd, meesters in de genetica en koudbloedig.’

‘Zijn dat de Draconische Reptielen waar Time Bender mij over vertelde?’

‘Ik noem ze de Lizzies.’

We gaan naar rechts een onverharde weg op en rijden de heuvel op zodat het landhuis zichtbaar wordt. Het is indrukwekkend, zeker voor Nederlandse begrippen. Ik parkeer de auto en we lopen richting het landhuis.

‘Weet je dat dit huis een paar jaar geleden voor maar één euro te koop was?’

‘Echt? Waarom?’

‘Ik denk omdat het op instorten staat. Of misschien door die dode boom die daar al eeuwen lijkt te staan, precies voor de hoofdingang. Ik heb geen idee.’

‘Laten we onder die boom gaan zitten. Het is de perfecte plek voor wat ik voor ogen heb.’

We gaan op het gras zitten en maken het onszelf gemakkelijk. Ik ga achterover liggen en kijk naar de verdorde takken van de boom.

‘Ik kan niet begrijpen waarom die boom er nog steeds staat. Hij heeft al heel wat stormen overleefd.’

Alloya gaat ook achterover liggen en kijkt naar de boom. ’Misschien is ie niet echt dood,’ zegt ze. ‘Misschien ziet hij er alleen dood uit. Ben je bang voor de dood?’

‘Wel, ik weet dat het leven op de een of andere manier doorgaat en dat “dood” niet echt bestaat. Maar ik weet niet zeker of ik me dat zal herinneren als ik op mijn sterfbed lig. Dus ik denk dat ik wel een beetje bang ben voor de dood.’

‘Er is een plant die je kan helpen om van je angst voor de dood af te komen. Heb je wel eens gehoord over Ayahuasca? Het is een middel dat de Zuid-Amerikaanse indianen al duizenden jaren gebruiken om toegang te krijgen tot hogere lagen van bewustzijn. Zij beschouwen Ayahuasca als de moeder aller medicamenten. De plant laat je alle kanten van het leven zien, de lelijke en de mooie, de vitale en de stervende, het licht en het duister.’

‘Ik moet dat maar eens proberen dan.’

‘Ja, maar het hoeft niet perse. De plant staat al in contact met jou. Ze heeft jou uitgekozen om met haar te werken omdat ze weet dat jij sleutels bezit tot bepaalde deuren in het labyrint van de onderwereld.’

‘Een plant heeft mij uitgekozen kom met haar te werken?’

‘Ja, een plant. Mensen onderschatten de intelligentie van de natuur.’

Ze gaat rechtop zitten en zegt gedecideerd: ‘Maar nu wil ik je eerst een verhaal vertellen over het begin der tijden. Ben je er klaar voor?’

‘Een en al oor.’

Ze sluit haar ogen een paar seconden en in gedachten zie ik haar een reis maken, terug naar het allereerste begin. Er verschijnt een subtiele glimlach om haar mondhoeken. Ze ademt een paar keer hoorbaar diep in- en uit. Dan opent ze haar ogen, kijkt me aan en begint te vertellen.

‘Er waren eens twee geliefden die vanuit het Grote Niets werden geboren. Het waren de meest krachtige stralen die ooit werden gecreëerd. Een van hen straalde de positieve, lichtkant van de schepping uit. De ander straalde negatieve energie uit – het duister. De Universele Dromer, die deze stralen tot leven had geroepen, bekeek met ontzag hoe zij zich in een dynamische verstrengeling, steeds opnieuw met elkaar versmolten en zich dan weer van elkaar afscheidden. Hun schoonheid was adembenemend. De energetische patronen van licht die zij schiepen, zagen eruit als de lichamen van gevleugelde engelen.’

Ze glimlacht als ze terugdenkt aan het begin van ons heelal. ‘Deze engelen waren geboren als onderdeel van een kosmisch experiment. Het idee was om een plek te creëren van zo’n immense verdichting, zo’n diepe verduistering, dat zelfs de liefde van de Bron er niet in kon doordringen. Zo’n plek bestond nergens. In het hele universum was er niet één planeet waar de bewoners zich niet realiseerden dat binnenin ieder van hen de sleutel tot al het leven lag besloten, het oorspronkelijk zaad van de Bron.

Het plan was dat een van de engelen op reis zou gaan om een plek van vergetelheid te creëren. De andere zou achterblijven in de lichtlagen om de ware aard van de engel te herinneren voor het moment waarop deze zou terugkeren naar de lichtwereld en zij zich weer zouden herenigen.’

Alloya sluit haar ogen om niet te worden afgeleid door een stelletje dat langs wandelt met twee jengelende kinderen. Dan vervolgt ze haar verhaal: ‘Een van de engelen stond op de rand van het Grote Niets, zichzelf preparerend voor de sprong in het Onbekende. Mannelijk in energie rekte hij zich trots uit en strekte zijn machtige vleugels, klaar om te springen. Zijn naam was Lucifer, de Heldere Morgenster. Zijn vrouwelijke wederhelft keek met ingehouden adem toe en wachtte op de grote sprong. Ook zij was opgewonden en benieuwd naar dit grote avontuur.

Toen sprong hij. Lucifer viel zo snel en zo lang hij kon richting een dimensie die zo verdicht was, dat het in staat zou zijn om de plaats van vergetelheid te huisvesten. Alles dat op deze planeet leefde zou een vreemd leven lijden, verstoken van het licht van de Bron. Met een laatste liefdevolle blik spreidde Lucifer zijn vleugels en dook hij de diepte in. De dimensies in de diepten rukten aan zijn vleugels. Hij probeerde de stroom te berijden, maar tot zijn ontzetting was de stroom overweldigend en verloor hij alle controle. Hij kon niets anders doen dan zich in het onbekende te laten trekken.

Zijn geliefde keek enigszins angstig toe. Ze zag zijn verwrongen gelaat en realiseerde zich voor het eerst dat ze nu echt uit elkaar gingen en elkaar niet meer konden bereiken. Ze wilde hem nog een keer aanraken, maar haar handen van licht gingen recht door zijn lichaam heen. Zij waren niet langer van dezelfde soort.

Lucifer bleef vallen als een steen die onder water werd getrokken. De nevelen van verdichting die zich om hem heen vormden, verstikten hem. Zijn ziel leek uit zijn borstkas te worden gerukt. Hij was niet voorbereid op wat hem hier wachtte.

Buiten zichzelf van angst bonkte zijn fragiele hart in zijn tot het uiterste gespannen lijf. Maar de dichtheid nam het over en nam hem gevangen. Het vergeten nam het over en uiteindelijk leek hij op een diamant die was komen vast te zitten in een harde rots.’

Plotseling stopt Alloya met praten, omdat er een man aan komt lopen die een glanzend voorwerp in zijn hand heeft dat hij direct op ons richt. De man is groot van postuur, heeft zwart glanzend haar, donkere ogen en draagt een grijze regenjas. Opeens realiseer ik me dat het object dat hij in zijn handen een pistool is! Mijn hart stopt bijna met kloppen. Ik wil Alloya waarschuwen en wegrennen, maar het is te laat. Hij staat al voor ons.

‘Kunt u alstublieft een foto van mij nemen?’

Hij overhandigt het glanzende voorwerp dat een grote camera blijkt te zijn.

‘Eh, natuurlijk, geen probleem,’ zeg ik opgelucht.

Ik neem de camera aan en bekijk hoe die werkt. De man stapt iets naar achteren, zodat ik hem kan fotograferen met het spookhuis op de achtergrond. Terwijl ik op de knop druk, beweegt hij zijn rechterhand omhoog en maakt een vreemd gebaar. Dan loopt hij weer naar me toe, neemt de camera uit mijn handen en loopt zonder iets te zeggen naar het landhuis. Daar aangekomen opent hij de voordeur en stapt naar binnen. Ik kijk met grote ogen naar Alloya. Zij heeft zich niet bewogen.

‘Zag je wat hij met zijn hand deed?,’ vraag ik. ‘Dat was echt weird.’

‘Ja, ik zag het. Weet je wat dat gebaar betekent?’

‘Nee.’

‘Het is het symbool van de duivel. Satan-aanbidders herkennen elkaar aan deze handgebaren. Het zijn een soort geheime codes. De meeste van die codes hebben hun oorsprong in oude gesloten genootschappen, zoals de vrijmetselaars.’

‘Is Satan hetzelfde wezen als Lucifer?’

‘Nee. De figuur van Satan is een uitvinding van mensen. Lucifer is niet duivels. Lucifer was niet uit de hemel verbannen zoals ons is geleerd. Hij is vrijwillig gegaan.’

‘Dus hij is niet de duivel?’

‘Inmiddels is hij dat wel geworden, maar hij was niet altijd zo. Ook Lucifer baadde ooit in de liefde en het licht van de Bron van alle creatie. Ook hij herkende zichzelf als een aspect van God. God heeft vele gezichten. Het gezicht dat Lucifer moest laten zien, was dat van het duister, het vergeten. Maar Lucifer was niet alleen toen hij sprong. Een derde van alle engelen volgde hem naar beneden, de moedige en nieuwsgierige aspecten van God, om een planeet te scheppen waar intense groei mogelijk is.’

‘En die plek is de Aarde?’

‘Ja, Lucifer creëerde een planetair lichaam dat in staat was om een energie vast te houden die de planeet zou isoleren van de liefde van de rest van de Kosmos. Deze quarantaine werkt als een hogedrukpan en maakt het de inwoners van deze planeet mogelijk om snel te groeien en te evolueren door om te gaan met een extreme vorm van dualiteit.’

Zij sluit haar ogen weer even om contact te maken met die turbulente eerste fase van het ontstaan van onze Aarde. Dan zegt ze zacht: ‘Terwijl Lucifer dieper in de vergetelheid zonk en als een diamant in de kern van de Aarde lag te slapen, begonnen zich vreemde fenomenen voor te doen. Terwijl de sluiers zich als dekens om hem heen wikkelden, creëerde hij laag op laag van verschillende realiteiten – steeds meer niveaus van vergetelheid.

‘Waarom sliep Lucifer?’

‘Slapen betekent vergeten. Je wordt dan een onbewuste schepper. Wij mensen op Aarde leven in een droom waarvan wij denken dat die echt is. Dat is de reden waarom spirituele verlichting “ontwaken” wordt genoemd. Je wordt wakker uit de droom.’

‘Dus Lucifer manifesteerde door zijn dromen een nieuwe realiteit gebaseerd op vergetelheid?’

‘Dat klopt. Zijn dromen werden fysieke realiteiten die incarneerden in het fysieke lichaam van Gaia. Er begonnen zich karakters te vormen. Zijn dromen werden dichter en dichter, geperverteerd door de duistere energieën die hij om zichzelf heen had gecreëerd. Verlaten, desolaat, verloren en alleen, lag hij daar. Zijn enige passie was een onverzadigbare honger naar macht, bloed en dood om zijn lege hart te vullen.

Lucifer begon te veranderen. Zijn gezicht werd zelfs onherkenbaar voor hemzelf. Het was het gelaat van de Duivel geworden, een zwart en hard masker van illusies,  afschrikwekkend en verwrongen. Zwarte levenloze pupillen blokkeerden al het licht. Hij gaf zich over aan de wreedheid van de omgeving en vervulde zijn missie om duisternis te creëren, lijden en dood.’

Terwijl Alloya praat, schuiven er donkere wolken voor de zon. Een kille wind begint te waaien. Ik kijk omhoog en rits mijn jas dicht.

‘Time Bender vertelde me dat ik een ontmoeting met Lucifer zou hebben als onderdeel van mijn volgende opdracht. De manier waarop jij hem beschrijft… zo intens wreed, kil en gemeen. Ik weet niet of ik daar wel mee om kan gaan.’

‘Ja, het ontmoeten van Lucifer is inderdaad heel angstaanjagend.’

‘Hoe weet je dat? Heb jij hem ooit ontmoet?’

Ze aarzelt voordat ze antwoord. Dit was duidelijk niet deel van het verhaal dat ze wilde vertellen. Ze zwicht en zegt: ’Ja, ik heb hem ontmoet.’

‘Wat, echt? Hoe was dat? Waar was dat?’

‘Het gebeurde enkele jaren geleden op een donkere nacht. Samen met wat vrienden stonden wij op een heuvel die uitkijkt over St. Michael’s Mount, een oud slot dat op een eiland voor de kust van Zuid Engeland ligt. Het is in de Baai van Penzance, in Cornwall. Het was die hele dag donker en regenachtig geweest. Velen waren teleurgesteld omdat wij hier waren om de zonsverduistering te zien. De regen geselde onze gezichten terwijl boven het slot zwarte wolken draaiden en kolkten. Veel van ons hadden dromen gehad over tunnels en grotten onder het kasteel die alleen toegankelijk waren van onder de zee. Ik had hierover ook vaak gedroomd en zag dan steeds dat dit het thuis was van Lucifer, en een portaal naar de onderwereld.’

Alloya doet haar capuchon op, omdat het begint te regenen. We kijken naar de lucht en dan naar elkaar en zijn ons bewust van de vreemde toevalligheid van de plotselinge omslag in het weer.

Ze vertelt verder: ‘Opeens veranderde het licht. De verduistering was begonnen. Vogels sjilpten en krijsten, en in de verte hoorden we honden blaffen. Dit verbaasde me, omdat mij was verteld dat alles op het moment van de verduistering stil is. Toen begon ik onbedaarlijk te trillen. Vanachter het slot op het eiland rees een donkere wolk op in de vorm van een levende draak. De draak cirkelde driemaal rondom de Mount en dreef toen naar het westen. Op het moment dat de wolk oploste, blies er een soort reinigende wind door ons heen. Niet om ons heen, zoals normale wind, maar door ons heen. Toen wist ik dat hij er aan kwam.’

‘Lucifer kwam eraan?’

‘Hij was in aantocht. Ik kan niet zeggen dat ik hem fysiek zag, maar dat was niet nodig. Hem voelen was meer dan genoeg. De angst was indrukwekkend. Mijn lichaam schokte en ik maakte onvrijwillig dat vreemde jankende geluid dat dieren maken als ze het echt bang zijn. Ik kon er niet mee stoppen. Het voelde alsof ik dood ging, wat op zichzelf al beangstigend was, maar wat nog beangstigender was, was dat ik vreesde dat hij me zou verslinden.’

Het begint nu echt hard te regenen, maar Alloya lijkt het niet te merken.

‘Ik was als een snaar zo gespannen, zoals nooit tevoren. Plotseling voelde ik een immens licht in mij wakker worden. Het was alsof ik vanbinnen ‘aan’ ging en dit licht door mij heen scheen. Ik voelde op dat moment dat ik het Licht van Liefde in deze donkerste aller plekken van het Universum moest brengen. Ik moest het Licht verankeren in het huis van de Duivel. Ineens stonden we tegenover elkaar. Ik kon geen kant meer op en bleef dat vreemde geluid maken. Ik moest hem onder ogen komen. En dus kwam ik hem onder ogen.’

‘Wat gebeurde er?’

‘Het meest ongelooflijke gebeurde. Ik zag ineens zijn schoonheid, zijn oorsprong. Ik zag hem als een aspect van God! Ik voelde zoveel liefde voor hem vanuit dat grote licht dat in mij scheen. Ik herkende hem en hield intens veel van hem in ieder opzicht. Ook zijn duistere masker, ook zijn wreedheid en kille hart kon ik intens liefhebben. Toen omhelsden wij elkaar, we omstrengelden elkaar en werden een. Het was de meeste intense heling die ik ooit heb meegemaakt.’

Ze pinkt tranen weg en kijkt dan met een scheve grijns naar me. ‘Wat ik nu ga zeggen, klinkt vast heel cheesy, maar het gebeurde echt: Ik hoorde Engelen zingen. Ik kon ze letterlijk horen. Het was zo prachtig.’

Weer rollen tranen over haar wangen. Ik kijk naar de lucht en zie dat de regen is gestopt. De donkere wolken glijden weg en de zon komt weer tevoorschijn. Alloya merkt het ook en glimlacht om dit kleine wonder.

Dan vraag ik: ’Hebben de andere deelnemers dezelfde ervaring als jij?’

‘Iedereen zat om mij heen en ervoer dat er iets immens gebeurde. Na de omhelzing met Lucifer werd het rustig, maar niemand zei iets. Lange tijd bleven we daar in stilte zitten, totdat we een stem hoorden die zei: “Hij is weg. Hij is vrij en nu kunnen we gaan spelen.” Het was een jongetje van zes jaar.’

De aarde onder ons is nat en we besluiten terug te lopen naar de auto. Onderweg vraag ik: ‘Heeft je ontmoeting met Lucifer je leven erg veranderd?’

’Het veranderde alles. Ik heb nog heel lang zijn ongelooflijke kracht in mij gevoeld. Zijn licht vulde mijn hele lichaam. Ik ervoer mijzelf dagenlang als God. Ik kon het bewustzijn voelen van alle elementen om me heen. Mijn bewustzijn was zo groot, dat het eindeloos leek. Mijn aura kon de hele planeet omvatten. Ik voelde dat ik God was, en alles wat ik ervoer direct creëerde.’

‘Wow. Bleef die ervaring bij je?’

‘Nee, dat deed het niet, en dat is het pijnlijke. In de daaropvolgende dagen kwam mijn frequentie naar beneden. Ik kwam langzaam terug in de werkelijkheid waarin ik tot dan toe had geleefd. Ik vergat langzaam maar zeker dat ik God was. Ik kan je niet vertellen hoe pijnlijk dat was op alle mogelijke niveaus. Ik voelde intense pijn, heimwee, smart, verlies, verraad en een diep verlangen om naar huis te gaan.’

‘En nu?’

‘Nu wil ik nog steeds naar huis, maar meer dan dat zou ik terug willen naar Amsterdam om wat boodschappen te doen. Kun je me een lift geven?’

We rijden langzaam terug en praten onderweg niet veel. Wanneer we bij haar hotel aankomen, geeft zij me een kaartje en zegt: ‘Hier, als je ooit de weg kwijtraakt of  je opdracht vergeet, neem dan contact met mij op. Je hebt alle hulp nodig die je kunt krijgen, want je zult binnenkort de onderwereld binnengaan. Jij bezit de sleutels tot bepaalde deuren in het labyrint.’

‘Wat voor deuren?’

‘Die zul je zelf moeten ontdekken. Ik kan je dat niet vertellen. Er is echter iemand die je de weg kan wijzen. Het is jouw eerste incarnatie in de ruimte-tijd realiteit. Dit wezen, dat jij zelf bent op een hoger niveau, is een zeer geavanceerd wezen van het ras van de Kat Mensen, ook wel Leeuwen Mensen genoemd. Zij waren onder meer degenen die de Grote Piramide bouwden. Ze weten alles over heilige geometrie, wat je zal helpen om de sleutels te vinden. Maak jezelf met hem vertrouwd. Nodig hem uit. Hij heeft de sleutel. Dag.’

En weg is ze, door de draaideuren van haar hotel. Ik blijf nog even wachten, maar ze kijkt niet meer om. Ik rij stapvoets naar huis, zwaar onder de indruk van haar verhaal en de opdracht die mij kennelijk wacht.

Als ik thuiskom, ben ik te moe om te eten en plof op bed neer. Ik voel me afgepeigerd. Alle nieuwe informatie is koortsachtig bezig een plek te vinden tussen de concepten die zich in mij bevinden. Het voelt alsof er van alles aan het verschuiven is, mijn wereldbeeld kantelt en ik wil alleen maar slapen.

Wanneer ik het licht uitknip, gebeurt er iets vreemds. Ik hoor een harde zoemtoon in mijn linker oor, alsof iemand zich met een boor naar binnen dringt. Dan wordt mijn lichaam ineens steenkoud en word ik hardhandig in mij matras gedrukt. Ik kan me niet bewegen, mijn lichaam is verlamd. Het wordt steeds moeilijker om te ademen en een smerige, penetrante lucht vult de kamer.

Ik raak in paniek en probeer uit alle macht om mijzelf te bevrijden uit de ijzeren greep door mijn lichaam met kleine schokjes naar de rand van het bed te bewegen, hopend dat ik eruit zal vallen en de ban kan verbreken. Ik voel dat ik voor mijn leven vecht.

Dan hoor ik zijn stem, een lispelend gefluister. Koud en gemeen.

‘Je bent een lafaard. Je hebt niet de moed om het duister in jezelf te accepteren, en je projecteert dit falen op mij.’

‘Wat? Ga weg, laat me los!’

‘Ik zal jullie pas loslaten wanneer de laatste van jullie is gestopt om met de Duivel te spelen.’

‘OK, goed, ik ben klaar! Ik wil niet meer met u spelen!’

Ik transpireer nu hevig en probeer nog steeds centimeter voor centimeter naar de rand van het bed te bewegen. Ik ben nog een paar centimeter verwijderd van de rand. Dan hoor ik zijn kille stem weer.

‘Ik heb jullie met veel plezier gadegeslagen terwijl jullie een wereld creëerden die constant op de rand van de vernietiging zweeft. Jullie zijn toch zulke opwindende wezens! Hahaha.’

Ik ben er bijna.

‘Je denkt dat ik de Duivel ben, maar ik ben Lucifer. Ik ben jullie redder. Ik heb de sleutels. Ik ben jullie spiegel. Ik reflecteer jullie duister.’

Ik val op de vloer, hap naar adem en probeer overeind te komen. Ik schud mijn hoofd wild heen en weer om hem eruit te gooien. Heel in de verte hoor ik de echo van zijn stem: ‘Wij zijn allen gevallen engelen, wij zijn allen gevallen engelen…’

 

8. HIDDEN HAND

In our time this search for extraterrestrial life will eventually change our laws, our religions, our philosophies, our arts, our recreations, as well as our sciences. Space, the mirror, waits for life to come look for itself there.

Ray Bradbury, auteur, scriptschrijver.

Vier weken na mijn ontmoeting met Alloya word ik uitgenodigd om een meditatietraining te geven bij een bedrijf dat Hidden Hands heet. Het bedrijf bestaat uit een wereldwijd netwerk dat infrastructuur creëert op plekken die door oorlogen of natuurrampen zijn verwoest. Het bedrijf is gehuisvest in een van grote glazen torens die aan de Amsterdamse Zuidas staan.

Wanneer ik het gebouw betreed, krijg ik direct een naar gevoel. Er klopt iets niet. Het gebouw voelt verlaten. Ik kijk om mij heen en zie dat het inderdaad verlaten is. Geen planten, geen mensen, geen koffiemachines, geen toiletten. Alleen maar een enorme lege marmeren hal.

‘Kan ik u helpen?’

Ik schrik en draai me vliegensvlug om. Daar staat een streng kijkende dame van ergens in de zestig.

‘Goedemorgen mevrouw, ik ben hier voor de meditatietraining.’

‘Neem de lift en ga naar de bovenste verdieping.’

Op weg omhoog ervaar ik een ander soort rilling. Het is hartstikke koud in de lift en hoe hoger ik kom, hoe kouder het wordt. Als de lift stopt en de deuren openschuiven, zie ik een immense kantoorruimte voor me met ramen aan alle zijden. Aan de andere kant van de ruimte zit een man achter een ouderwets bureau. Ik herken hem onmiddellijk. Het is dezelfde man die mij vroeg om zijn foto te nemen op landgoed Elswout. Hij kijkt me aan met donkere ogen. Zijn stem is bevelend.

‘Ga zitten.’

Ik loop behoedzaam naar het bureau en ga tegenover hem zitten. Ik bekijk hem en het eerste wat me te binnen schiet, is dat hij op Al Pacino lijkt, in de film The Godfather. Hij draagt een zwart pak, smetteloos wit overhemd, zwarte das, zijn haar is strak achterover gekamd en zijn gelaat is zeer licht. Dan begint hij op een haast robotachtige manier te praten.

‘Ik ben een lid van de heersende familie-bloedlijn. Zo af en toe, overeenkomstig de wetten van onze Schepper, opent zich gedurende een korte tijdsperiode de mogelijkheid om onze onderdanen te ontmoeten om hen de kans te geven vragen te stellen. Het is mijn plicht hieraan te voldoen en ik ben van twee kanten gebonden aan deze plicht. De Wet van onze Schepper verplicht mij om jullie op dit moment deze gelegenheid te geven, maar ik ben ook gebonden door de Wet van planetaire Vrije Wil en door de eed van de familie, waardoor ik niet over alles kan spreken.’

Ik ben nu tot op het bot verkleumd, maar zie kans om door mijn klapperende kaken heen te praten.

‘Bent u de duivel?’

‘Onze lijn voert terug tot ver voorbij de antiquiteit. Vanaf de vroegste tijden van jullie beschreven geschiedenis en ver daarvoor heeft onze familie het spel van achter de schermen op vele manieren aangestuurd. Wij zijn geboren om te leiden. Het is deel van het ontwerp voor dit huidige paradigma. Wij bekleden sleutelposities in alle belangrijke gebieden: media, regering, leger, wetenschap.’

‘Dus jullie zijn degenen die de mensheid al gedurende vele duizenden jaren onderdrukken.’

‘Dat is juist. Dit is de rol die ons is voorgeschreven om in dit Spel te spelen. Om succesvol te zijn, dienen wij zo negatief mogelijk gepolariseerd te zijn. Dienstbaarheid aan Onszelf tot in het extreme. Geweld, oorlog, haat, hebzucht, controle, slavernij, genocide, martelingen, morele degradatie, prostitutie, drugs, al deze dingen en meer dienen ons doel in het Spel.’

En daar bent u trots op?’

‘Het verschil tussen jou en mij is dat ik weet dat wij het Spel spelen. Hoe minder jullie weten over het Spel, en hoe minder jullie je herinneren dat jullie een speler zijn, hoe zinlozer het leven wordt. Door middel van al deze negatieve aspecten verschaffen wij jullie middelen en mogelijkheden om jezelf te bevrijden. Maar jullie zien dit niet. Het is niet wat wij doen, maar hoe jullie erop reageren dat van belang is. Jullie hebben de Vrije wil om te kiezen hoe jullie ermee omgaan.’

‘Bent u deel van de Illuminatie?’

‘Ik ben Lucifer. Of, liever gezegd, ik ben van de Lucifer groepsziel. De wereld van mijn familie is heel anders dat die van de lagere Aardse bloedlijnen die jullie Illuminatie noemen. Deze Aardse bloedlijnen zijn zich niet bewust van het hele plaatje. Zij zijn erop uit om de wereld te regeren, om te heersen en jullie in slavernij te houden, en om zoveel mogelijk lijden en negativiteit te creëren als menselijkerwijs mogelijk is. Dat is wat zij krijgen uit de deal: wereldhegemonie.’

‘Dus, jullie zijn degenen die van achter de schermen de Illuminatie en andere geheime genootschappen  manipuleren om zoveel mogelijk destructie te creëren?’

‘Dat is correct. Maar wij doen dit omdat wij het Spel begrijpen. Jullie regeringen begrijpen dit niet. Zij zien jullie vooral als pionnen die overeenkomstig het Spelplan over het schaakbord worden bewogen.’

Voor het eerst zie ik een glimp van een glimlach op zijn strakke gelaat.

‘Ik moet ze nageven dat ze het goed doen. Maar een van de dingen die zij niet weten of begrijpen is dat onze agenda uiteindelijk is bedoeld voor het hoogste goed van alle betrokkenen. Zie je, wij voorzien jullie van een katalysator. Mijn familie is er niet op uit om jullie rechtstreeks te beschadigen. Wij dienen simpelweg onze rollen te spelen in dit goddelijke Spel.’

Ik kan me nu nauwelijks meer bewegen van de kou. Hidden Hand schijnt er geen last van te hebben. ’Kunt u de verwarming aanzetten alstublieft? Het is hier ijskoud.’

‘Bij deze.’

Direct stroomt er warme lucht de kamer binnen. Ik ontspan een beetje. Hij leunt achterover in zijn stoel en kijkt me aan. Ik probeer weg te kijken, maar zijn blik maakt dit onmogelijk. Ik word bang en om de aandacht af te leiden, zeg ik snel: ‘Meneer, er was mij gevraagd om hier een meditatietraining te geven. Ik begrijp niet wat ik hier doe. Waarom ben ik hier?’

‘Je bent hier met een reden: om de duistere en duivelse krachten te begrijpen die jullie overheersen en onderdrukken. Je bent hier om jouw overheerser te ontmoeten: Lucifer, de Lichtdrager en Stralende Morgenster.’

‘Daar was ik al bang voor. Dit is het dus: mijn ontmoeting met de Duivel.’

‘Lucifer is niet de Duivel zoals hij onjuist in jullie Bijbel wordt geportretteerd. Lucifer is een groepsziel of sociaal herinneringscomplex dat is geëvolueerd tot het niveau van de zesde dimensie. Op dit niveau hebben wij de keuze om verder te evolueren, of om terug te keren en anderen in lagere dimensies bij te staan in hun evolutie door onze kennis en wijsheid te delen met degenen die ons aanroepen voor hulp.’

‘Dus in plaats van door te gaan naar het volgende niveau van het Spel, kozen jullie ervoor om terug te komen om ons te helpen?’

‘Inderdaad. Wij hebben deze uitdagende taak opgelegd gekregen van de Council of Elders, die functioneert als hoeders van dit Melkwegstelsel vanuit hun achtste dimensie hoofdkwartieren op de planeet Saturnus. De uitdaging heeft te maken met jullie planeet Aarde. Yahweh, die toentertijd over jullie planeet regeerde, had aan degenen die op deze planeet incarneerden niet de Vrije Wil om Jezelf te Kennen verleend. In de afwezigheid van Vrije Wil kan er geen polariteit zijn. Er valt niets te kiezen. Het resultaat was dat er maar heel weinig evolutionaire progressie was. Jullie planeet was een Hof van Eden: een prachtig paradijs. Maar er was geen wrijving en daardoor geen mogelijkheid voor de wezens die hier incarneerden om te evolueren voorbij de derde dichtheid. Hierdoor was er weinig hoop voor hen om ooit terug te keren naar de Ene. Yahweh vond het prima om zijn eigen kleine troetelproject in stand te houden. In feite leefden jullie in een schitterende gevangenis. Yahweh was, om het in moderne termen te vatten, een goedaardige dictator.’

‘En aan jullie werd gevraagd om de boel in beweging te brengen?’

‘Dat klopt. Wij zijn hier naartoe gezonden om te helpen. En Yahweh had ermee ingestemd dat wij kwamen. In feite was hij het die oorspronkelijk de Council om hulp had gevraagd om een katalysator van verandering in deze creatie te brengen. Yahweh was het ermee eens dat wij het concept van Vrije Wil aan de bewoners van de Aarde zouden introduceren en ze de keuze te geven of zij dit wilden of niet.’

Ik begin nu te transpireren. Het is minstens veertig graden in de kamer en condens loopt in straaltjes langs de ramen naar beneden.

‘Meneer, kunt u alstublieft de verwarming wat lager zetten?’

‘Reeds gebeurd.’

De temperatuur daalt direct. Hij vraagt of ik koffie wil.

‘Graag, dank u.’

De oudere dame die ik beneden ontmoette, komt vrijwel direct binnen met koffie. De temperatuur in de kamer is eindelijk in orde en ik begin weer een beetje te ontspannen.

Hij drinkt zijn koffie in stilte en blijft onophoudelijk naar me kijken. Ik voel me weer bijzonder ongemakkelijk en stel snel een volgende vraag.

’Dus u kreeg opdracht van de Council of Elders om Vrije Wil op Aarde te introduceren?’

‘Dat is juist. Maar toen Yahweh in eerste instantie de Council benaderde, was dat niet om Vrije Wil te introduceren. Hij wilde slechts een onderzoek naar hoe hij het beste het evolutionaire proces kon versnellen. Wij waren dus in eerste instantie op een onderzoeksmissie gestuurd om Yahweh te ontmoeten en suggesties te doen over hoe hij zijn onderdanen – en uiteindelijk ook hemzelf – kon helpen om vooruit te komen. Wij onderzochten veel opties, rapporteerden onze bevindingen bij de Council en brachten ook Yahweh op de hoogte. Naar ons beste inzicht kwamen wij tot de conclusie dat de enige manier om de groei en ontwikkeling werkelijk te versnellen, was om het concept van Vrije Wil te introduceren.’

‘Was Yahweh het hier mee eens?’

‘Nee. Yahweh was niet blij met het rapport en de noodzaak om Vrije Wil te implementeren. Uiteindelijk overtuigde de Council hem ervan dat het de beste manier was en stemde hij met tegenzin in. Wij keerden terug naar de Aarde en hadden een hoffelijke ontmoeting met Yahweh om te bespreken hoe wij nu het best konden verdergaan. Yahweh was ervan overtuigd dat zijn onderdanen ervoor zouden kiezen om loyaal aan hem te zijn. Zij waren zo tevreden met hun manier van leven, zo dacht hij, dat zij hem altijd zouden volgen. Dat, zo zei hij, was de voornaamste reden waarom Vrije Wil niet zou zou werken als katalysator voor groei.’

‘Maar hij stemde ermee in om door te gaan met het experiment?’

‘Dat deed hij. Hij stemde in met het experiment van de Boom van Kennis over Goed en Kwaad. Hij geloofde dat hij gelijk zou krijgen: dat zijn volgelingen ervoor zouden kiezen om onbewust te blijven. Toen zij dat niet deden, werd hij kwaad, gooide zijn speelgoed uit de kinderwagen en verbande zijn onderdanen uit de Tuin van Eden. Hij zadelde hen daarbij op met enorme schuldgevoelens over hoe zij zijn vertrouwen hadden geschaad en hem niet hadden gehoorzaamd. Dat is niet echt een eerbare manier voor een schepper om zich te gedragen, maar ja, dat is de schoonheid van Vrije Wil, nietwaar?’

Ik begin hem steeds meer te waarderen. Hij is weliswaar streng en rigide, maar ook helder en vertoont zelfs enige tekenen van humor.

Hij vervolgt: ’Yahweh’s onderdanen waren zo dankbaar dat wij hen kwamen helpen, dat Yahweh de jaloerse God werd, zoals geportretteerd in jullie heilige boeken. Toen kregen we de hele “Gij zult geen andere goden aanbidden dan Mij” trip. Wij waren helemaal niet blij met de situatie, aangezien een schepper zich niet zo zou moeten gedragen jegens zijn onderdanen. Tenslotte zijn wij uiteindelijk Een.’

Hij schuift zijn koffiekop terzijde en fronst zijn voorhoofd. ’Toen wij probeerden om de planeet te verlaten om terug te gaan naar de Council belette Yahweh ons om te vertrekken. Wij probeerden het nogmaals en werden toen gevangen gezet in de astrale lagen rondom de planeet. De Council verordonneerde dat wij zouden worden vrijgelaten. Dat hield tevens in dat wij dan ons contract met jullie zouden moeten cancellen en jullie niet zouden kunnen helpen om te evolueren. Wij wilden niet vertrekken, wij vonden jullie zeer aangename wezens, werkelijk positief gepolariseerd. Wij kozen ervoor om te blijven, al betekende dat dat wij nu vele cycli van individuele incarnaties moesten doorlopen, iets wat wij al lang niet meer hadden gedaan.’

‘Dus, jullie kozen ervoor om te blijven om ons te helpen, ongeacht wat dat voor jullie zelf betekende?’

‘Correct. De paradox is dat wij, om jullie het beste te helpen, volledig zelf-dienend moeten zijn. O, ik hou zo van het gevoel voor ironie van de Schepper.’

Ik glimlach om zijn humor en krijg zowaar een glimlach terug. Dan zegt hij zacht: ‘Wanneer we niet op dit toneel staan, zijn we vrienden weet je? Tussen de verschillende incarnaties in hebben we samen veel plezier over de rollen die we in elkaars levens spelen. We hebben veel plezier in het voorbereiden en creëren van nieuwe, spannende en leerzame avonturen.’

Hij staat op en loopt naar het raam. Terwijl hij met zijn rug naar me toestaat, zegt hij: ‘Ik zal jou een geheim verklappen dat je zal helpen om dit Spel van Leven te doorgronden: er is maar een van ons. Als je dat begrijpt, zul je het Spel doorzien. Stop met buiten jezelf naar verlossing te zoeken. Er is niet zoiets als God. God is een concept van mensen, een verkeerd begrip van het oorspronkelijke oerconcept van de Schepper. God suggereert een afzonderlijke entiteit die buiten jou staat, die je moet aanbidden en vereren. De Schepper wil geen verering van je.’

‘Dus alle religies hebben het fout?’

‘De meeste religies zijn ofwel door ons ontworpen, ofwel worden zwaar door ons beïnvloed. Natuurlijk is er een Schepper, maar de meeste scheppers die jullie in jullie heilige religies vereren zijn buitenaardsen.’

‘God is een alien.’

Hij antwoordt niet. Hij kijkt nog steeds naar buiten. Het is een indrukwekkend uitzicht. We bevinden ons in een van de hoogste torens met uitzicht over torens vol machtige multinationals – allemaal samengebracht op een plek. Stuurt hij vanuit deze glazen toren zijn business-onderdanen in alle andere torens aan, zo vraag ik mij af?

Hij draait zich naar mij toe en zegt: ’Ik weet dat mijn woorden je verwarren, want tot dusver heb je niet begrepen dat wij zijn gekomen om jullie te helpen. Wij begrijpen het belang van wat wij hier aan het doen zijn, ook al begrijpt het grootste deel van de mensheid dit niet. De reden dat jullie je de regels van het Spel niet herinneren, is vanwege de Sluier van Vergetelheid. Als jullie in elke nieuwe incarnatie toegang zouden hebben tot jullie ziel-herinneringen, zou het geen zin hebben om in de ruimte-tijd te komen. Dat is net zoiets als een examen afleggen, terwijl je alle antwoorden al weet. Jullie zouden niets leren, en het zou het Spel van Leven minder leuk maken.’

‘Vind u het echt leuk om de hele dag door lijden, oorlog, geweld en degradatie te creëren?’

‘Ik zie de humor van dit alles in. Ik hoop dat jij dat op een dag ook zult doen. Nu, als je mij wilt excuseren, ik heb door dit positieve gesprek een hoop waardevolle tijd verloren en moet een hoop ellende gaan creëren om dat goed te maken. Mijn secretaresse zal je naar buiten begeleiden.’

‘Ik heb niet gehoord wat uw naam is, meneer.’

‘Hidden Hand.’

 

wordt vervolgd….. hoofdstukken 9 t/m 12: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/14/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-9-tot-en-met-12/

Door Veronica vertaald en door Tijn Touber gecorrigeerd

 

 

 
1 reactie

Geplaatst door op 10 september 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Een Reactie op “Time Bender, de man die de Aarde kwam redden, een boek van Tijn Touber, hoofdstukken 5 tot en met 8

  1. Albert Dujardin

    11 september 2018 at 09:20

    Voelt alsof men werkelijk door de perioden heen raast.

    Like

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

 
%d bloggers liken dit: