RSS

Time Bender, de man die de Aarde kwam redden, een boek van Tijn Touber, hoofdstukken 9 tot en met 12

14 Sep

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ Engelstalig e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Het boek bevat een schat aan informatie die op een boeiende en overzichtelijke wijze wordt gepresenteerd.

Ik ben het gaan vertalen en Tijn Touber kijkt de vertaling na. Het boek wordt in blokken van 4 hoofdstukken gepubliceerd, hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/. En hier de hoofdstukken 5 t/m 8: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/10/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-5-tot-en-met-8/

Hieronder hoofdstukken 9 t/m 12. De rest volgt. Veronica

Eerst de synopsis van het boek:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

TIME BENDER

DE MAN DIE DE AARDE KWAM REDDEN

INHOUD

  1. TIME BENDER
  2. SALVADOR DALI
  3. DADI JANKI
  4. DE REIZIGERS          hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/
  5. MOUNT RAINIER
  6. ALLOYA
  7. LUCIFER
  8. HIDDEN HAND          hoofdstukken 5 t/m 8: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/10/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-5-tot-en-met-8/
  9. AYAHUASCA
  10. DEMONEN
  11. SASHA
  12. WALAYA                     hoofdstukken 9 t/m 12: zie hieronder
  13. LAYAN
  14. VONDELPARK
  15. GAME MAKERS
  16. CHOCOLADE

BRONNEN

Voor Juno, mijn ruimtevriend.

 

9. AYAHUASCA

I looked out the window and saw this white light. It was zigzagging around. I went up to the pilot and said have you ever seen anything like that?He was shocked and said, Nope.” I said to him: “Let’s follow it.We followed it for several minutes. It was a bright white light. We followed it to Bakersfield, and all of a sudden to our utter amazement it went straight up into the heavens. When I got off the plane I told Nancy all about it.

Ronald Reagen, voormalig president van de Verenigde Staten, die zijn UFO ervaring in 1974 beschrijft aan Norman C. Miller van the Wall Street Journal.

Drie weken later word ik straal verliefd. Ik ben op een conferentie over sjamanisme en zie opeens een prachtige vrouw die licht lijkt uit te stralen. Ze is gekleed in kleurrijke kleding met grote oorbellen en inheems uitziende kettingen. Haar ogen lijken veel verschillende kleuren te hebben en veranderen met het licht dat erin valt. Tijdens de lunch ga ik naast haar zitten en complimenteer haar over haar sieraden en bijzondere ogen.

We raken aan de praat en Binkie vertelt me over haar reizen door Zuid-Amerika waar ze, na het overlijden van haar echtgenoot, enkele jaren heeft rondgereisd. In Colombia maakte ze kennis met Ayahuasca, een brouwsel dat de inheemse stammen al duizenden jaren gebruiken om in hogere sferen te komen.

Binkie vertelt me over een bijzonder krachtige sjamaan, Fernando Leysama, waarmee ze goed bevriend is geraakt. Ik raak gefascineerd door haar verhalen en vertel haar dat ik hem dolgraag zou willen ontmoeten.

Twee dagen na de conferentie krijg ik een email van Binkie dat ik Fernando Leysama kan ontmoeten. Hij zal volgende week naar de jungle vertrekken en we kunnen met een klein groepje met hem meereizen voor een driedaagse ceremonie. Weer twee dagen naar haar bericht zitten Binkie en ik in een vliegtuig naar Bogota.

Tijdens de vlucht vertelt ze me meer over Fernando: ‘Hij was vijf toen hij werd ontdekt door zijn leraar Abuelo Juvenal. Deze grote sjamaan zag in de kleine Fernando de incarnatie van een overleden sjamaan en werd zijn “grootvader”. Juvenal nam het kind mee de jungle in – uiteraard met toestemming van zijn ouders. Fernando werd geïnitieerd in de oude tradities van de sjamaan. Rond zijn twintigste begon hij zijn eerste Ayahuasca ceremonies te leiden.’

‘Hoe oud is hij nu?’

‘Ik schat hem ergens rond de vijfendertig. Dat is nog behoorlijk jong voor een sjamaan van zijn kaliber. De ouderen van zijn stam eren zijn wijsheid. Fernando is een van de laatste sjamanen, of taitas zoals zij in Colombia worden genoemd, die is onderwezen in de traditionele leer van de ouderen. Het grappige bij Fernando is dat hij ook een moderne gozer is. Je kunt met hem net zo makkelijk praten over medicinale planten en overleden voorvader-spirits, als over smart phones en snelle auto’s.’

Op het vliegveld worden we opgewacht door Juan Gabriel en zijn vrouw Melibea. De hartelijkheid en warmte van deze prachtige mensen, die Binkie’s beste vrienden in Colombia zijn, is direct voelbaar. Juan Gabriel heeft in een succesvolle rockgroep in Colombia gezeten en schrijft nu voornamelijk muziek voor soap opera’s. Melibea is fotografe.

Op weg naar hun huis vertelt Juan Gabriel ons over het programma voor de komende dagen. Morgenochtend vroeg gaan we met de auto op pad naar de provincie Putumayo aan de zuidwest grens van Colombia. Dat is waar het Amazone regenwoud begint. De lokale mensen noemen dit gebied Putumayo – het land waar de wolken worden geboren. In de bergen van deze streek ontstaan de wolken die het regenwoud bevruchten.

De volgende ochtend gaat de wekker om vier uur. Rugzakken, tenten, hangmatten, wandelschoenen, poncho’s en laarzen worden in de laadruimte van de four-wheel-drive gestouwd en zo begint onze reis dwars door Colombia. Het landschap is fascinerend en blijft veranderen. Woestijnen worden afgewisseld met moerassen, bergen, pampa’s, dichte bossen en jungle.

Het landschap is nog behoorlijk intact, evenals veel van de inheemse culturen, in tegenstelling tot andere delen van Zuid-Amerika. Dit komt voor een belangrijk deel door de drugsoorlogen die Colombia hebben geteisterd, waardoor hordes toeristen en multinationals op afstand zijn gebleven. Dat is inmiddels in rap tempo aan het veranderen, aangezien de regering een vredesverdrag met de rebellen heeft getekend, en een aantal grote drugskartels is opgerold.

Laat in de avond komen we aan in een dorpje dat Villa Garzon heet, de laatste buitenpost voordat het eindeloze Amazone regenwoud begint. We zullen hier een nacht blijven en dan in de ochtend de laatste kilometers afleggen naar de rand van het regenwoud.

We zijn uitgehongerd en vinden een klein restaurantje op het dorpsplein dat nog open is. We bestellen ons eten en vallen ondertussen aan op de schaal cassavechips die wordt gepresenteerd. Wanneer de ober het eten brengt, vraagt hij naar onze plannen.

‘We gaan de jungle in om een bijzondere sjamaan te bezoeken.’

‘OK, maar kijk goed uit, want we hebben op dit moment wat problemen met jaguars.’

‘Problemen met jaguars?’

‘Ja, ze komen de laatste tijd steeds dichter bij het dorp, omdat de petroleummensen het woud plunderen. Afgelopen week zijn schapen, koeien en paarden opgegeten. Gisteren stuurden we een paar jagers met honden het woud in. Na een tijdje stopten de honden met blaffen. De jagers vonden hun karkassen, maar hebben de jaguars niet kunnen vinden.’

Ik begin me een beetje ongemakkelijk te voelen.

‘Eten jaguars mensen?’

‘Zelden.’

‘Zelden? Dat is niet erg geruststellend. Maar eh, wat moeten we doen als we er een tegenkomen?’

‘Niet wegrennen in ieder geval, want dan ziet hij je als prooi en zal je doden. Als hij zijn tanden laat zien, denk dan maar dat hij naar je lacht en lach gewoon terug.’

Ik kijk de man vol ongeloof aan: ’Meent u dat nou?’

Hij lacht en slaat me hartelijk op de schouder: ‘Sorry, ik moet verder, er wachten nog meer klanten.’

De volgende ochtend rijden we richting een klein kamp waarvandaan het pad naar de ceremoniële junglehut van Fernando Leysama begint. Zonder een four-wheel-drive zou het onmogelijk zijn om door snel stromende rivieren te rijden en over de scherpe rotsen te rijden die ons steeds verder de jungle in voeren.

Wanneer we drie uur later bij de hut zijn aankomen, wachten twee lokale mensen ons op: Lisandro en Blanca. Lisandro zal onze gids zijn en zijn zus Blanca zal in de jungle voor ons koken. We controleren voor de laatste keer onze uitrusting: hoge laarzen (om te voorkomen dat we door slangen worden gebeten en door doorns worden gesneden), lange mouwen (tegen giftige planten en vreemde insecten), anti-muskieten olie, hoeden, water, voedsel, muesli-repen.

Blanca is de eerste die op pad gaat, omdat ze het eten klaar wil hebben als we over enkele uren arriveren. Daar gaat ze: in hot-pants en een sexy, mouwloos t-shirt. Halverwege de berg wordt het terrein zo drassig dat ze blootsvoets verder gaat omdat ze haar sneakers niet vies wil maken.

Wanneer we een kwartier later vertrekken, ben ik direct gefascineerd door het regenwoud. De schoonheid is overweldigend. Nog nooit heb ik de natuur in zo’n maagdelijke vorm gezien. Iedere plant, iedere rivier en zelfs de rotsen stralen levendigheid uit. De wandeling is zwaar en vijf uur later komen we aan bij de hut van Fernando.

‘Welkom in mijn junglehuis,’ roept hij vanaf het balkon. ‘Kom boven en geniet van het uitzicht.’

We trekken onze modderlaarzen uit en lopen de trap op waar Fernando ons hartelijk verwelkomt. Juan Gabriel, Melibea en Binkie hebben veel ceremonies met hem gedaan en het is duidelijk dat ze een diepe band hebben. Het uitzicht is overweldigend. Zo ver als ik kan kijken, zie ik bergen, weelderige wouden, groene rivieren, wilde bloemen, exotische vogels, jonge wolken en daarachter een azuurblauwe lucht.

‘Luister,’ zegt Fernando na een poosje, ‘hoor je dat gekrijs? Dat zijn de brulapen die daar in de verte in die boom zitten. Het geluid dat zij maken, reist kilometers ver door de jungle.’

Opeens horen we gekrijs uit de keuken. Het is Blanca. We rennen naar haar toe en zien een enorm groen insect op het aanrecht zitten. Het is zo groot als twee vuisten en heeft grote hoektanden, voelsprieten en griezelige poten. Het dier trekt zich niets van ons aan en is in alle rust een appel aan het verorberen.

‘Ew, wat is dat?’

‘Het is een monster,’ zegt Fernando. ‘Als je dit dier levend opeet, zal het monster in jou wakker worden. Wil je het proberen?’

Ik kijk vol afgrijzen naar Fernando. Melibea kijkt naar mijn geschokte gezicht en lacht.

‘Denk je dat hij bluft?’

‘Ik kan het me niet voorstellen dat hij zo’n dier levend opeet, jij wel?’

‘Oh ja, ik ben er zeker van dat hij dat wel eens heeft gedaan.’

Na een voedzame cassave-soep neemt Fernando ons mee naar de rivier beneden in de vallei om ons op te frissen. Het water is diep groen. Fernando legt uit hoe dat komt: ‘Er liggen grote hoeveelheid smaragden in de grond. De inheemse indianen hebben mij eens een veld vol smaragden laten zien midden in de jungle. Ik moest beloven dat ik nooit aan iemand zou vertellen waar het is. Als mensen deze schatten zouden plunderen, zou dat veel schade aan het woud aanrichten. De smaragden vormen het hart van de jungle. Mensen begrijpen niet langer de onderlinge verbanden in de natuur. De sjamaan kent deze samenhang. Hij kent het mysterie en hij voelt de magie.’

Wanneer de zon achter de bergen ondergaat, zetten Binkie en ik onze tent op aan de rand van de jungle, zo’n dertig meter bij Fernando’s hut vandaan. Ik ben doodmoe maar heel gelukkig, en val in Binkie’s armen in slaap, snorrend als een poes. Het zal de kat in mij zijn, zoals Alloya mij vertelde, die langzaam tot leven komt.

De volgende ochtend staan we vroeg op en treffen Fernando in zijn hangmat op het balkon aan met een dikke sigaar in zijn mond. Op de grond naast hem staat een kleipot vol met groene poeder. Het heet Mambe en is gemaakt van cocabladeren gemengd met gemalen zeeschelpen. Fernando stopt het in zijn mond als pruimtabak, een gewoonte die hij van de inheemse indianen overnam. Een klein beetje Mambe werkt als een kop sterke koffie, en ik ben er nu al aan verslaafd.

Juan Gabriel en Melibea zijn ook wakker en hangen hun hangmatten naast die van Fernando op de veranda. Binkie en ik doen hetzelfde en twintig minuten later bengelen we met groen poeder in onze wangzakken behaaglijk heen en weer. Na een uurtje gezellig te hebben gekletst, voornamelijk in het Spaans waardoor veel mij ontgaat, staat Fernando op en loopt naar de rand van de jungle voor een sanitaire stop. Opeens horen we hem roepen.

‘He jongens, kom eens hier!’

‘Kijk,’ zegt hij als we bij hem zijn, ’verse jaguar sporen.’

Binkie en ik kijken elkaar aan. De sporen lopen op nog geen twintig meter van onze tent. Na dit korte intermezzo gaat Fernando weer in zijn hangmat liggen. We hebben nog niets gegeten omdat het ’t beste is om voor het gebruik van Ayahuasca een lege maag te hebben. Het brouwsel maakt je behoorlijk ziek en hoe minder je eet hoe minder je hoeft over te geven. Maar rond twaalf uur staat Fernando op uit zijn hangmat en gaat naar de keuken om wat eten te halen.

Als hij terugkomt zegt hij: ‘We gaan vandaag geen ceremonie doen. Ik voel dat het niet het goede moment is. Jullie zijn er nog niet klaar voor. Eerst moeten jullie in contact komen met de jungle. Je moet het voelen.’

Na wat fruit en cassavechips opent Fernando een andere kleipot.

‘Voordat wij de jungle ingaan,’ zegt hij, ‘wil ik jullie wat Peyote geven, een hallucinerende substantie van een cactus die ik van een sjamaan in Mexico heb gekregen.’

We krijgen ieder twee eetlepels van het grijsachtige poeder te verwerken. Het is heel bitter en smaakt naar de Mexicaanse woestijn.

Na vijftig meter wordt de jungle zo verdicht dat Fernando en Lisandro beurtelings de machete moeten hanteren om een pad te banen. Zelfs Binkie, die veel in de jungle is geweest, is onder de indruk.

‘Meer jungle dan dit wordt het niet. Ik ben blij dat Fernando en Lisandro bij ons zijn om ons de weg te wijzen.’

‘Ja,’ stemt Melibea in, ‘we hebben geluk met Fernando. Hij is als een levende bibliotheek. Ik heb een antropoloog eens horen zeggen dat iedere keer dat er een sjamaan dood gaat een bibliotheek in vlammen opgaat.’

‘Zei je levende bibliotheek?’

‘Ja.’

‘Dat is gek. Ik hoorde iemand laatst ook over de levende bibliotheek praten, maar in een heel andere context.’

Voordat Melibea antwoord kan geven, verandert de omgeving plotseling. Het is ineens alsof de kleuren in de jungle helder oplichten. Alles om mij heen lijkt te stralen. Verbeeld ik het mij nu, of is zie ik een gezicht in die rots? Praat die rots tegen mij? Ik kijk naar Binkie, Juan Gabriel en Melibea. Ook zij hebben brede grijnzen op hun gezicht. De Peyote begint te werken.

We lopen enigszins onstabiel verder, totdat we de oever van de rivier bereiken. Fernando en Lisandro hebben een prachtige rots gevonden in het midden van de rivier. Het is betoverend om het groene water langs ons heen te voelen stromen en ik zou kunnen zweren dat ik het water hoor praten.

Na een tijdje fluistert Fernando, die naast mij zit: ‘Hoor je de onzichtbare mensen?’

Ik luister maar alles wat ik hoor, is het geluid van de rivier.

‘Ik hoor ze niet Fernando. Wat hoor jij?’

Fernando begint te zingen, huilen, knorren en grommen. Het klinkt haast prehistorisch. Het is de taal van de indianen die hier ooit woonden. Zij werden de “onzichtbare mensen” genoemd, omdat zij in het woud konden opgaan. Zij konden zich onzichtbaar maken door een te worden met de bomen en de natuur.

Wanneer we uren later terugkeren naar de junglehut, zijn we zo uitgelaten van alles wat we hebben meegemaakt, dat we niet in de stemming zijn om iets te eten.

‘Maak je niet druk over eten Blanca,’ roept Fernando vanaf de veranda, ‘wij gaan nog meer Peyote nemen.’

We beleven een krankjorume avond en genieten van de cactus, het woud en van elkaars gezelschap. Wanneer ik vanuit de hangmat naar de sterren kijk, raak ik overweldigd door de schoonheid. Er is in dit gebied geen enkele lichtvervuiling en ik duizel haast van de hoeveelheid sterren, planeten, asteroïden en wat dies meer zij. Ik probeer de sterrenstelsels te vinden die Time Bender aanwees; Lyra en Vega. Ik kan ze niet vinden – misschien omdat we ons aan de andere kant van de planeet bevinden.

Wanneer Binkie en ik uren later eindelijk in onze tent liggen, kunnen we moeilijk in slaap komen. Naast de jetlag is de Peyote nog steeds actief en voelen we ons totaal niet moe. We moeten echter wel wat rusten, dus sluiten we de ogen en luisteren naar de geluiden van de jungle. Opeens hoor ik een krakend geluid, als van een brekende twijg. Er is iets daarbuiten. Is het de jaguar?

‘Denk je dat jaguars bloed kunnen ruiken?,’ fluistert Binkie.

‘Natuurlijk. Waarom?’

‘Ik heb net mijn maancyclus.’

‘Bedoel je jouw menstruatie?’

‘Ja.’

‘OK, dan moeten we maken dat we hier wegkomen!’

Behoedzaam openen we de tent en schijnen met onze zaklampen de nacht in. Ik verwacht half een paar groene ogen te zien oplichten, maar zie slechts bomen.

‘Een, twee, drie en gaan!’

We rennen naar de hut, slaapzakken en matrassen onder onze arm.

Fernando lacht als hij ons ziet aankomen.

‘Bang voor de jaguar?’

‘Ja.’

‘Jullie hoeven niet bang te zijn.’

‘Hoezo?’

‘Omdat ik ook een jaguar ben.’

‘Dat stelt me gerust Fernando,’ zeg ik. ‘Dan blijven we vannacht dichtbij jou in de buurt.’

We installeren ons een paar meter van Fernando’s hangmat en vallen eindelijk in een diepe slaap.

De avond erna is het zover. Eindelijk gaan we de Moeder aller Medicijnen drinken. Als deze plant nog meer potentie heeft dan Peyote dan wordt dit een dolle nacht. Fernando heeft ons uitgelegd dat we moeten gaan liggen, omdat de kans groot is dat we ziek zullen worden.

We hangen in een plechtige stilte onze hangmatten op terwijl Fernando een vuur bouwt. Hij zingt voortdurend tegen de vlammen en gebruikt veren om slechte spirits te verjagen. Hij is gekleed in een kleurrijke ceremoniële outfit, met veren in zijn haar, jaguar-tanden rondom zijn nek en zijn vertrouwde instrumenten binnen handbereik: een wairu (een waaier gemaakt van bladeren), mondharmonica en trommels.

Wanneer hij tevreden is over het vuur gebaart hij ons een voor een om naar hem toe te komen voor een beker Ayahuasca. Het smaakt heel bitter en is moeilijk binnen te houden zonder te kokhalzen. Nadat wij de dikke drap hebben weggespoeld met een glas water gaan we liggen en wachten op wat komen gaat.

Twintig minuten later begint mijn wereld te veranderen in kleurrijke geometrische patronen. Alles lijkt te bestaan uit fractale vormen met de meest verbazingwekkende kleuren. Alles beweegt, draait, ademt en smelt samen. Elke gedachte die ik heb, elke ademhaling die ik neem, beïnvloedt deze caleidoscopische patronen.

Na een tijdje van dit wonderlijke spektakel te hebben genoten, word ik mij bewust van kleine lianen die voor mijn ogen lijken te dansen. Langzaam komen ze dichterbij, alsof ze op toestemming wachten om bij me binnen te komen. Wanneer ze te dichtbij komen, en ik schrik, trekken ze zich terug om daarna weer wat dichterbij te komen.

Na een tijdje geef ik mij volledig over en neemt de plant het over. Onmiddellijk word ik de ruimte in geschoten en reis met enorme snelheid naar het centrum van het universum. Hoe dichter ik erbij kom, hoe meer ik het gevoel heb te baden in een helend gouden licht. Het is zo overweldigend dat de tranen niet over mijn wangen rollen, maar letterlijk uit mijn ogen spatten. Eindelijk kom ik weer thuis! Maar net als ik die prachtige lichtgloed wil binnengaan, word ik omgekeerd en schiet met een ruk de andere kant op, terug naar de Aarde.

Het volgende moment ben ik terug in de jungle, terug in mijn hangmat. Maar alles om me heen lijkt veranderd. Alles lijkt honderdmaal te zijn versterkt. Ieder geluid dat ik om mij heen hoor, lijkt duizendvoudig te worden versterkt. Ik hoor de geluiden niet alleen, maar lijk geluid nu ook te kunnen zien en zelfs proeven.

Dan hoor ik een stem die me vagelijk bekend voorkomt. Het is de stem van de Aarde. Het is Gaia die spreekt. Ze fluistert tegen mij, reikt naar me uit, verleidelijk en teder. Ik glimlach en herinner me dat Time Bender me vertelde dat Gaia zo hot en sexy is. Ze pulseert nu onder mij, begint me op te winden, hitserig en sexy. Ze glijdt langzaam in en uit me, als een slang.

Dan opeens verandert ze in een enorme cobra. Zij torent boven me uit en lijkt me te gaan verslinden. Ik raak in paniek en probeer weg te komen, maar kan me niet bewegen. Help, wil ik roepen, ik ga dood! Maar er komen geen geluiden uit mijn mond, zoals tijdens nachtmerries, alleen vage klanken.

Ik begin te huilen, omdat ik weet dat ik ga sterven. Ik zie mijn geliefden voor me en neem afscheid. Het is intens melancholisch en triest. Ik zie Binkie’s gezicht voor me. Ik reik naar haar uit, maar kan haar niet meer bereiken. Ik ben al in een andere wereld, en glijd weg in de open bek van de immense cobra.

Weer verzet iets zich in mij. Stop! Ik wil niet sterven! Ik wil leven! Ik hou zo van de Aarde. Ik hou zo van het leven. Ik hou zo van deze mensen…

Maar het is te laat en ik verdwijn in het duister.

Na wat een eeuwigheid lijkt, begint mijn maag op te spelen. Ik voel me ziek en moet als de donder uit mijn hangmat zien te springen omdat ik moet overgeven. Maar het is moeilijk om mijn bewegingen te coördineren. Ik kan mijn lichaam haast niet besturen. Mijn benen willen niet luisteren en mijn hoofd draait wild in de rondte. Op de een of andere manier weet ik mijzelf uit de hangmat te werken en kruip gedesoriënteerd naar de rand van de jungle. Daar stort ik in en geef minstens een uur over. Ik heb me nog nooit zo ziek gevoeld, maar het is op een vreemde manier bevrijdend. Met iedere uitbarsting van misselijkheid stel ik me voor dat ik mijn demonen eruit gooi: woede, spijt, schuld, schaamte, lijden, verraad, verdriet, hopeloosheid, en nog veel meer kots ik er die nacht uit.

Wanneer het ergste voorbij is en ik mijn ogen weer kan openen, zie ik dat Fernando achter mij staat, zwaaiend met zijn waaier, zingend naar mijn demonen.

‘Gaat het weer een beetje?’, vraagt hij wanneer ik moeizaam overeind kom.

‘Ja, ik geloof het wel. Dank je wel dat je voor me hebt gezorgd.’

‘Kom, ik breng je terug naar je hangmat zodat je kunt slapen.’

Hij trekt me overeind en neemt me bij de arm. Slingerend en half struikelend vind ik m’n weg naar de hangmat en val in een diepe droomloze slaap.

Wanneer ik de volgende ochtend wakker word, is mijn geest volkomen rustig. Ik voel me haast herboren, als een kind dat opnieuw gaat genieten van het leven. Ik loop een stukje naar beneden en vind mijn vrienden reeds aan het ontbijt. Ik zie aan hun ogen dat ook zij intense ervaringen hebben gehad. We zeggen niet veel. Het is moeilijk om een Ayahuasca reis onder woorden te brengen. Het is als een droom: wanneer de dageraad aanbreekt, vervliegen de beelden langzaam.

Fernando geeft mij een kom met fruit.

‘Hoe voel jij je nu, mijn vriend?’

‘Ik voel mij geweldig Fernando, alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Dank je voor alles wat je vannacht voor me hebt gedaan. Ik had dat echt nodig.’

Hij glimlacht, zegt niets en kijkt in de verte.

‘Kijk,’ zegt hij na een poosje, naar de bergen wijzend, ‘daar worden de wolken geboren.’

 

10. DEMONEN

The phenomenon of UFOs does exist, and it must be treated seriously.

Mikhail Gorbachev, former President of the Soviet Union.

Twee weken later verschijnt John Lennon in mijn droom. Hij draagt een wit gewaad, waardoor hij een beetje lijkt op Jezus, en zit onder een dode boom. Ik loop naar hem toe. Wanneer ik bij hem ben, kijkt hij op en gebaart me om naast hem te komen zitten. Met zijn wijsvinger tekent hij in het zand een symbool. Het lijkt op een Egyptisch hiëroglief.

‘Wat betekent dit, John?’

Hij geeft geen antwoord, maar wijst naar de boom.

‘Boom? Dood?’

Weer geeft hij geen antwoord.

Het begint nu te sneeuwen. De vlokken zijn gemaakt van prachtige geometrische patronen in eindeloos veel sprankelende kleuren. Wanneer de vlokken op onze lichamen neerdwarrelen, verdwijnen ze in ons. We lachen er om en ik voel me als een kind dat met zijn beste vriend in de sneeuw speelt. Elke keer dat een sneeuwvlok mijn lichaam in gaat voel ik een tinteling door me heen gaan, alsof ik meer energie krijg, meer inzicht. Het lijkt alsof ik een soort upgrade krijg.

De hoeveelheid energie die mijn lichaam binnenstroomt, wordt op een gegeven moment zo groot dat het moeilijk te hanteren wordt. Ik voel me extatisch, maar ook tot het uiterste gespannen. Mijn zenuwstelsel trekt het haast niet meer om al deze nieuwe informatie te verwerken. Maar toch wil ik niet dat het stopt. Ik sluit mijn ogen en open mijn armen naar de hemel. Meer, geef me meer! Ik wil het allemaal ervaren, ik wil de hele kosmos in me opnemen!

Dan stopt het ineens met sneeuwen. De zon gaat schijnen. Ik open mijn ogen en zie dat de boom tot leven is gekomen. Het is de meest weelderige boom die ik ooit heb gezien. Op de een of andere manier weet ik dat dit de Boom des Levens is. Ik verbaas mij over het wonder van dit alles, begin te lachen en kijk naar John. Maar hij is verdwenen.

Ik kijk om me heen en roep naar hem: ‘John, waar ben je? Kom terug! Ik wil begrijpen wat dit alles betekent!’

Opeens zie ik hem in de verte. Hij gaat net een groot landhuis binnen dat op de heuvel ligt. Ik wil hem waarschuwen om niet naar binnen te gaan omdat de Duivel daar woont. Ik roep naar hem maar hij lijkt mij niet te kunnen horen. Vlak voordat hij de deur opent kijkt hij nog even achterom en wijst op het symbool in het zand.

Dan sluit de deur zich. Ik kijk omhoog naar de boom. De boom is dood.

Die middag heb ik een afspraak met een professor in de astrofysica. Ik wil hem spreken om meer te weten te komen over hoe universa, sterrenstelsels, zwarte gaten, enzovoorts werken. Professor Daniel Lichtenberg is precies de man die mij alles over deze complexe materie kan uitleggen. En meer dan dat, aangezien hij niet alleen een harde wetenschapper is, maar ook veel weet van astrologie, alchemie en esoterische wijsheid.

‘Thee?’

‘Graag.’

‘Momentje, ik ben zo terug.’

Terwijl de prof in de keuken bezig is, bewonder ik zijn boekenkast. Er is een hele plank gewijd aan Hermes Trismegistus, waarvan wordt gezegd dat hij een van de grootste leraren van de mensheid was. Deze mysterieuze figuur was alchemist, wiskundige, architect, botanist, taalkundige, genezer, sterrenkundige en nog veel meer. De Egyptenaren kennen hem ook en noemen hem Thoth. Volgens hen gaf Thoth hen de kennis om verbazingwekkende structuren te bouwen, zoals de Grote Piramide en de Sfinx op het Giza plateau. Ik blader door een van de boeken en ineens valt mijn blik op een symbool dat ik herken. Het is het symbool dat John mij de afgelopen nacht liet zien.

Wanneer professor Lichtenberg terugkomt met de thee vraag ik hem of hij de betekenis ervan weet.

‘Laat mij eens kijken. Oh ja, dit is een zogenaamde Amenta, het symbool dat de Egyptenaren gebruikten voor de onderwereld, het land van de doden. Waarom wil je dat weten?’

‘Dit klinkt misschien wat vreemd, maar ik droomde vannacht over dit symbool. John Lennon verscheen in mijn droom en tekende dit in het zand.’

‘Werkelijk? Wat bijzonder dat John Lennon in je droom verschijnt. Ik ben groot fan van de man.’

‘Ah, u bent een man naar mijn hart. Ik beschouw The Beatles als een van de zeven wereldwonderen. Voor mij staan zij op dezelfde hoogte als de Grote Piramide en de Hangende Tuinen van Babylon.’

‘Haha, zo heb ik The Beatles nooit bekeken, maar ik ben het wel met je eens. Ik heb wel eens in een oud document gelezen dat er ooit, wanneer de mensheid in een penibele situatie terecht was gekomen, vier engelen zouden komen om licht te brengen. Ik heb wel eens gedacht dat het The Beatles waren die werden beschreven. In mijn optiek is het niet overdreven om te stellen dat die vier engelen uit Liverpool de wereld van de ondergang hebben gered.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Tijdens de jaren zestig was er een conjunctie van planeten die makkelijk tot een wereldwijde catastrofe had kunnen leiden. Ik verwachtte iets immens, maar tot mijn verbazing gebeurde er niets. Ik begreep het niet en bestudeerde telkens weer mijn astrologische charts. Wat zag ik over het hoofd? Op een dag viel het kwartje. De interventie kwam niet van de sterren, maar van de Aarde. De impact die The Beatles hadden op de stemming van de mensheid, had de koers van de geschiedenis veranderd.’

‘Hebben de Beatles een wereldwijde ramp voorkomen?’

‘Ja, ik vermoed dat het geluk, de vreugde en de opwinding die zij veroorzaakten, de snelheid van de atomen deed toenemen. Zij creëerden hiermee een verhoogde vibratie. De Aarde accelereerde omdat de mensheid feest begon te vieren. Doordat wij in een hogere frequentie terecht kwamen, stapten we uit de destructieve tijdlijn die mijn charts lieten zien, en creëerden een nieuw tijdspad voor de mensheid. Wil je wat chocolade?’

‘Ja, graag.’

Hij loopt naar zijn bureau en pakt een gouden doos, van precies dezelfde soort als die van Time Bender in Amerika.

‘Hee, die heb ik eerder gezien. Dat zijn helende pastilles, nietwaar?’

‘Ja, ze worden Chocolights genoemd en worden in een fabriek niet ver van hier gemaakt.’

Hij wacht tot ik mijn chocolaatje op heb en kijkt naar me. Het heeft een kalmerend en verzachtend effect. Ik adem diep in en glimlach.

‘Wow, wat zit er in deze chocolaatjes?’

‘Het is een alchemistisch proces.’

‘Waar kan ik ze krijgen?’

‘Ik zal je het adres geven voordat je vertrekt.’

‘Dank u.’

Ik begin te begrijpen dat het niet toevallig is dat ik bij professor Lichtenberg ben. Voordat ik hem meer ga vragen over hoe het universum in elkaar steekt, wil ik meer weten over John Lennon: ‘Mag ik u iets vragen? Het gaat over iets dat me al jaren bezighoudt. Misschien kunt u mij helpen. Toen John Lennon werd vermoord was ik daar erg van ondersteboven en luisterde naar zijn teksten. De woorden van de laatste songs die hij schreef, waren nogal heftig, alsof hij voorvoelde dat er iets met hem zou gebeuren. Denkt u dat hij wist dat hij zou sterven?’

‘Wel, ik weet in ieder geval zeker dat hij zich bedreigd voelde. Hij had natuurlijk een hoop invloed. Zijn politieke publiciteitsstunts zoals de ‘War is Over’ campagne sprak miljoenen mensen van over de hele wereld aan. Hij had rechtstreeks toegang tot de mondiale media. Voor sommige mensen was hij de gevaarlijkste man op Aarde. Hij stond onder constante surveillance van de FBI. Zijn appartement werd in de gaten gehouden, hij werd gevolgd, en zijn telefoon werd afgeluisterd. Zijn belagers hielden zich bepaald niet op de achtergrond en probeerden hem bewust bang te maken. John vertelde niet lang voor zijn dood aan een vriend dat als er iets met hem of Yoko zou gebeuren, dat het dan geen ongeluk zou zijn.’

‘Is hij vermoord omdat hij een bedreiging vormde voor de heersende macht?’

‘Dat denk ik wel ja. Lennon rammelde aan hele duistere kooien.’

‘Dus u zegt eigenlijk dat de man die hem vermoordde niet een verwarde dwaas was die aandacht wilde hebben, zoals de media beweren?’

‘Ik geloof niet dat Mark David Chapman uit was op aandacht. Hij wilde niet eens met de pers praten. Volgens detective O’Connor, de eerste die met Chapman op het plaats delict sprak, zag hij eruit alsof hij was geprogrammeerd. Hij gedroeg zich als een zombie. Hij bleef daar gewoon rondhangen en wachtte op de politie die hem kwam arresteren.’

‘Heeft Chapman ooit iets gezegd over waarom hij de moord pleegde?’

‘Er is een documentaire van de BBC waarin hij zegt dat hij in zijn hoofd steeds opnieuw hoorde: “Doe het, doe het, doe het”. Hij herinnert zich niets van het moment dat hij de trekker overhaalde.’

Direct na mijn interview met Daniel Lichtenberg rij ik door naar de Zuidas. Als er iemand verantwoordelijk is voor de moord op John Lennon, dan is het Hidden Hand. Ik wil weten wat hij hierover te vertellen heeft. Ik voel een grote gerechtvaardigde woede en wil hem hiermee confronteren.

De lobby van het gebouw is nog steeds angstvallig verlaten en dit keer is zelfs de strenge secretaresse in geen velden of wegen te bekennen. Ik wacht een paar minuten en loop dan naar de lift. De deuren staan open en ik druk op de knop naar de bovenste verdieping. Het wordt weer koud. Wanneer de deuren opengaan, zie ik Hidden Hand achter zijn bureau zitten. Hij kijkt naar me alsof hij mij verwachtte.

‘Ga zitten.’

‘Dank u. Sorry dat ik zo kom binnenvallen, maar er is iets waarover ik met u zou willen spreken. Het houdt mij al jaren bezig; de dood van John Lennon. Heeft u die moord georkestreerd?’

Hij fronst zijn wenkbrauwen in een gebaar van ongeloof over zoveel onnozelheid en ontwijkt mijn vraag met een indirect antwoord: ‘Kennelijk begrijp je nog steeds niet met wie je te maken hebt. De wezens die jullie regeringen controleren zijn zo ver afgedreven van hun ware aard dat zij niet langer toegang hebben tot hun inherente natuurlijke levenskracht. Zij hebben geen enkele intentie om terug naar huis te gaan en zoeken in plaats daarvan naar de voeding van negatieve energie. Zij leven op jullie energie door jullie te terroriseren.’

Ik besluit niet al te hard aan te dringen en volg zijn redenering: ’Dus eigenlijk zijn deze wezens net zo gevangen in dit spel als wij?’

‘Dat is correct. Zij zitten gevangen in de vierde dimensie negatieve cyclus. Zij moeten jullie oogsten, aangezien er geen negatieve oogst is voorbij deze dichtheid.’

‘OK, ik begrijp dat deze wezens ons in een negatieve spiraal moeten houden om zich met onze angst te voeden, maar wat bedelt u met een negatieve oogst?’

‘Een oogst is een specifieke tijd in de grote Kosmische Cyclus waar vernieuwing plaats vindt. Op dit moment is jullie planeet aan het ascenderen naar de vierde dichtheid. Tijdens deze ascentie zal er een drievoudige splitsing zijn voor de zielen die op Aarde wonen. Degenen die voornamelijk negatief gepolariseerd zijn, zullen met ons meegaan wanneer wij evolueren door de negatieve – of Dienstbaar aan Jezelf – oogst. Wij, Lucifer, moeten dan hard werken om het karma, opgedaan door alle negativiteit die wij op deze planeet hebben gecreëerd, af te lossen. Wanneer we dat eenmaal hebben gedaan, zullen we vrij zijn om opnieuw onze plek in te nemen als zesde dimensie leraren van wijsheid voor dit hele melkwegstelsel.’

‘Hoe zit het met degenen die positief georiënteerd zijn?’

‘Degenen die meer positief georiënteerd zijn geweest – Licht en Liefde – zullen evolueren naar een prachtige nieuwe vierde dimensie Aarde, waar jullie zullen werken aan het leren leven vanuit liefde en compassie. Het zal een hele mooie en gouden eeuw voor jullie zijn. De vierde dichtheid zal jullie beginnen te openen voor jullie ware krachten als unieke geïndividualiseerde aspecten van de oneindige Schepper. Het zal een heel magische tijd voor jullie zijn.’

‘En degenen die tussen de twee polariteiten in zitten?’

‘De lauw-warmen zullen een periode van nulpunt tijd ervaren die extatisch zal zijn. Zij zullen zich helemaal één voelen met de Schepper, wat hen een bemoedigende herinnering geeft en een glimp van wie ze werkelijk zijn voordat de sluier van vergetelheid nogmaals op hen zal neerdalen.’

‘Dus, zij zullen zelfs niet merken dat er iets is gebeurd?’

‘Dat klopt. Wanneer de transitie volledig is voltooid, zal de nulpunt tijd eindigen en komen zij in hun nieuwe Spel-omgeving terecht. Zij zullen er hetzelfde uitzien, hetzelfde denken, hetzelfde voelen, enzovoorts. Het zal zijn alsof ze een mystieke ervaring hebben gehad en vervolgens zal het leven voor hen doorgaan alsof er niets is gebeurd: dezelfde huizen, familiesituaties, banen, vrienden, geliefden. Alles zal hetzelfde lijken als voorheen. Zij zullen zich de Grote Oogst niet herinneren en de Aardeveranderingen die plaatsvonden toen de planeet zichzelf genas en regenereerde. Maar zij zullen zich wel de mystieke ervaring herinneren, en dat zal hen hoop geven en een nieuwe gelegenheid om een meer positieve toekomst voor zichzelf te kiezen.’

Ik begrijp dat Hidden Hand zich aan zijn deel van de deal moet houden. Hij moet zo negatief zijn als mogelijk om te slagen en van 3D naar 4D te ascenderen. Maar het Spel dat hij beschrijft lijkt me behoorlijk oneerlijk: ‘Jullie zijn zo geavanceerd op het gebied van hersenspoeling, genetische manipulatie, ruimte-tijd reizen, robotica, implantaten, elektronische rasters en al dat soort zaken, dat onze positie nogal hopeloos lijkt. En elke keer dat iemand hier ontwaakt en zijn kop boven het 3D maaiveld uitsteekt, wordt die in koele bloede vermoord, zoals jullie met John Lennon hebben gedaan.’

Hij zucht een beetje geïrriteerd, en zegt: ’Je bekijkt het nog steeds vanuit een verkeerd standpunt. Zie dit soort zaken als een test. Is het je ooit opgevallen dat je, juist wanneer je denkt dat je iets hebt gevonden dat als “waar” voelt, er iets gebeurt dat je direct doet twijfelen? Dat gebeurt de hele tijd. En dat is niet toevallig maar is deel van het ontwerp van dit Spel. Jullie kunnen dit echter niet zien, omdat het plaatsvindt in een dimensie voorbij de 3D realiteit waarin jullie gevangen zitten. Wanneer je het grote plaatje zou zien, zie je dat alles met alles samenhangt, dat er synchroniciteit is. Het is allemaal toe te schrijven aan de magie van onze oneindige Scheppers’ ingenieuze creatieve geest en geweldige gevoel voor humor en ironie.’

‘Dus het vermoorden van John Lennon was onderdeel van dit geweldige gevoel voor humor en ironie en een test voor ons?’

‘Je begint het eindelijk te begrijpen. Ik weet dat je boos en verontwaardig bent, maar kun je zien hoe een test werkt? Wanneer je iets vindt dat je als “waar” ziet en het wilt integreren in je geloof-systeem, wordt je daarna direct getest, in de vorm van een gebeurtenis die je direct weer doet twijfelen aan je nieuwe waarheid.’

Hij leunt achterover en neemt me op. Dan: ‘Hoe kun je ooit weten of je nieuw ontdekte waarheid echt waar is, als je er niet in wordt uitgedaagd en op wordt getest? De test voor waarheid is deze: in weerwil van de test waaraan je wordt onderworpen, blijf je achter je nieuwe waarheid staan, aan datgene dat jij diep van binnen ervaart als werkelijk waarachtig, of ga je twijfelen en zwalken?’

Ik voel me heen en weer geslingerd door zijn slimme woorden en begin zo langzamerhand aan alles te twijfelen: ’Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat waar is of niet. Ik bedoel, kijk naar mij! Hier zit ik dan te luisteren naar de Meester van Misleiding, en ik vraag hem – of all people – om advies over hoe ik waarheid van valsheid kan onderscheiden. Ik lijk wel gek! Deze testen waar u het over heeft, voelen voor mij niet bepaald als testen, maar eerder als bestraffingen.’

Hij geeft geen antwoord, maar pakt een lange, elegante sigaar uit een zilveren kistje en steekt die rustig aan. Wanneer die brandt, blaast hij ringen richting het plafond. Hij laat de spanning tussen ons hangen en kijkt door de blauwe rook met een ironische grijns naar me. Hij lijkt te genieten van mijn verwarring en is nog een tijdje stil.

Net als ik er genoeg van heb en aanstalten maak om op te staan, zegt hij: ’De wet van karma is geen bestraffing. Het is een middel om te leren, in dit Spel gebracht om persoonlijke groei en ontwikkeling te bewerkstelligen. Als je de consequenties van je handelingen en acties voelt, is er een grotere kans dat je de volgende keer een andere koers zal varen. Een karmische cyclus komt pas tot voltooiing wanneer je de lessen hebt geleerd die je moest leren. Als je dezelfde fouten blijft herhalen, zul je net zolang in die cyclus blijven, totdat de boodschap doordringt. Zorg er daarom voor dat het effect van jouw aanwezigheid op degenen die je gedurende jouw reis tegenkomt, positief en gunstig is.’

Ik kijk hem nu vol ongeloof aan en zeg: ‘Vertelt u – degene die er plezier in schept om dood en verderf te zaaien – mij nu dat ik een positieve houding moet hebben ten aanzien van mensen die ik ontmoet en hen niet moet beschadigen? Hoe kunt u, die in koelen bloede John Lennon vermoorde, zoiets zeggen en waarom zou ik dat van u moeten aannemen?’

Hij glimlacht nu niet meer, maar kijkt me aan met donkere, glinsterende ogen, en opeens herinner ik me: dit is Lucifer! Ik krimp haast ineen onder zijn demonische en dwingende blik en voel me verkillen tot op het bot. Snel voeg ik eraan toe: ‘Het spijt me, neem me niet kwalijk. Het punt is dat ik nooit over de dood van John Lennon heen ben gekomen. Hij was mij zo dierbaar. Hij voelde als een ware vriend.’

Hij wendt zijn blik af en knikt: ‘Ik begrijp het.’

Hij is weer even stil, en ik heb de indruk dat hij afweegt hoe hij zal reageren op mijn heftige emoties. Wanneer hij verder gaat, is zijn stem wat zachter: ‘Jullie denken dat wij dit Spel leuk vinden, maar je dient te begrijpen dat negatief gepolariseerd te zijn heel moeilijk voor ons is. Niet op het fysieke niveau; de karakters die wij spelen genieten van hun rollen aangezien zij zo zijn geprogrammeerd. Maar op spiritueel niveau is het moeilijk. Het lijkt wreed, maar de enige manier voor ons om uit deze cyclus te komen, is om zo negatief als mogelijk te zijn. Wij hebben niet de luxe ervoor te kiezen om positief te zijn, want dat is niet datgene waarvoor wij hier kwamen en de afspraak die wij hebben gemaakt om jullie te helpen in jullie evolutie.’

Hij valt weer stil en blaast ringen naar het plafond. Dan vervolgt hij zijn pleidooi om begrip en voor het eerst lijkt hij kwetsbaar te zijn: ‘Je moet begrijpen dat wij negatief moeten zijn. Als wij geen negatieve oogst creëren, zullen we nog een volgende cyclus aan jullie gebonden zijn. Dat is niet in jullie – en ons – belang. Je moet leren inzien, dat de rol die wij spelen precies hetgeen is waarvoor wij hier naartoe zijn gestuurd. Het contract dat wij zijn aangegaan is jullie te helpen door jullie een katalysator te bieden. Dat is ons offer aan jullie.’

Dan recht hij zijn rug, neemt weer een formele houding aan en zegt: ‘Onze tijd is op. Ik moet heel wat nare dingen doen om dit gesprek te compenseren. Je zult spoedig weten wat die dingen zijn.’

 

11. SASHA

‘It was the darnedest thing I’ve ever seen. It was big, it was very bright, it changed colors and it was about the size of the Moon. We watched it for ten minutes, but none of us could figure out what it was. One things for sure, Ill never make fun of people who say theyve seen unidentified objects in the sky.’

Jimmy Carter, voormalig president van de Verenigde Staten.

De week na mijn bezoek aan Hidden Hand is een van de meest vreselijke die ik mij kan herinneren. Bijna elke dag gaat ergens een bom af, is er een aardbeving, raast er een storm, valt een regering, loopt een demonstratie uit hand, of worden mensen tijdens ernstige ongelukken gedood. Mijn eigen gezondheid gaat ook snel achteruit. Ik krijg hoge koorts, kan geen voedsel of drank binnenhouden en ren constant naar het toilet. De dokter die ik bezoek, zegt dat het een virus is dat ik in Colombia heb opgelopen en schrijft sterke medicijnen voor.

Is dit het werk van Hidden Hand, zo vraag ik mij af terwijl ik ijlend naar het plafond staar? En als dat zo is, moet ik mijzelf dat dan kwalijk nemen? Ik neem tenslotte steeds tijd van hem in beslag – tijd die hij vervolgens weer moet compenseren in de vorm van gruweldaden. Maar dan – tijdens een helder moment – realiseer ik me dat ik niet zo moet denken. Bijna was ik weer ten prooi gevallen aan het schuld-schaamte-boete-programma waar Yahweh ons mee opzadelde toen hij ons uit zijn paradijs gooide. Ik begin in te zien dat veel van mijn gedachten, emoties en handeling voortkomen uit de destructieve conditionering van de Zondeval.

Als Adam en Eva er destijds inderdaad voor kozen om van de Boom van Kennis te eten omdat zij deel wilden uitmaken van de Boom des Levens – zo bedenk ik mij – maakt hen dat dan verkeerd, slecht, zondig? Wat is er in godsnaam verkeerd aan om te willen groeien, evolueren en je volledige potentieel te willen leven? Als dat onze misdaad is, dan pleit ik schuldig en ben er nog trots op ook! Yahweh kan m’n rug op.

Deze gedachten dwalen door mijn hoofd wanneer ik enkele dagen later over de A5 richting Haarlem rij. Ik voel me nog steeds ziek, maar laat me niet kisten. Ik heb twee aspirines genomen en een sterke bak koffie. Die moeten me voor een paar uur op de been houden om mijn afspraak na te komen om een interview te doen met de mensen van de Chocolights fabriek nabij Haarlem. Ik kreeg het adres van Daniel Lichtenberg en toen ik belde om een afspraak te maken, was ik direct welkom.

Ik zie op de kaart dat de fabriek midden in de duinen ligt, net buiten Haarlem. Wanneer ik op een nogal troosteloze ochtend rond tienen het terrein op rij, zie ik de fabriek in de verte liggen. Het gebouw ziet er futuristisch uit, maar niet kil. Het is juist heel stijlvol en lijkt haast licht uit te stralen. Ik parkeer de auto en loop naar de ingang die open staat. In de deuropening staat een prachtige jonge vrouw met helderblauwe ogen, lang blond haar, en gekleed in een blauw soort cat-suit.

Zij glimlacht innemend en wanneer ik mijn hand uitsteek om haar te begroeten, pakt ze die met beiden handen vast. Ze zegt niets maar kijkt me zeker tien seconden indringend aan. Haar glimlach doet mijn hart smelten en ik voel me een stuk beter dan enkele minuten geleden. Zelfs de hoofdpijn neemt enigszins af.

Met een stem die klinkt als een klaterend bergbeekje zegt ze: ‘Hartelijk welkom. Dank je dat je bent gekomen. Mijn naam is Walaya. Mag ik je jas aannemen?’

‘Dank je wel Walaya,’ zeg ik terwijl ik denk: ‘Wow, als deze chocolaatjes op mij op dezelfde uitwerking hebben als op haar, dan ben ik nu al verslaafd.’

Ze lijkt mijn gedachten te lezen, want kijkt me een beetje uitdagend en plagerig aan. Dan neemt ze mijn arm en zegt lachend: ‘Volg mij maar alsjeblieft.’

Ik word door een lange gang geleid die is gemaakt van een glanzende soort steen. Het ziet er een beetje uit als marmer, maar is helemaal transparant, zoals kristal. De muren lijken licht uit te stralen zonder een zichtbare bron. Onderweg naar het einde van de gang, masseert ze zachtjes mijn arm. Haar manier van doen is zo vrij, zo zwoel en sensueel dat het even het door mijn hoofd schiet dat ik misschien niet op de juiste plek ben. Is dit misschien een soort luxe seks-oord? Op dat moment kan ik nog niet weten dat ik enkele uren later luid kreunend bovenop haar zal liggen.

Aan het eind van de gang is een grote zilverkleurige deur. Hij opent vanzelf als we naderen en ze laat me voorgaan om naar binnen te stappen. Ik kom nu in een grote witte ruimte die meer lijkt op een ruimteschip dan een chocoladefabriek. Op de drempel blijf ik staan en kijk achterom naar haar: ‘Is dit waar jullie de Chocolights maken?’

‘Onder andere. Die grote bassins bevatten de verschillende ingrediënten, die in specifieke doses worden gemengd in deze kristallen machines.’

‘Zijn die van kristal gemaakt?’

‘Inderdaad, maar niet het soort kristal dat jullie hier op Aarde kennen. Waar ik vandaan kom, worden kristallen voor heel veel doeleinden gebruikt.’

Voordat ik kan vragen waar zij dan wel niet vandaan komt, stappen drie mensen aan de andere kant van het vertrek de zaal binnen. Een van hen lijkt sprekend op Walaya, maar is een stuk ouder. Haar ogen lijken licht te geven, net als die van Walaya, maar haar ogen zijn niet blauw maar goudkleurig. Zij draagt hetzelfde soort outfit als Walaya maar in een diepere kleur kobalt blauw. Naast haar staat een man die waarschijnlijk net zo oud is als Walaya. Ook hij is blond – haast platinakleurig – en is bijzonder atletisch gebouwd. Dan stapt een oudere heer het vertrek binnen,. Ik kan mijn ogen niet geloven. Het is Time Bender.

‘Time Bender, wat ben ik blij u weer te zien! Bent u dat echt?’

Ik herken zijn gezicht, maar hij ziet er jaren jonger uit dan de eerste keer dat wij elkaar ontmoetten in Amsterdam. Time Bender lacht vriendelijk en reikt me de hand.

‘Ga zitten alsjeblieft, jonge vriend. Ik zal zo alles aan je uitleggen, maar eerst wil ik je mijn Pleiadische vrienden voorstellen. Walaya heb je al ontmoet. Graag stel ik je voor aan Sasha en Layan.’

Ze lopen beiden op mij af en geven me een hand. Sasha kijkt me diep in de ogen en masseert ondertussen de palm van mijn hand. Layan maakt een hoffelijke buiging en zegt: ‘Het is een eer om u weer te ontmoeten. Ik verheug me erop om deze missie nu tot een goed einde te brengen. Leuke outfit hebt u gekozen, als ik zo vrij mag zijn.’

Ik kijk naar mijn kleding en zie niet zoveel bijzonders. Dan dringt het tot me door dat hij het niet over mijn kleding heeft, maar over mijn lichaam.

Ik moet nu echt even gaan zitten. Walaya brengt me een prachtige kelk – ook weer kristal, denk ik – met daarin een donkerblauwe drank.

‘Hier, neem hier eerst een paar slokken van en neem vooral ook een Chocolight. Kies er maar een uit die je aanspreekt.’

Ik open de gouden trommel op tafel en kies er een met het symbool van twee slangen die om elkaar heen lijken te dansen. Ik stop het tablet in mijn mond en sluit onwillekeurig de ogen. De chocolade smelt op mijn tong en geeft me een heerlijk sensueel gevoel. Ik kan nauwelijks meer denken, alle energie lijkt zich naar mijn onderbuik te bewegen en even ben ik bang een erectie te krijgen.

In plaats van gegeneerd weg te kijken, kijkt Sasha naar de plek waar mijn brokje begint te bollen. Ze lacht hartelijk en zegt: ‘Goed zo, ik zie dat je je al een stuk beter voelt.’

Time Bender ziet het tafereel geamuseerd aan en redt me door van onderwerp te veranderen. Hij reikt in de chocoladetrommel en pakt zonder te kijken een zeer donker exemplaar. ‘Hier,’ zegt hij, ‘probeer deze maar eens.

Ik stop het zwarte tablet in mijn mond en krimp haast in elkaar. Het is intens bitter en doet me een beetje denken aan Ayahuasca. Time Bender wacht tot het bittere goedje in mijn slokdarm is verdwenen en zegt dan: ‘De beste medicijnen zijn vaak bitter. We leren van pijn, en pijn helpt ons helen. Maar dat betekent niet dat je moet lijden, zoals jullie onterecht is aangeleerd. Je hoeft niet ziek te worden, of zelfs oud te worden, zoals je kunt zien aan mijn verschijning. Het idee van oud worden en dood gaan zijn concepten die in jullie zijn geprogrammeerd. Het is mijn bedoeling dat programma ongedaan te maken.’

Walaya en Layan zijn tegenover ons gaan zitten. Ze houden elkaars hand vast en glimlachen me bemoedigend toe. Ze komen me op de een of andere manier bekend voor, maar ik weet zeker dat ik ze nooit eerder heb ontmoet. Het lijkt er echter op dat ze mij wel kennen en vol verwachting naar me kijken om te zien of het kwartje valt. Het valt – nog – niet.

Walaya is de eerste die spreekt: ‘Wij hebben de lessen waar Time Bender over spreekt al lang geleden onder de knie gekregen. Toen jullie nog oorlog na oorlog aan het uitvechten waren, zijn wij een andere kant op gegaan en hebben ons vooral gewijd aan spirituele beoefening en vreedzame coëxistentie. Daarom zien wij er ook een beetje anders uit dan jij. Hoe oud denk je dat ik ben?’

‘Um, ik schat ergens halverwege de dertig.’

Layan lacht uitbundig en zegt: ‘Bijna. Ze is driehonderdvijftig.’

‘Mag ik nog een chocolaatje alsjeblieft, bij voorkeur van het soort dat Walaya ook heeft gegeten.’

Ze lachen nu allemaal en ik heb zowaar het gevoel onder oude vrienden te zijn. Zoals altijd houdt Time Bender me bij de les: ‘Wanneer je jouw programmering omtrent wie je denkt te zijn zou veranderen, zou je niet langer ziek worden en sterven. Het is een kwestie van je mind-set veranderen.’

Ik kijk hem ongelovig aan, maar hij vervolgt onverstoorbaar: ‘Je moet begrijpen dat de mind niet in je lichaam is, zoals jullie denken, maar het lichaam is in de mind. Als je mind verandert, verandert jouw lichaam.’

‘Zo, dat is inderdaad wat je noemt een eyeopener! Mijn lichaam zit dus in mijn mind?’

‘Sterker nog: alles zit in de mind. Waar anders zou het kunnen zijn?’

Schaapachtig haal ik mijn schouders op. Time Bender vervolgt: ’Jouw volgende opdracht gaat over het verbreden van de bandbreedte van je mind. Het idee is om jou en jullie te ontdoen van de beperkende gedachte-concepten die in jullie zijn geïnstalleerd. Hierdoor is niemand op Aarde nog zichzelf. Er zijn uitzonderingen, zoals de fameuze Oscar Wilde die eens opmerkte: “De meeste mensen zijn andere mensen”. Wat hij inzag, is dat de meeste mensen helemaal niet leven, maar worden geleefd. Ze staan op de automatische piloot. Ze zijn geprogrammeerd als machines.’

‘Hoe kan ik die gelimiteerde concepten herkennen en verwijderen?’

Layan geeft antwoord: ‘Op een hoger niveau van bestaan dan degene waarin u zich nu bevindt, is het leven opgebouwd uit codes, getallen en symbolen. Wanneer je toegang krijgt tot deze codes zijn jullie in staat om jullie systeem te herprogrammeren. Je kunt zijn wat je maar wilt. Wanneer je toegang hebt tot de de codes ben je in staat om de realiteit te herstructureren en de tijd te buigen.’

‘Wow, heel interessant. Maar Layan, je hoeft echt geen “u” tegen mij te zeggen hoor.’

‘Ach, zo ben ik het gewend. Ik heb zoveel van u geleerd en zo lang onder u gediend, dat ik het raar zou vinden om u nu ineens te tutoyeren. Maar als u er op staat, zal ik je zeggen.’

‘Fijn, dank je. Staan de codes en symbolen waar jullie het over hebben ook afgebeeld op de chocola?’

Sasha knijpt in mijn arm en zegt: ‘Heel goed. Wij zijn hier naar toe gekomen om jullie te helpen de codes te activeren. Een van de manieren om dat te doen, is middels deze chocolaatjes. De symbolen die erop staan afgebeeld, zijn een soort taal. Symbolen zijn manieren om informatie over te dragen. Het is een vorm van leren zonder te denken, als een Kosmische download.’

Time Bender leunt naar voren en steekt een waarschuwende vinger op. ‘Dat is waar,’ zegt hij, ‘maar het proces begint met het openen van je geest voor de mogelijkheid dat het inderdaad mogelijk is om deze informatie te downloaden. Je moet het geloven, anders kan het niet gebeuren. Je moet uit het paradigma van “eerst zien, dan geloven” stappen en het omdraaien: “eerst geloven, dan zien”. Dat is waarom de volgende opdracht gaat over het bewust worden van jouw geconditioneerde geest. Pas wanneer je je bewust bent van een specifiek programma of implantaat, zul je in staat zijn om het geloofssysteem te ontmantelen. Hier, neem nog een chocolaatje.’

Ik pak – blind dit keer – een pastille uit het gouden doosje. Ik kijk naar de inscriptie en zie dat het ’t symbool is dat John Lennon liet zien: het symbool van de onderwereld. Ik aarzel voordat ik het in mijn mond stop en zeg: ‘Weet u zeker dat ik deze nodig heb?’

Time Bender kijkt streng en zegt: ‘Stop het in je mond, voor het heil van de mensheid.’

‘OK, als u het zo brengt.’

Ik sluit mijn ogen en leg het op mijn tong. Het begint te sissen en branden. Mijn neus vult zich met een geur van verrotting en dood en ik voel dat ik haast moet overgeven. Ik trek een erg vies gezicht tot groot vermaak van de aanwezigen. Dan begin ik te hoesten, niezen en boeren – allemaal tegelijk.

‘Goed zo,’ zegt Sasha,’ terwijl ze bemoedigend op mijn rug klopt. ‘Hou je niet in. Je bent oude, traumatische ervaringen aan het loslaten.’

Wanneer het ergste voorbij is, veeg ik de tranen uit mijn ogen en drink een groot glas helder water. Mijn nieuwe vrienden wachten rustig tot ik ben hersteld. Dan staat Sasha op uit haar stoel en loopt naar het raam met uitzicht op de tuin. De stemming lijkt ineens om te slaan, want de andere drie kijken enigszins gespannen naar haar rug, alsof ze al weten dat er nu iets belangwekkends gaat gebeuren. Wanneer Sasha zich weer naar ons toedraait, is haar gezicht niet meer vrolijk. Ze lijkt bedrukt en kijkt verdrietig.

Dan kijkt ze me recht aan en zegt: ‘Ik wil eerlijk tegen je zijn over de reden waarom we hier naartoe zijn gekomen. Wij zijn hier niet alleen om jullie te helpen jezelf te bevrijden, maar ook voor onze eigen redding. Zie je, in het verleden hebben wij een grote fout jegens jullie gemaakt. Wij hebben ingegrepen in jullie Vrije Wil toen jullie door de fotongordel reisden, zo’n dertienduizend jaar geleden. Deze nevel van elektromagnetische energie creëerde zo’n opschudding dat jullie polen begonnen te verschuiven, wat een ijstijd inluidde. Wij konden jullie angst en pijn voelen. Wij waren zozeer betrokken bij jullie, dat we trachtten jullie te redden door groepen van jullie naar veiliger gebieden te leiden en sommigen van jullie zelfs van de planeet te halen tijdens de meest intense schokken.

Ze slaat haar ogen neer en staart naar haar voeten. Dan: ‘Wij begrepen toen niet dat we ingrepen in een potentiële kwantumsprong van bewustzijn. Deze ervaring was een geweldig leermoment voor jullie en een noodzakelijke katalysator. Wij begrepen niet dat jullie in een balancerend proces zaten, aangezien wij zulke processen zelf niet hebben ervaren. Wij waren niet langer alleen compassievol, maar kregen medelijden.’

Ze kijkt weer op en moet zichtbaar haar best doen om mij recht aan te kijken. ‘In jullie verwarring dachten jullie dat wij goden waren en voor de eerste keer in jullie geschiedenis zagen jullie jezelf als slachtoffers. Jullie slipten uit het eeuwige nu, juist op het moment toen jullie er klaar voor waren om jullie eigen ervaring te claimen en de extase te voelen van Gaia die haar polen verschoof. Net toen jullie er klaar voor waren om angst te transcenderen, hebben wij jullie proces gestopt. Wij zullen dit nooit meer doen.’

Ze slikt en voegt met een verstikte stem toe: ‘Wij willen ons oprecht verontschuldigen naar jou en de schitterende inwoners van de Aarde.’

Haar ogen zijn volgelopen met tranen. Ik heb met haar te doen en zou naar haar toe willen gaan en een troostende arm om haar heen slaan. Maar iets houdt mij tegen. Ik begrijp dat ik – wanneer ik dat zou doen – ook in medelijden terecht zou komen en dezelfde fout zou maken als zij destijds deden, zij het niet met zoveel gevolgen.

Aan de andere kant van de tafel zie ik dat ook Layan en Walaya tranen wegvegen. De Pleiadians zijn duidelijk een bijzonder emotioneel ras, die niet bang om hun gevoelens en emoties te tonen. We zijn een tijdje stil en ik laat de woorden van Sasha op me inwerken. Omdat niemand iets zegt, besluit ik de stilte te doorbreken.

‘Dank je wel Sasha, dat je zo eerlijk tegen me bent. Ik zie dat deze gebeurtenis van duizenden jaren geleden een grote impact op jullie heeft gehad – en op ons, al kan ik die impact nu nog niet overzien. Uit je woorden maak ik op dat de evolutie van onze rassen sterk met elkaar is verbonden.’

‘Ja, door onze destructieve interventie in jullie evolutie verordonneert de spirituele wet dat wij gebonden zijn aan jullie groei. Wij kunnen niet evolueren totdat wij jullie op een positieve manier hebben geholpen. Wat er feitelijk is gezegd, is dat wij jullie moeten helpen om op gelijke evolutionaire hoogte te komen als wij zijn, voordat wij ons verder kunnen ontwikkelen.’

‘Jullie zitten dus vast?’

‘Inderdaad, zo zou je het kunnen zien. Onze beschaving, die vanuit jullie perspectief bekeken in de toekomst leeft, is in gevaar. We zijn gestagneerd. Zonder jullie ontwikkeling kunnen wij ook niet verder evolueren en zijn we ten dode opgeschreven. Dit is waarom wij zo vurig hopen dat jullie de waarde van jullie ras in gaan zien. Wanneer jullie dat doen, zullen jullie vanzelf kosmische codes afgeven die jullie in je lichaam dragen. Wanneer deze formules vrijkomen, zullen ook wij die kunnen gebruiken om verder te groeien. Deze codes bevatten de liederen van jullie en onze vrijheid, gezongen als frequentie en uitgestuurd vanuit de cellen van jullie lichamen.’

‘Hoe prachtig!’

‘Ja, er ligt glorieuze informatie hier op Aarde in jullie opgeslagen, informatie waar niet alleen wij, maar het hele Universum halsreikend naar verlangd. De codes bevatten namelijk formules voor het kopiëren van leven. Jullie, de menselijke wezens, fungeren als de sleutels tot de Levende Bibliotheek. Alle informatie die is opgeslagen in de bibliotheek van de Aarde is via jullie bereikbaar.’

Sasha gaat naast mij zitten en glimlacht door haar tranen heen. Ze is duidelijk opgelucht, maar ze wil zeker dat ik de boodschap heb begrepen. Opnieuw neemt zij mijn hand in die van haar.

‘Dank dat je naar mij hebt geluisterd. Het betekent heel veel voor mij en voor ons. Wij kunnen van jullie leren: jullie zijn ons verleden. Jullie kunnen van ons leren: wij zijn jullie toekomst. Maar wij zullen onze hulp niet aan jullie opdringen, zoals we dat dertienduizend jaar geleden deden. Als jullie onze hulp willen ontvangen, moeten jullie daar specifiek om vragen.’

‘OK. Hierbij vraag ik officieel en specifiek jullie hulp bij het vervullen van mijn opdracht.’

Ze lachen nu alle vier breeduit naar me. Ik begin te blozen van zoveel liefdesbetuigingen en schraap mijn keel. ‘Goed, zo is het wel genoeg. Wat is de volgende stap?’

‘Wanneer de Aarde in een frequentie wordt geschoten waardoor het mogelijk wordt dat de Levende Bibliotheek in haar volledige functie terugkeert,’ zegt Sasha, ‘zal jullie twaalf-strengig DNA worden hersteld, evenals jullie volledige hersencapaciteit.’
‘Cool.’

‘Maar nogmaals: dit kan alleen gebeuren als jullie je eigen waarde gaan inzien. Jullie worden door velen in dit universum gezien als de parels van de schepping. Jullie dragen de potentie van de gehele schepping in jullie. Jullie zijn van onschatbare waarde. Dat is de reden waarom er al zolang zoveel strijd rondom jullie en de Aarde heeft plaatsgevonden: het ging om de waarde van de data, de informatie die in jullie ligt opgeslagen. Om te voorkomen dat deze informatie zou vrijkomen, worden jullie opzettelijk in het duister gehouden, in onwetendheid over jullie glorieuze verleden en mogelijke toekomst. Jullie is opzettelijk geleerd dat jullie onbetekenend zijn – slecht, zondig en nietig – zodat andere vormen van intelligentie geen toegang zouden krijgen tot deze informatie en er gebruik van kunnen maken.’

Time Bender, die al een kwartier niets heeft gezegd, buigt zich nu naar voren. Sasha, Walaya en Layan bewegen gedrieën naar achteren en nemen een respectvolle houding aan. ‘Nu weet je waarom je van waarde bent en begrijp je waarschijnlijk ook beter het belang van je volgende opdracht: de deconstructie van je concepten.’

‘Hoe ontmantel je een concept?’

‘He begint ermee dat je bewust registreert welke woorden je gebruikt. Woorden komen voort uit gedachten en gedachten komen voort uit concepten. Wees je bewust van wat er uit je mond komt en onderzoek de achterliggende concepten van de woorden die je vaak herhaalt. Woorden, en vooral herhaalde woorden, hebben de kracht om de realiteit vorm te geven. Luister naar jezelf. Wat zegt jouw mond telkens opnieuw?’

‘Op de Pleiaden hebben wij een gezegde dat vrij vertaald betekent: zoals je denkt, zo zal het zijn,’ zegt Layan. ‘Als ik je een goede raad mag geven, onderzoek dan vooral je meningen en oordelen. En stop daarmee. Wanneer je iets of iemand veroordeelt, ben je jouw realiteit aan het beperken. Je bent jezelf aan het inkapselen. Je stap uit het nu.’

‘Het is niet zo makkelijk om geen mening of oordeel te hebben op deze planeet Layan. Er is zoveel onrecht en barbarij. Hoe kan ik uit een oordeel stappen?’

Layan trekt een wenkbrauw op en doet me denken aan Dokter Spock uit de Star Trek serie. ’Stop er gewoon mee. Kap jezelf midden in een zin af als je een mening of oordeel wilt gaan uiten en vraag jezelf dan: wat mis ik door te oordelen? Wanneer je oordeelt, stap je uit het nu en heb geen toegang meer tot de informatie en de lessen die op dat moment tot je beschikking staan. Je bewijst jezelf daar een heel slechte dienst mee, omdat jullie – en wij – vooral informatie-vergarende wezens zijn.’

‘Het helpt om vanuit je hart te kijken naar naar je conditionering en implantaten,’ vult Walaya aan. ‘Wanneer je in je hart bent, sta je in een neutrale zone en kun je zien wat jou drijft. Je moet uit je mechanisch denkende mind stappen en weer het spelende kind worden dat zich niet verzet tegen de schepping maar haar vol overgave omarmt. Wees als een kind. Kinderen argumenteren niet, ze willen spelen en zijn op zoek naar avontuur en nieuwe ervaringen.’

Sasha staat op en gaat achter me staan. Ze pakt mijn schouders en begint die zachtjes te masseren. Ik sluit mijn ogen en geniet van haar aanraking. ‘Wees alsjeblieft vriendelijk naar je zelf toe. Hou van jezelf. Voel je niet schuldig. Geloof in jezelf. Jij bent alles waarin je hoeft te geloven. Uiteindelijk is het maar één les die we allemaal dienen te leren: van onszelf te houden als uniek deel van de Schepper.’

Ze stopt met masseren en geeft me een vriendschappelijke klap op mijn schouders. Dan zegt ze: ‘Tijd om in actie te komen. Walaya, zou jij zo vriendelijk willen zijn om onze vriend wat praktische tools te geven in de kunst van zelfliefde?’

 

12. WALAYA

We are not alone in the universe. I think theres a department in our government which is exclusively dedicated to quashing reports about aliens. And thats so unfair. It would be nice if we werent just able to read about it in the tabloids.

Sigourney Weaver, actrice.

Walaya neemt me weer mee naar de kristallen hal en opent de deur van een aangrenzend vertrek. Ik kijk naar binnen en zie een ruime kamer die is gevuld met kussens, zachte kleden, comfortabele stoelen, een massagetafel en een bed. De verlichting is gedempt, het ruikt naar bloemen en in de verte hoor ik zachte geluiden die me doen denken aan een volmaakte wereld.

‘Ah, dit voelt als de hemel.’

Ze duwt me zachtjes naar binnen en vraagt me om mijn schoenen uit te doen. Ik laat ze bij de deur en dan vraagt ze me om op een groot kussen te gaan zitten. Zelf pakt ze er ook een en komt vlak voor me zitten. Ze pakt mijn handen en legt die in haar schoot waardoor ik naar voren moet buigen. Onze gezichten zijn nu vlak bij elkaar. Ik slik ongemakkelijk en ben bang om te lang in haar ogen te kijken. Ik voel me draaierig worden en herinner me ineens de ogen van Alloya, die ook al zo’n hypnotiserend effect op me hadden.

‘Herinner je je mij nog?, vraagt ze.

‘Uh, je voelt heel bekend, maar ik kan niet zeggen dat ik precies weet wie je bent.’

‘Het is geen toeval dat wij elkaar nu weer tegenkomen. Deze ontmoeting is sinds lange tijd voorbereid. Je hebt deze datum lang geleden op je kalender gezet, maar misschien is het te lang geleden en ben je dat vergeten.’

‘Je voelt inderdaad heel vertrouwd Walaya, maar ik voel me ook een beetje ongemakkelijk om hier samen met jou zo intiem te zitten. Ik heb namelijk een prachtige vriendin. Ik wil Binkie op geen enkele manier kwetsen.’

‘Natuurlijk weet ik dat. Maar dat is je hoofd die nu praat, vanuit het concept van schuld, schaamte en boete. Wat vertelt je lichaam jou? Wat zegt je hart?’

‘Die spreken een andere taal.’

‘Dat dacht ik ook.’

Ze legt mijn handen op haar buik en begint diep in- en uit te ademen. Met iedere  ademhaling opent zij haar lippen een stukje verder. Het is behoorlijk erotisch, maar ik besluit als een kind te zijn en mijn rationele mind even vrijaf te geven. Ik volg haar voorbeeld en begin diep in- en uit te ademen, daarbij mijn lippen steeds iets verder van elkaar brengend. Langzaam maar zeker verandert de omgeving.

Ik sluit nu mijn ogen en voel dat de kamer om mij heen is verdwenen. Ik bevind me in een betoverend landschap. De lucht is zo fris en puur dat mijn longen het dankbaar opsnuiven. Er schijnen twee zonnen boven mijn hoofd die een betoverend licht werpen. Een zachte bries speelt zoete melodieën door bloesemende bomen.

Ik zie mijzelf in het hoge gras zitten. In de verte zie ik besneeuwde bergtoppen. Dan sta ik op en loop naar een beekje dat verderop door het landschap meandert. Ik ga op mij knieën zitten en wil een slok van het heldere water nemen, maar zie dan ineens mijn gezicht in het water gereflecteerd. Even deins ik terug. Wat ik zie, is niet mijn gezicht, maar dat van Walaya.

Gefascineerd staar ik naar mijn evenbeeld en op dat moment beginnen herinneringen aan haar leven bij mij binnen te stromen. Ik zie gebeurtenissen, ontmoetingen, geliefden, vrienden. Een eindeloze stroom van informatie spoelt mijn hersenen binnen. Mijn oogleden beginnen te trillen en ik raak iedere controle over mijn lichaam kwijt. Het draait in snelle cirkels om zijn as en na enkele mintuten is het bijna niet meer te bevatten. Ik voel dat ik richting een overlaad beweeg. Dan begin ik onbedaarlijk te giechelen.

Ineens zie ik mijzelf weer zitten in die kamer tegenover Walaya en word me bewust van mijn vreemde gedrag. Ik open mijn ogen en kijk gegeneerd naar Walaya. Maar zij is net zo hard aan het giechelen als ik. Ook haar onderlichaam draait in cirkels om haar as en ze lijkt zich niets aan te trekken van hoe vreemd dit eruit ziet. Ik sluit mijn ogen weer en geef me over aan een schaterlach die minuten lang duurt.

Na een tijdje merk ik dat de klank van mijn lachen is veranderd. Het klinkt meer als huilen. Wat zeg ik? Het klinkt als een uitbarsting van verdriet, een luid jammeren waaraan geen einde lijkt te komen. Ineens wordt het me allemaal teveel en val ik voorover. Wat er vervolgens gebeurt, weet ik niet, maar als ik mijn ogen weer open, lig ik als een baby in haar schoot. Ik kijk omhoog en zie het serene gelaat van Walaya. Vol liefde kijkt ze op me neer, streelt door mijn haar en zingt een zacht, koesterend lied. Ik sluit de ogen en val in een diepe slaap.

Als ik wakker word, voel ik me heerlijk uitgerust. Ik zie dat ik nog steeds in haar armen lig. Ze voelt mijn bewegingen en kijkt me aan met een lieve glimlach. ‘Welkom terug,’ zegt ze. ‘Ik ben blij dat je wat van de spanning kwijt bent die je al zo lang met je meedraagt. Het is geen sinecure om in deze spannende tijdsperiode op Aarde te leven.’

‘Vertel mij wat. Het is niet bepaald een makkelijke planeet om te functioneren.’

‘Klopt, maar er is nu eenmaal een zekere mate van verstoring nodig om evolutionaire processen te laten plaatsvinden. Dat is waarom jullie planeet op dit moment zo chaotisch is. Misschien voelt het nu alsof jullie hele wereld in elkaar aan het storten is, maar vanuit ons perspectief is dit een noodzakelijk kwaad om de mensheid tot groei aan te zetten. Als alles volmaakt zou zijn op jullie planeet, zouden jullie niet rijp zijn voor de verschuiving van bewustzijn die aanstonds staat te gebeuren.’

‘Heftig allemaal. Ik kan niet zeggen dat ik reikhalzend uitkijk naar nog meer chaos, geweld en bloedvergieten. Ik ben er nog steeds niet echt van overtuigd dat de mensheid in staat zal zijn om deze verschuiving te laten plaatsvinden. Als ik dagelijks naar het journaal kijk, kan ik niet anders dan concluderen dat de mensheid aanstuurt op zijn eigen vernietiging en in haar val weleens de Aarde met zich mee zou kunnen nemen.’

‘Maak je daarover geen zorgen. Jullie wereld zal niet worden vernietigd. Daarvoor is er veel te veel hulp op en rondom jullie wereld. Er zijn veel buitenaardsen die jullie nu helpen. Sommigen van hen beschikken over technologieën die jullie milieu binnen een paar dagen zou kunnen reinigen. De reden dat zij dit nu niet doen is dat jullie vervolgens op de oude voet zouden verdergaan en degenen die jullie planeet hebben gekaapt kunnen hun spel dan blijven spelen.’

Ze loopt naar een soort keuken en schenkt een groot glas blauw sap voor me in. Het werkt, net als de vorige keer, sterk bekrachtigend. Wanneer we weer tegenover elkaar zitten, vraag ik: ’Is er op jullie planeet helemaal geen negativiteit?’

‘Nauwelijks, maar dat is juist ook ons probleem. Wij hebben negativiteit vermeden en onderdrukt door heel ver te gaan in spiritualiteit, een positieve en op dienstbaarheid aan anderen gerichte levenshouding en het ontwikkelen van bevorderlijke technologie. Maar zoals ik al zei, een zekere mate van negativiteit is nodig voor groei en evolutie.’

‘Is dat uit te drukken in procenten?’

‘Ik schat dat de optimale hoeveelheid frictie en wrijving ongeveer twee procent is – net genoeg om een beschaving alert en creatief te houden, maar niet zoveel dat zij in destructieve patronen vallen.’

‘Hoe negatief is de Aarde eigenlijk?’

‘Het menselijk ras is tussen 45 en 55 procent negatief.’

‘Wat? Oef, nu begrijp ik beter waarom ik mij zo nu en dan behoorlijk down voel.’

‘Dat is inderdaad erg hoog, maar de upside daarvan is dat jullie de experts van het Universum zijn geworden als het gaat over het omgaan met thema’s rondom lijden, zoals wroeging, wraakgevoelens en verraad. Weet je dat er een planeet was met de naam Maldek, die ooit in ons zonnestelsel was, nog voordat Mars en Jupiter bestonden? Hun percentage van negativiteit was minder dan jullie – 35 procent ongeveer – maar zij wisten dit niet te hanteren.’

Hoe bedoel je?’

‘Zij bliezen hun planeet op.’

‘Oef. Dus vergeleken met hen doen wij het best goed eigenlijk. Nou ja, ik ben  blij dat je iets goeds ziet voortkomen uit alle negativiteit en lijden die wij op deze planeet creëren.’

‘Ja, jullie kunnen trots zijn op jezelf. Jullie houden nog steeds de balans, zij het met moeite. Jullie zijn helden! Weet je dat veel geavanceerde buitenaardse rassen nu pas aan het beseffen zijn wat voor heldenrol het menselijk ras vrijwillig op zich heeft genomen? Tot dusver zagen zij jullie vooral als primitief en barbaars, naïef en bekrompen. Hun zienswijze is veranderd naar een van eerbetoon en dankbaarheid. Zij begrijpen dat het menselijk ras de niet opgeloste problemen van andere rassen op zich heeft genomen en hen helpt om het verleden op te lossen.’

‘Time Bender vertelde me dat Aarde haar frequentie nu aan het verhogen is van de derde naar de vierde en zelfs de vijfde dimensie. Hoe hoog is onze frequentie momenteel en hoe hoog moet die worden om de codes te kunnen activeren?’

‘Jullie zitten momenteel rond de 3,5. Om te ascenderen naar een hogere dichtheid is tenminste een frequentie niveau van 4,5 nodig. Dat is het niveau waarop wij zitten.’

‘Dan hebben we nog wel wat werk te doen.’

‘Dat is waar, maar eigenlijk is het verbazingwekkend dat jullie al zo hoog zitten gezien de extreem hoge mate van negativiteit op jullie planeet.’

‘Hoe komt het dan dat we zo hoog zitten qua frequentie?’

‘Dat komt omdat er delen van jullie bevolking zijn die al in een hoog positief frequentiespectrum zitten en daarmee de boel optrekken. Veel van jullie hebben hard aan jezelf gewerkt en dat begint zijn vruchten af te werpen. Deze relatief kleien groep heeft een groot effect op het collectief.’

Zij geeft me opnieuw een glas, dit keer met een rood-blauwachtig sap. Het smaakt zoet en hartig tegelijk, is buitengewoon lekker en heeft weer datzelfde vitaliserende effect op mijn systeem. Ik wou dat ik dit spul iedere dag kon drinken, dan werd ik vast ook honderdvijftig.

Ze neemt ook een paar slokken en zegt: ’Dit is wat wij drinken. Wij eten niet zoals jullie. Ons verteringssysteem is anders. Voeding, dat vrijwel geheel uit sappen bestaat, wordt in onze maag verteerd en afvalstoffen worden door de poriën in onze huid uitgescheiden. Onze kleding is gemaakt van een organisch materiaal dat de reststoffen van de huid afvoert.’

‘Wow, dat lijk me ook wel wat. Lekker praktisch. Kun je me nog wat meer vertellen over jouw wereld.’

‘Vraag maar wat je weten wilt.’

‘Hoe zit het met relaties op jullie planeet? Zijn jullie monogaam?’

‘Wij hebben bijzondere vrije relaties. Als ik op een dag zou thuiskomen en zeggen: “Dit was een absoluut prachtige vervullende relatie, maar ik voel dat het tijd voor mij is om naar de andere kant van de planeet te gaan en iets anders te gaan doen” dan is er van de kant van mijn partner volledig begrip, zonder persoonlijke pijn. Hij zal ook herkennen dat de tijd een natuurlijke disconnectie bewerkstelligt. Dit zorgt ervoor dat relaties vloeiend blijven en dat onze seksuele energie niet wordt geblokkeerd in relaties die niet meer werken.’

‘Jullie geloven dus niet in de prins op het witte paard?’

‘Wij geloven niet dat we een ander nodig hebben om heel te zijn, in tegenstelling tot jullie Aardse concepten. Als je op die manier denkt – en jezelf dus niet ziet als heel en volledig – dan zul je altijd een reflectie aantrekken van jouw zelfbedachte onvolmaaktheid. Je zult iemand aantrekken die – net als jij – onvolledig is om jou eraan te herinneren dat dit is wat je over jezelf denkt.’

‘Klinkt goed, zoals jullie dat doen. Betekent dat ook dat julie seks hebben met meerdere partners?’

‘Voor ons staat seksualiteit gelijk aan het leven zelf. Seks doordrenkt elk aspect van het leven. Zoals je al hebt gezien, gaan wij vergeleken bij jullie op een heel sensuele manier met elkaar om, zonder schaamte, zonder taboes. We kunnen dit omdat we geen kunstmatig onderscheid maken tussen seksualiteit en leven. Seksualiteit is voor ons leven. Het is de complete en volledige kanalisering van die energie door onze lichamen.’

‘Gaan alle geavanceerde beschavingen op een dergelijke manier met elkaar en met seks om?’

‘Oh nee, zeker niet. Op Orion bijvoorbeeld speelt seks geen rol in hun dagelijkse leven. Zij doen het alleen als zij met hun partner zijn en tijdens afgebakende tijdsperiodes. Jullie, op Aarde, denken wellicht dat jullie behoorlijk vrij zijn ten aanzien van seks, maar er is op dat gebied juist heel veel onderdrukking wat er vervolgens in orgies en uitspattingen uitkomt. Het heeft ermee te maken dat jullie is wijsgemaakt dat seks vies, onrein en zondig zou zijn en heeft ervoor gezorgd dat jullie je schamen voor jullie eigen lichamen.’

‘Ik heb inderdaad wel eens gelezen dat de seksindustrie het grootst is in landen waar seks wordt onderdrukt.’

‘Precies. Het zijn dit soort verwrongen concepten waarvan Time Bender wil dat je die onder de loep neemt en uit je systeem gooit. Je kunt dit soort schadelijke concepten vrij makkelijk herkennen, omdat ze allemaal iets gemeen hebben: ze werken scheidend. Ze scheiden je af van de genezende krachten van de Aarde en de Kosmos. Het bevrijden van je seksuele energie zal je helpen om je opnieuw te verbinden met het Universum en de genezende codes.’

Ze staat weer op en gebaart me om op de massagetafel te gaan liggen. Wanneer ik met kleding en al ga liggen, kijkt ze me spottend aan: ‘Heb je wel geluisterd naar alles wat ik net vertelde over je schuld en schaamte concepten overboord gooien?’

Zij draait het licht laag terwijl ik enigszins besmuikt de rest van mijn kleding uittrek. In plaats van zich om te draaien neemt ze mijn lichaam gedetailleerd op.

‘Eh Walaya, zullen we maar beginnen met de massage?’

Ze lacht hard en als ik lig, begint ze zachtjes over mijn rug te wrijven. Met iedere beweging van haar handen voel ik me lichter worden. Geblokkeerde energie lijkt op te lossen onder haar handen die heel precieze bewegingen maken in de vorm van patronen. Later vertelt ze me dat dit vergelijkbare patronen zijn als staan afgebeeld op de Chocolights. Wanneer ik haast in slaap dommel, drukt ze ineens heel hard op een plek tussen mijn schouderbladen.

‘Au, dat doet pijn!’

‘Ja, dat verwachtte ik al. Deze spier moet worden geactiveerd als je jouw frequentie wilt verhogen.’

‘Welke spier?’

‘Het is de spier waar jouw engelenvleugels ooit zaten. Wij noemen het ook wel de achterdeur naar het hart. Blijf rustig liggen terwijl ik dit punt activeer. Het kan een beetje pijn doen.

‘Au, ah, ooh, dit is echt niet leuk meer!’

‘Goed ik zal je niet langer martelen. Ga maar even op de grond zitten.’

Wanneer ik zit, gaat ze achter me staan. Na een minuutje komt ze achter me zitten en drukt haar – nu naakte – lichaam stevig tegen dat van mij aan. Langzaam begint ze met haar onderlichaam tegen mij aan te duwen met zachte, ritmische bewegingen. Ik voel warme tintelingen en sensaties in mijn onderlichaam en moet mijn best doen om het schuld-schaamte-boete programma uit te zetten. Net waneer ik op het punt sta te gaan kreunen van genot, legt ze haar handen over mijn hart.

‘Leg nu jouw handen over die van mij en breng je hele bewustzijn naar dit gebied. Stel je voor dat je ademt door jouw hart, en dat je met elke ademhaling meer ruimte maakt. Voel dat je hart zich opent als een bloem. Breng nu de seksuele energie uit je bekkengebied omhoog en vul je hart met deze warmte.’

Ik geniet van de sensatie en merk dat ik dit eigenlijk heel goed kan. Ik heb wel eens een tantra cursus gedaan, en ook daar werd een dergelijk soort oefening gedaan. Dit is echter vele malen sterker en mijn hart is langzamerhand zo groot als de kamer geworden. Met iedere ademhaling lijkt die groter te worden en steeds opnieuw stimuleert Walaya mijn sensuele energie door haar handen ritmisch over mijn onderbuik en ook mijn geslacht te wrijven.

Op het moment dat de seksuele spanning te groot dreigt te worden en ik het liefst bovenop haar zou springen, stopt ze met haar bewegingen en staat op. ‘Kom,’ zegt ze, ‘ga maar op bed liggen.’

‘Eh…’

‘Kom nu, wees niet zo bang. Het is allemaal voor het grote doel moet je maar denken. Je zult over je angst voor seks heen moeten komen als je wilt goeien. Doe je dat niet, dan hou je jezelf gevangen in oude, onnatuurlijke en verstikkende systemen. Als je op die manier blijft denken, is het onmogelijk voor de kracht van Moeder Aarde om door jou heen te stromen. Zij is als een slang die zich langs jouw ruggengraat omhoog kronkelt.’

‘Daar heb ik wel eens over gehoord,’ zeg ik om tijd te winnen, zodat ik niet op bed hoef te gaan liggen. ‘Dat heet Kundalini energie, toch?’

‘Ja, Kundalini is de slangenenergie die ligt opgerold in de basis van jouw wervelkolom. Het is de elektromagnetische energie die het chakra-systeem activeert. Op weg omhoog door de wervelkolom stimuleert de slang de elektronen binnen de cellen van jouw lichaam en ontwaakt daarmee je cellulair geheugen. Als de tocht omhoog tot aan je kruin eenmaal compleet is, zal deze energie omhoog en omlaag door jouw wervelkolom vloeien in een doorgaande golf van extase.’

Ze kijkt me plagerig streng aan en zegt: ‘Ik weet heus wel dat je van onderwerp verandert om het onvermijdelijke te vermijden.’

Vervolgens gaat ze op haar rug op het bed liggen en opent haar armen uitnodigend naar me.

‘Kom hier en ga bovenop mij liggen.’

Ze voelt heel warm en zacht. Haar huid is zo gaaf en lijkt wel fluweel. Ik druk mijn handen stevig in de matras om niet met mijn volledige gewicht op haar te liggen. Streng kijkt ze me aan en zegt: ‘Stop daarmee en geef je aan mij over. Ik kan je heus wel aan. Ontspan je nu in het landsbelang.’

Ik moet lachen om haar grap en dat doet me ontspannen. Ik geef me aan haar over en terwijl ik dat doe, begint ze diep en ritmisch te ademen. Ik volg haar ritme en we komen in een heerlijke kadans. Ondertussen onderzoeken haar handen mijn rug en onderrug. Ik voel haar bekken, buik en borsten tegen mij aan vlijen en iedere ademhaling die we nemen, creëert schokken van warme sensaties die langs mijn ruggengraat omhoog cirkelen.

‘Is dit de Kundalini?’ weet ik tussen twee ademstoten uit te brengen?

Ze antwoordt niet en gaat door met mijn seksuele energie op te bouwen. Er lopen nu rillingen over mijn rug en ik voel dat de slang zich langzaam losmaakt uit het bekkengebied en behoedzaam omhoog slingert. Wanneer de energie in de buurt van mijn zonnevlecht (tussen navel en hart in) komt, stopt die ineens abrupt en voel ik een hele stroom aan pijnlijke emoties. Ik begin nu heftig te schokken, een soort catharsis waar ik geen weerstand tegen kan bieden.

Ik druk m’n kaken stevig op elkaar om het niet uit te gillen en stop met ademen. Ik verlies nu haast mijn bewustzijn, zozeer ben ik overweldigd door een helse emotionele pijn. Alles in mij gaat op slot en ik bevries in haar armen.

‘Adem, adem!’ hoor ik haar van heel ver weg roepen. Ik zou niet weten hoe ik mijn adem nog aan de praat kan krijgen en zak langzaam weg in een grauwe nevel die mij volledig opslokt.

‘Laat maar,’ hoor ik mijzelf als door een wattendeken zeggen.

‘Helemaal niet! Adem! Adem! Hoor je me?’

Ze wurmt zich onder mij vandaan en drukt keihard op de backdoor to the heart.

‘Au!’

‘Goed zo, daar ben je weer. Adem nu weer diep door je neus in en uit door je mond. Volg mij: in, en uit. In, en uit.’

Ik volg haar ademhaling en voel de spanning in mijn zonnevlecht weer opbouwen. Ze legt haar handen nu op die plek en maakt cirkelende bewegingen. Plotseling ontsnapt er een oerkreet uit mijn mond. Ieder gevoel voor schaamte over deze situatie is weg en is vervangen door een blinde woede, een razernij zo groot dat ik niet wist dat ik die in mij had. Het lijkt wel alsof alle keren dat ik mijn woede, teleurstelling en gevoelens van verraden en bedrogen te zijn in één keer uit dit gebied pers. Ik kan niet stoppen met schreeuwen en schreeuw net zolang door totdat er niets meer is om over te schreeuwen. Vervolgens barst ik in tranen uit.

Ze staat nog steeds vlak naast me en legt haar handen op mijn hart en op mijn voorhoofd. Het heeft een kalmerend effect en langzaam maar zeker verdwijnen de tranen. Weer val ik uitgeput in slaap.

 

wordt vervolgd…..

Door Veronica vertaald en door Tijn Touber gecorrigeerd

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 september 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

 
%d bloggers liken dit: