RSS

Categorie archief: Geschiedenis

Time Bender, de man die de Aarde kwam redden, een boek van Tijn Touber, hoofdstukken 9 tot en met 12

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ Engelstalig e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Het boek bevat een schat aan informatie die op een boeiende en overzichtelijke wijze wordt gepresenteerd.

Ik ben het gaan vertalen en Tijn Touber kijkt de vertaling na. Het boek wordt in blokken van 4 hoofdstukken gepubliceerd, hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/. En hier de hoofdstukken 5 t/m 8: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/10/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-5-tot-en-met-8/

Hieronder hoofdstukken 9 t/m 12. De rest volgt. Veronica

Eerst de synopsis van het boek:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

TIME BENDER

DE MAN DIE DE AARDE KWAM REDDEN

INHOUD

  1. TIME BENDER
  2. SALVADOR DALI
  3. DADI JANKI
  4. DE REIZIGERS          hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/
  5. MOUNT RAINIER
  6. ALLOYA
  7. LUCIFER
  8. HIDDEN HAND          hoofdstukken 5 t/m 8: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/10/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-5-tot-en-met-8/
  9. AYAHUASCA
  10. DEMONEN
  11. SASHA
  12. WALAYA                     hoofdstukken 9 t/m 12: zie hieronder
  13. LAYAN
  14. VONDELPARK
  15. GAME MAKERS
  16. CHOCOLADE

BRONNEN

Voor Juno, mijn ruimtevriend.

 

9. AYAHUASCA

I looked out the window and saw this white light. It was zigzagging around. I went up to the pilot and said have you ever seen anything like that?He was shocked and said, Nope.” I said to him: “Let’s follow it.We followed it for several minutes. It was a bright white light. We followed it to Bakersfield, and all of a sudden to our utter amazement it went straight up into the heavens. When I got off the plane I told Nancy all about it.

Ronald Reagen, voormalig president van de Verenigde Staten, die zijn UFO ervaring in 1974 beschrijft aan Norman C. Miller van the Wall Street Journal.

Drie weken later word ik straal verliefd. Ik ben op een conferentie over sjamanisme en zie opeens een prachtige vrouw die licht lijkt uit te stralen. Ze is gekleed in kleurrijke kleding met grote oorbellen en inheems uitziende kettingen. Haar ogen lijken veel verschillende kleuren te hebben en veranderen met het licht dat erin valt. Tijdens de lunch ga ik naast haar zitten en complimenteer haar over haar sieraden en bijzondere ogen.

We raken aan de praat en Binkie vertelt me over haar reizen door Zuid-Amerika waar ze, na het overlijden van haar echtgenoot, enkele jaren heeft rondgereisd. In Colombia maakte ze kennis met Ayahuasca, een brouwsel dat de inheemse stammen al duizenden jaren gebruiken om in hogere sferen te komen.

Binkie vertelt me over een bijzonder krachtige sjamaan, Fernando Leysama, waarmee ze goed bevriend is geraakt. Ik raak gefascineerd door haar verhalen en vertel haar dat ik hem dolgraag zou willen ontmoeten.

Twee dagen na de conferentie krijg ik een email van Binkie dat ik Fernando Leysama kan ontmoeten. Hij zal volgende week naar de jungle vertrekken en we kunnen met een klein groepje met hem meereizen voor een driedaagse ceremonie. Weer twee dagen naar haar bericht zitten Binkie en ik in een vliegtuig naar Bogota.

Tijdens de vlucht vertelt ze me meer over Fernando: ‘Hij was vijf toen hij werd ontdekt door zijn leraar Abuelo Juvenal. Deze grote sjamaan zag in de kleine Fernando de incarnatie van een overleden sjamaan en werd zijn “grootvader”. Juvenal nam het kind mee de jungle in – uiteraard met toestemming van zijn ouders. Fernando werd geïnitieerd in de oude tradities van de sjamaan. Rond zijn twintigste begon hij zijn eerste Ayahuasca ceremonies te leiden.’

‘Hoe oud is hij nu?’

‘Ik schat hem ergens rond de vijfendertig. Dat is nog behoorlijk jong voor een sjamaan van zijn kaliber. De ouderen van zijn stam eren zijn wijsheid. Fernando is een van de laatste sjamanen, of taitas zoals zij in Colombia worden genoemd, die is onderwezen in de traditionele leer van de ouderen. Het grappige bij Fernando is dat hij ook een moderne gozer is. Je kunt met hem net zo makkelijk praten over medicinale planten en overleden voorvader-spirits, als over smart phones en snelle auto’s.’

Op het vliegveld worden we opgewacht door Juan Gabriel en zijn vrouw Melibea. De hartelijkheid en warmte van deze prachtige mensen, die Binkie’s beste vrienden in Colombia zijn, is direct voelbaar. Juan Gabriel heeft in een succesvolle rockgroep in Colombia gezeten en schrijft nu voornamelijk muziek voor soap opera’s. Melibea is fotografe.

Op weg naar hun huis vertelt Juan Gabriel ons over het programma voor de komende dagen. Morgenochtend vroeg gaan we met de auto op pad naar de provincie Putumayo aan de zuidwest grens van Colombia. Dat is waar het Amazone regenwoud begint. De lokale mensen noemen dit gebied Putumayo – het land waar de wolken worden geboren. In de bergen van deze streek ontstaan de wolken die het regenwoud bevruchten.

De volgende ochtend gaat de wekker om vier uur. Rugzakken, tenten, hangmatten, wandelschoenen, poncho’s en laarzen worden in de laadruimte van de four-wheel-drive gestouwd en zo begint onze reis dwars door Colombia. Het landschap is fascinerend en blijft veranderen. Woestijnen worden afgewisseld met moerassen, bergen, pampa’s, dichte bossen en jungle.

Het landschap is nog behoorlijk intact, evenals veel van de inheemse culturen, in tegenstelling tot andere delen van Zuid-Amerika. Dit komt voor een belangrijk deel door de drugsoorlogen die Colombia hebben geteisterd, waardoor hordes toeristen en multinationals op afstand zijn gebleven. Dat is inmiddels in rap tempo aan het veranderen, aangezien de regering een vredesverdrag met de rebellen heeft getekend, en een aantal grote drugskartels is opgerold.

Laat in de avond komen we aan in een dorpje dat Villa Garzon heet, de laatste buitenpost voordat het eindeloze Amazone regenwoud begint. We zullen hier een nacht blijven en dan in de ochtend de laatste kilometers afleggen naar de rand van het regenwoud.

We zijn uitgehongerd en vinden een klein restaurantje op het dorpsplein dat nog open is. We bestellen ons eten en vallen ondertussen aan op de schaal cassavechips die wordt gepresenteerd. Wanneer de ober het eten brengt, vraagt hij naar onze plannen.

‘We gaan de jungle in om een bijzondere sjamaan te bezoeken.’

‘OK, maar kijk goed uit, want we hebben op dit moment wat problemen met jaguars.’

‘Problemen met jaguars?’

‘Ja, ze komen de laatste tijd steeds dichter bij het dorp, omdat de petroleummensen het woud plunderen. Afgelopen week zijn schapen, koeien en paarden opgegeten. Gisteren stuurden we een paar jagers met honden het woud in. Na een tijdje stopten de honden met blaffen. De jagers vonden hun karkassen, maar hebben de jaguars niet kunnen vinden.’

Ik begin me een beetje ongemakkelijk te voelen.

‘Eten jaguars mensen?’

‘Zelden.’

‘Zelden? Dat is niet erg geruststellend. Maar eh, wat moeten we doen als we er een tegenkomen?’

‘Niet wegrennen in ieder geval, want dan ziet hij je als prooi en zal je doden. Als hij zijn tanden laat zien, denk dan maar dat hij naar je lacht en lach gewoon terug.’

Ik kijk de man vol ongeloof aan: ’Meent u dat nou?’

Hij lacht en slaat me hartelijk op de schouder: ‘Sorry, ik moet verder, er wachten nog meer klanten.’

De volgende ochtend rijden we richting een klein kamp waarvandaan het pad naar de ceremoniële junglehut van Fernando Leysama begint. Zonder een four-wheel-drive zou het onmogelijk zijn om door snel stromende rivieren te rijden en over de scherpe rotsen te rijden die ons steeds verder de jungle in voeren.

Wanneer we drie uur later bij de hut zijn aankomen, wachten twee lokale mensen ons op: Lisandro en Blanca. Lisandro zal onze gids zijn en zijn zus Blanca zal in de jungle voor ons koken. We controleren voor de laatste keer onze uitrusting: hoge laarzen (om te voorkomen dat we door slangen worden gebeten en door doorns worden gesneden), lange mouwen (tegen giftige planten en vreemde insecten), anti-muskieten olie, hoeden, water, voedsel, muesli-repen.

Blanca is de eerste die op pad gaat, omdat ze het eten klaar wil hebben als we over enkele uren arriveren. Daar gaat ze: in hot-pants en een sexy, mouwloos t-shirt. Halverwege de berg wordt het terrein zo drassig dat ze blootsvoets verder gaat omdat ze haar sneakers niet vies wil maken.

Wanneer we een kwartier later vertrekken, ben ik direct gefascineerd door het regenwoud. De schoonheid is overweldigend. Nog nooit heb ik de natuur in zo’n maagdelijke vorm gezien. Iedere plant, iedere rivier en zelfs de rotsen stralen levendigheid uit. De wandeling is zwaar en vijf uur later komen we aan bij de hut van Fernando.

‘Welkom in mijn junglehuis,’ roept hij vanaf het balkon. ‘Kom boven en geniet van het uitzicht.’

We trekken onze modderlaarzen uit en lopen de trap op waar Fernando ons hartelijk verwelkomt. Juan Gabriel, Melibea en Binkie hebben veel ceremonies met hem gedaan en het is duidelijk dat ze een diepe band hebben. Het uitzicht is overweldigend. Zo ver als ik kan kijken, zie ik bergen, weelderige wouden, groene rivieren, wilde bloemen, exotische vogels, jonge wolken en daarachter een azuurblauwe lucht.

‘Luister,’ zegt Fernando na een poosje, ‘hoor je dat gekrijs? Dat zijn de brulapen die daar in de verte in die boom zitten. Het geluid dat zij maken, reist kilometers ver door de jungle.’

Opeens horen we gekrijs uit de keuken. Het is Blanca. We rennen naar haar toe en zien een enorm groen insect op het aanrecht zitten. Het is zo groot als twee vuisten en heeft grote hoektanden, voelsprieten en griezelige poten. Het dier trekt zich niets van ons aan en is in alle rust een appel aan het verorberen.

‘Ew, wat is dat?’

‘Het is een monster,’ zegt Fernando. ‘Als je dit dier levend opeet, zal het monster in jou wakker worden. Wil je het proberen?’

Ik kijk vol afgrijzen naar Fernando. Melibea kijkt naar mijn geschokte gezicht en lacht.

‘Denk je dat hij bluft?’

‘Ik kan het me niet voorstellen dat hij zo’n dier levend opeet, jij wel?’

‘Oh ja, ik ben er zeker van dat hij dat wel eens heeft gedaan.’

Na een voedzame cassave-soep neemt Fernando ons mee naar de rivier beneden in de vallei om ons op te frissen. Het water is diep groen. Fernando legt uit hoe dat komt: ‘Er liggen grote hoeveelheid smaragden in de grond. De inheemse indianen hebben mij eens een veld vol smaragden laten zien midden in de jungle. Ik moest beloven dat ik nooit aan iemand zou vertellen waar het is. Als mensen deze schatten zouden plunderen, zou dat veel schade aan het woud aanrichten. De smaragden vormen het hart van de jungle. Mensen begrijpen niet langer de onderlinge verbanden in de natuur. De sjamaan kent deze samenhang. Hij kent het mysterie en hij voelt de magie.’

Wanneer de zon achter de bergen ondergaat, zetten Binkie en ik onze tent op aan de rand van de jungle, zo’n dertig meter bij Fernando’s hut vandaan. Ik ben doodmoe maar heel gelukkig, en val in Binkie’s armen in slaap, snorrend als een poes. Het zal de kat in mij zijn, zoals Alloya mij vertelde, die langzaam tot leven komt.

De volgende ochtend staan we vroeg op en treffen Fernando in zijn hangmat op het balkon aan met een dikke sigaar in zijn mond. Op de grond naast hem staat een kleipot vol met groene poeder. Het heet Mambe en is gemaakt van cocabladeren gemengd met gemalen zeeschelpen. Fernando stopt het in zijn mond als pruimtabak, een gewoonte die hij van de inheemse indianen overnam. Een klein beetje Mambe werkt als een kop sterke koffie, en ik ben er nu al aan verslaafd.

Juan Gabriel en Melibea zijn ook wakker en hangen hun hangmatten naast die van Fernando op de veranda. Binkie en ik doen hetzelfde en twintig minuten later bengelen we met groen poeder in onze wangzakken behaaglijk heen en weer. Na een uurtje gezellig te hebben gekletst, voornamelijk in het Spaans waardoor veel mij ontgaat, staat Fernando op en loopt naar de rand van de jungle voor een sanitaire stop. Opeens horen we hem roepen.

‘He jongens, kom eens hier!’

‘Kijk,’ zegt hij als we bij hem zijn, ’verse jaguar sporen.’

Binkie en ik kijken elkaar aan. De sporen lopen op nog geen twintig meter van onze tent. Na dit korte intermezzo gaat Fernando weer in zijn hangmat liggen. We hebben nog niets gegeten omdat het ’t beste is om voor het gebruik van Ayahuasca een lege maag te hebben. Het brouwsel maakt je behoorlijk ziek en hoe minder je eet hoe minder je hoeft over te geven. Maar rond twaalf uur staat Fernando op uit zijn hangmat en gaat naar de keuken om wat eten te halen.

Als hij terugkomt zegt hij: ‘We gaan vandaag geen ceremonie doen. Ik voel dat het niet het goede moment is. Jullie zijn er nog niet klaar voor. Eerst moeten jullie in contact komen met de jungle. Je moet het voelen.’

Na wat fruit en cassavechips opent Fernando een andere kleipot.

‘Voordat wij de jungle ingaan,’ zegt hij, ‘wil ik jullie wat Peyote geven, een hallucinerende substantie van een cactus die ik van een sjamaan in Mexico heb gekregen.’

We krijgen ieder twee eetlepels van het grijsachtige poeder te verwerken. Het is heel bitter en smaakt naar de Mexicaanse woestijn.

Na vijftig meter wordt de jungle zo verdicht dat Fernando en Lisandro beurtelings de machete moeten hanteren om een pad te banen. Zelfs Binkie, die veel in de jungle is geweest, is onder de indruk.

‘Meer jungle dan dit wordt het niet. Ik ben blij dat Fernando en Lisandro bij ons zijn om ons de weg te wijzen.’

‘Ja,’ stemt Melibea in, ‘we hebben geluk met Fernando. Hij is als een levende bibliotheek. Ik heb een antropoloog eens horen zeggen dat iedere keer dat er een sjamaan dood gaat een bibliotheek in vlammen opgaat.’

‘Zei je levende bibliotheek?’

‘Ja.’

‘Dat is gek. Ik hoorde iemand laatst ook over de levende bibliotheek praten, maar in een heel andere context.’

Voordat Melibea antwoord kan geven, verandert de omgeving plotseling. Het is ineens alsof de kleuren in de jungle helder oplichten. Alles om mij heen lijkt te stralen. Verbeeld ik het mij nu, of is zie ik een gezicht in die rots? Praat die rots tegen mij? Ik kijk naar Binkie, Juan Gabriel en Melibea. Ook zij hebben brede grijnzen op hun gezicht. De Peyote begint te werken.

We lopen enigszins onstabiel verder, totdat we de oever van de rivier bereiken. Fernando en Lisandro hebben een prachtige rots gevonden in het midden van de rivier. Het is betoverend om het groene water langs ons heen te voelen stromen en ik zou kunnen zweren dat ik het water hoor praten.

Na een tijdje fluistert Fernando, die naast mij zit: ‘Hoor je de onzichtbare mensen?’

Ik luister maar alles wat ik hoor, is het geluid van de rivier.

‘Ik hoor ze niet Fernando. Wat hoor jij?’

Fernando begint te zingen, huilen, knorren en grommen. Het klinkt haast prehistorisch. Het is de taal van de indianen die hier ooit woonden. Zij werden de “onzichtbare mensen” genoemd, omdat zij in het woud konden opgaan. Zij konden zich onzichtbaar maken door een te worden met de bomen en de natuur.

Wanneer we uren later terugkeren naar de junglehut, zijn we zo uitgelaten van alles wat we hebben meegemaakt, dat we niet in de stemming zijn om iets te eten.

‘Maak je niet druk over eten Blanca,’ roept Fernando vanaf de veranda, ‘wij gaan nog meer Peyote nemen.’

We beleven een krankjorume avond en genieten van de cactus, het woud en van elkaars gezelschap. Wanneer ik vanuit de hangmat naar de sterren kijk, raak ik overweldigd door de schoonheid. Er is in dit gebied geen enkele lichtvervuiling en ik duizel haast van de hoeveelheid sterren, planeten, asteroïden en wat dies meer zij. Ik probeer de sterrenstelsels te vinden die Time Bender aanwees; Lyra en Vega. Ik kan ze niet vinden – misschien omdat we ons aan de andere kant van de planeet bevinden.

Wanneer Binkie en ik uren later eindelijk in onze tent liggen, kunnen we moeilijk in slaap komen. Naast de jetlag is de Peyote nog steeds actief en voelen we ons totaal niet moe. We moeten echter wel wat rusten, dus sluiten we de ogen en luisteren naar de geluiden van de jungle. Opeens hoor ik een krakend geluid, als van een brekende twijg. Er is iets daarbuiten. Is het de jaguar?

‘Denk je dat jaguars bloed kunnen ruiken?,’ fluistert Binkie.

‘Natuurlijk. Waarom?’

‘Ik heb net mijn maancyclus.’

‘Bedoel je jouw menstruatie?’

‘Ja.’

‘OK, dan moeten we maken dat we hier wegkomen!’

Behoedzaam openen we de tent en schijnen met onze zaklampen de nacht in. Ik verwacht half een paar groene ogen te zien oplichten, maar zie slechts bomen.

‘Een, twee, drie en gaan!’

We rennen naar de hut, slaapzakken en matrassen onder onze arm.

Fernando lacht als hij ons ziet aankomen.

‘Bang voor de jaguar?’

‘Ja.’

‘Jullie hoeven niet bang te zijn.’

‘Hoezo?’

‘Omdat ik ook een jaguar ben.’

‘Dat stelt me gerust Fernando,’ zeg ik. ‘Dan blijven we vannacht dichtbij jou in de buurt.’

We installeren ons een paar meter van Fernando’s hangmat en vallen eindelijk in een diepe slaap.

De avond erna is het zover. Eindelijk gaan we de Moeder aller Medicijnen drinken. Als deze plant nog meer potentie heeft dan Peyote dan wordt dit een dolle nacht. Fernando heeft ons uitgelegd dat we moeten gaan liggen, omdat de kans groot is dat we ziek zullen worden.

We hangen in een plechtige stilte onze hangmatten op terwijl Fernando een vuur bouwt. Hij zingt voortdurend tegen de vlammen en gebruikt veren om slechte spirits te verjagen. Hij is gekleed in een kleurrijke ceremoniële outfit, met veren in zijn haar, jaguar-tanden rondom zijn nek en zijn vertrouwde instrumenten binnen handbereik: een wairu (een waaier gemaakt van bladeren), mondharmonica en trommels.

Wanneer hij tevreden is over het vuur gebaart hij ons een voor een om naar hem toe te komen voor een beker Ayahuasca. Het smaakt heel bitter en is moeilijk binnen te houden zonder te kokhalzen. Nadat wij de dikke drap hebben weggespoeld met een glas water gaan we liggen en wachten op wat komen gaat.

Twintig minuten later begint mijn wereld te veranderen in kleurrijke geometrische patronen. Alles lijkt te bestaan uit fractale vormen met de meest verbazingwekkende kleuren. Alles beweegt, draait, ademt en smelt samen. Elke gedachte die ik heb, elke ademhaling die ik neem, beïnvloedt deze caleidoscopische patronen.

Na een tijdje van dit wonderlijke spektakel te hebben genoten, word ik mij bewust van kleine lianen die voor mijn ogen lijken te dansen. Langzaam komen ze dichterbij, alsof ze op toestemming wachten om bij me binnen te komen. Wanneer ze te dichtbij komen, en ik schrik, trekken ze zich terug om daarna weer wat dichterbij te komen.

Na een tijdje geef ik mij volledig over en neemt de plant het over. Onmiddellijk word ik de ruimte in geschoten en reis met enorme snelheid naar het centrum van het universum. Hoe dichter ik erbij kom, hoe meer ik het gevoel heb te baden in een helend gouden licht. Het is zo overweldigend dat de tranen niet over mijn wangen rollen, maar letterlijk uit mijn ogen spatten. Eindelijk kom ik weer thuis! Maar net als ik die prachtige lichtgloed wil binnengaan, word ik omgekeerd en schiet met een ruk de andere kant op, terug naar de Aarde.

Het volgende moment ben ik terug in de jungle, terug in mijn hangmat. Maar alles om me heen lijkt veranderd. Alles lijkt honderdmaal te zijn versterkt. Ieder geluid dat ik om mij heen hoor, lijkt duizendvoudig te worden versterkt. Ik hoor de geluiden niet alleen, maar lijk geluid nu ook te kunnen zien en zelfs proeven.

Dan hoor ik een stem die me vagelijk bekend voorkomt. Het is de stem van de Aarde. Het is Gaia die spreekt. Ze fluistert tegen mij, reikt naar me uit, verleidelijk en teder. Ik glimlach en herinner me dat Time Bender me vertelde dat Gaia zo hot en sexy is. Ze pulseert nu onder mij, begint me op te winden, hitserig en sexy. Ze glijdt langzaam in en uit me, als een slang.

Dan opeens verandert ze in een enorme cobra. Zij torent boven me uit en lijkt me te gaan verslinden. Ik raak in paniek en probeer weg te komen, maar kan me niet bewegen. Help, wil ik roepen, ik ga dood! Maar er komen geen geluiden uit mijn mond, zoals tijdens nachtmerries, alleen vage klanken.

Ik begin te huilen, omdat ik weet dat ik ga sterven. Ik zie mijn geliefden voor me en neem afscheid. Het is intens melancholisch en triest. Ik zie Binkie’s gezicht voor me. Ik reik naar haar uit, maar kan haar niet meer bereiken. Ik ben al in een andere wereld, en glijd weg in de open bek van de immense cobra.

Weer verzet iets zich in mij. Stop! Ik wil niet sterven! Ik wil leven! Ik hou zo van de Aarde. Ik hou zo van het leven. Ik hou zo van deze mensen…

Maar het is te laat en ik verdwijn in het duister.

Na wat een eeuwigheid lijkt, begint mijn maag op te spelen. Ik voel me ziek en moet als de donder uit mijn hangmat zien te springen omdat ik moet overgeven. Maar het is moeilijk om mijn bewegingen te coördineren. Ik kan mijn lichaam haast niet besturen. Mijn benen willen niet luisteren en mijn hoofd draait wild in de rondte. Op de een of andere manier weet ik mijzelf uit de hangmat te werken en kruip gedesoriënteerd naar de rand van de jungle. Daar stort ik in en geef minstens een uur over. Ik heb me nog nooit zo ziek gevoeld, maar het is op een vreemde manier bevrijdend. Met iedere uitbarsting van misselijkheid stel ik me voor dat ik mijn demonen eruit gooi: woede, spijt, schuld, schaamte, lijden, verraad, verdriet, hopeloosheid, en nog veel meer kots ik er die nacht uit.

Wanneer het ergste voorbij is en ik mijn ogen weer kan openen, zie ik dat Fernando achter mij staat, zwaaiend met zijn waaier, zingend naar mijn demonen.

‘Gaat het weer een beetje?’, vraagt hij wanneer ik moeizaam overeind kom.

‘Ja, ik geloof het wel. Dank je wel dat je voor me hebt gezorgd.’

‘Kom, ik breng je terug naar je hangmat zodat je kunt slapen.’

Hij trekt me overeind en neemt me bij de arm. Slingerend en half struikelend vind ik m’n weg naar de hangmat en val in een diepe droomloze slaap.

Wanneer ik de volgende ochtend wakker word, is mijn geest volkomen rustig. Ik voel me haast herboren, als een kind dat opnieuw gaat genieten van het leven. Ik loop een stukje naar beneden en vind mijn vrienden reeds aan het ontbijt. Ik zie aan hun ogen dat ook zij intense ervaringen hebben gehad. We zeggen niet veel. Het is moeilijk om een Ayahuasca reis onder woorden te brengen. Het is als een droom: wanneer de dageraad aanbreekt, vervliegen de beelden langzaam.

Fernando geeft mij een kom met fruit.

‘Hoe voel jij je nu, mijn vriend?’

‘Ik voel mij geweldig Fernando, alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Dank je voor alles wat je vannacht voor me hebt gedaan. Ik had dat echt nodig.’

Hij glimlacht, zegt niets en kijkt in de verte.

‘Kijk,’ zegt hij na een poosje, naar de bergen wijzend, ‘daar worden de wolken geboren.’

 

10. DEMONEN

The phenomenon of UFOs does exist, and it must be treated seriously.

Mikhail Gorbachev, former President of the Soviet Union.

Twee weken later verschijnt John Lennon in mijn droom. Hij draagt een wit gewaad, waardoor hij een beetje lijkt op Jezus, en zit onder een dode boom. Ik loop naar hem toe. Wanneer ik bij hem ben, kijkt hij op en gebaart me om naast hem te komen zitten. Met zijn wijsvinger tekent hij in het zand een symbool. Het lijkt op een Egyptisch hiëroglief.

‘Wat betekent dit, John?’

Hij geeft geen antwoord, maar wijst naar de boom.

‘Boom? Dood?’

Weer geeft hij geen antwoord.

Het begint nu te sneeuwen. De vlokken zijn gemaakt van prachtige geometrische patronen in eindeloos veel sprankelende kleuren. Wanneer de vlokken op onze lichamen neerdwarrelen, verdwijnen ze in ons. We lachen er om en ik voel me als een kind dat met zijn beste vriend in de sneeuw speelt. Elke keer dat een sneeuwvlok mijn lichaam in gaat voel ik een tinteling door me heen gaan, alsof ik meer energie krijg, meer inzicht. Het lijkt alsof ik een soort upgrade krijg.

De hoeveelheid energie die mijn lichaam binnenstroomt, wordt op een gegeven moment zo groot dat het moeilijk te hanteren wordt. Ik voel me extatisch, maar ook tot het uiterste gespannen. Mijn zenuwstelsel trekt het haast niet meer om al deze nieuwe informatie te verwerken. Maar toch wil ik niet dat het stopt. Ik sluit mijn ogen en open mijn armen naar de hemel. Meer, geef me meer! Ik wil het allemaal ervaren, ik wil de hele kosmos in me opnemen!

Dan stopt het ineens met sneeuwen. De zon gaat schijnen. Ik open mijn ogen en zie dat de boom tot leven is gekomen. Het is de meest weelderige boom die ik ooit heb gezien. Op de een of andere manier weet ik dat dit de Boom des Levens is. Ik verbaas mij over het wonder van dit alles, begin te lachen en kijk naar John. Maar hij is verdwenen.

Ik kijk om me heen en roep naar hem: ‘John, waar ben je? Kom terug! Ik wil begrijpen wat dit alles betekent!’

Opeens zie ik hem in de verte. Hij gaat net een groot landhuis binnen dat op de heuvel ligt. Ik wil hem waarschuwen om niet naar binnen te gaan omdat de Duivel daar woont. Ik roep naar hem maar hij lijkt mij niet te kunnen horen. Vlak voordat hij de deur opent kijkt hij nog even achterom en wijst op het symbool in het zand.

Dan sluit de deur zich. Ik kijk omhoog naar de boom. De boom is dood.

Die middag heb ik een afspraak met een professor in de astrofysica. Ik wil hem spreken om meer te weten te komen over hoe universa, sterrenstelsels, zwarte gaten, enzovoorts werken. Professor Daniel Lichtenberg is precies de man die mij alles over deze complexe materie kan uitleggen. En meer dan dat, aangezien hij niet alleen een harde wetenschapper is, maar ook veel weet van astrologie, alchemie en esoterische wijsheid.

‘Thee?’

‘Graag.’

‘Momentje, ik ben zo terug.’

Terwijl de prof in de keuken bezig is, bewonder ik zijn boekenkast. Er is een hele plank gewijd aan Hermes Trismegistus, waarvan wordt gezegd dat hij een van de grootste leraren van de mensheid was. Deze mysterieuze figuur was alchemist, wiskundige, architect, botanist, taalkundige, genezer, sterrenkundige en nog veel meer. De Egyptenaren kennen hem ook en noemen hem Thoth. Volgens hen gaf Thoth hen de kennis om verbazingwekkende structuren te bouwen, zoals de Grote Piramide en de Sfinx op het Giza plateau. Ik blader door een van de boeken en ineens valt mijn blik op een symbool dat ik herken. Het is het symbool dat John mij de afgelopen nacht liet zien.

Wanneer professor Lichtenberg terugkomt met de thee vraag ik hem of hij de betekenis ervan weet.

‘Laat mij eens kijken. Oh ja, dit is een zogenaamde Amenta, het symbool dat de Egyptenaren gebruikten voor de onderwereld, het land van de doden. Waarom wil je dat weten?’

‘Dit klinkt misschien wat vreemd, maar ik droomde vannacht over dit symbool. John Lennon verscheen in mijn droom en tekende dit in het zand.’

‘Werkelijk? Wat bijzonder dat John Lennon in je droom verschijnt. Ik ben groot fan van de man.’

‘Ah, u bent een man naar mijn hart. Ik beschouw The Beatles als een van de zeven wereldwonderen. Voor mij staan zij op dezelfde hoogte als de Grote Piramide en de Hangende Tuinen van Babylon.’

‘Haha, zo heb ik The Beatles nooit bekeken, maar ik ben het wel met je eens. Ik heb wel eens in een oud document gelezen dat er ooit, wanneer de mensheid in een penibele situatie terecht was gekomen, vier engelen zouden komen om licht te brengen. Ik heb wel eens gedacht dat het The Beatles waren die werden beschreven. In mijn optiek is het niet overdreven om te stellen dat die vier engelen uit Liverpool de wereld van de ondergang hebben gered.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Tijdens de jaren zestig was er een conjunctie van planeten die makkelijk tot een wereldwijde catastrofe had kunnen leiden. Ik verwachtte iets immens, maar tot mijn verbazing gebeurde er niets. Ik begreep het niet en bestudeerde telkens weer mijn astrologische charts. Wat zag ik over het hoofd? Op een dag viel het kwartje. De interventie kwam niet van de sterren, maar van de Aarde. De impact die The Beatles hadden op de stemming van de mensheid, had de koers van de geschiedenis veranderd.’

‘Hebben de Beatles een wereldwijde ramp voorkomen?’

‘Ja, ik vermoed dat het geluk, de vreugde en de opwinding die zij veroorzaakten, de snelheid van de atomen deed toenemen. Zij creëerden hiermee een verhoogde vibratie. De Aarde accelereerde omdat de mensheid feest begon te vieren. Doordat wij in een hogere frequentie terecht kwamen, stapten we uit de destructieve tijdlijn die mijn charts lieten zien, en creëerden een nieuw tijdspad voor de mensheid. Wil je wat chocolade?’

‘Ja, graag.’

Hij loopt naar zijn bureau en pakt een gouden doos, van precies dezelfde soort als die van Time Bender in Amerika.

‘Hee, die heb ik eerder gezien. Dat zijn helende pastilles, nietwaar?’

‘Ja, ze worden Chocolights genoemd en worden in een fabriek niet ver van hier gemaakt.’

Hij wacht tot ik mijn chocolaatje op heb en kijkt naar me. Het heeft een kalmerend en verzachtend effect. Ik adem diep in en glimlach.

‘Wow, wat zit er in deze chocolaatjes?’

‘Het is een alchemistisch proces.’

‘Waar kan ik ze krijgen?’

‘Ik zal je het adres geven voordat je vertrekt.’

‘Dank u.’

Ik begin te begrijpen dat het niet toevallig is dat ik bij professor Lichtenberg ben. Voordat ik hem meer ga vragen over hoe het universum in elkaar steekt, wil ik meer weten over John Lennon: ‘Mag ik u iets vragen? Het gaat over iets dat me al jaren bezighoudt. Misschien kunt u mij helpen. Toen John Lennon werd vermoord was ik daar erg van ondersteboven en luisterde naar zijn teksten. De woorden van de laatste songs die hij schreef, waren nogal heftig, alsof hij voorvoelde dat er iets met hem zou gebeuren. Denkt u dat hij wist dat hij zou sterven?’

‘Wel, ik weet in ieder geval zeker dat hij zich bedreigd voelde. Hij had natuurlijk een hoop invloed. Zijn politieke publiciteitsstunts zoals de ‘War is Over’ campagne sprak miljoenen mensen van over de hele wereld aan. Hij had rechtstreeks toegang tot de mondiale media. Voor sommige mensen was hij de gevaarlijkste man op Aarde. Hij stond onder constante surveillance van de FBI. Zijn appartement werd in de gaten gehouden, hij werd gevolgd, en zijn telefoon werd afgeluisterd. Zijn belagers hielden zich bepaald niet op de achtergrond en probeerden hem bewust bang te maken. John vertelde niet lang voor zijn dood aan een vriend dat als er iets met hem of Yoko zou gebeuren, dat het dan geen ongeluk zou zijn.’

‘Is hij vermoord omdat hij een bedreiging vormde voor de heersende macht?’

‘Dat denk ik wel ja. Lennon rammelde aan hele duistere kooien.’

‘Dus u zegt eigenlijk dat de man die hem vermoordde niet een verwarde dwaas was die aandacht wilde hebben, zoals de media beweren?’

‘Ik geloof niet dat Mark David Chapman uit was op aandacht. Hij wilde niet eens met de pers praten. Volgens detective O’Connor, de eerste die met Chapman op het plaats delict sprak, zag hij eruit alsof hij was geprogrammeerd. Hij gedroeg zich als een zombie. Hij bleef daar gewoon rondhangen en wachtte op de politie die hem kwam arresteren.’

‘Heeft Chapman ooit iets gezegd over waarom hij de moord pleegde?’

‘Er is een documentaire van de BBC waarin hij zegt dat hij in zijn hoofd steeds opnieuw hoorde: “Doe het, doe het, doe het”. Hij herinnert zich niets van het moment dat hij de trekker overhaalde.’

Direct na mijn interview met Daniel Lichtenberg rij ik door naar de Zuidas. Als er iemand verantwoordelijk is voor de moord op John Lennon, dan is het Hidden Hand. Ik wil weten wat hij hierover te vertellen heeft. Ik voel een grote gerechtvaardigde woede en wil hem hiermee confronteren.

De lobby van het gebouw is nog steeds angstvallig verlaten en dit keer is zelfs de strenge secretaresse in geen velden of wegen te bekennen. Ik wacht een paar minuten en loop dan naar de lift. De deuren staan open en ik druk op de knop naar de bovenste verdieping. Het wordt weer koud. Wanneer de deuren opengaan, zie ik Hidden Hand achter zijn bureau zitten. Hij kijkt naar me alsof hij mij verwachtte.

‘Ga zitten.’

‘Dank u. Sorry dat ik zo kom binnenvallen, maar er is iets waarover ik met u zou willen spreken. Het houdt mij al jaren bezig; de dood van John Lennon. Heeft u die moord georkestreerd?’

Hij fronst zijn wenkbrauwen in een gebaar van ongeloof over zoveel onnozelheid en ontwijkt mijn vraag met een indirect antwoord: ‘Kennelijk begrijp je nog steeds niet met wie je te maken hebt. De wezens die jullie regeringen controleren zijn zo ver afgedreven van hun ware aard dat zij niet langer toegang hebben tot hun inherente natuurlijke levenskracht. Zij hebben geen enkele intentie om terug naar huis te gaan en zoeken in plaats daarvan naar de voeding van negatieve energie. Zij leven op jullie energie door jullie te terroriseren.’

Ik besluit niet al te hard aan te dringen en volg zijn redenering: ’Dus eigenlijk zijn deze wezens net zo gevangen in dit spel als wij?’

‘Dat is correct. Zij zitten gevangen in de vierde dimensie negatieve cyclus. Zij moeten jullie oogsten, aangezien er geen negatieve oogst is voorbij deze dichtheid.’

‘OK, ik begrijp dat deze wezens ons in een negatieve spiraal moeten houden om zich met onze angst te voeden, maar wat bedelt u met een negatieve oogst?’

‘Een oogst is een specifieke tijd in de grote Kosmische Cyclus waar vernieuwing plaats vindt. Op dit moment is jullie planeet aan het ascenderen naar de vierde dichtheid. Tijdens deze ascentie zal er een drievoudige splitsing zijn voor de zielen die op Aarde wonen. Degenen die voornamelijk negatief gepolariseerd zijn, zullen met ons meegaan wanneer wij evolueren door de negatieve – of Dienstbaar aan Jezelf – oogst. Wij, Lucifer, moeten dan hard werken om het karma, opgedaan door alle negativiteit die wij op deze planeet hebben gecreëerd, af te lossen. Wanneer we dat eenmaal hebben gedaan, zullen we vrij zijn om opnieuw onze plek in te nemen als zesde dimensie leraren van wijsheid voor dit hele melkwegstelsel.’

‘Hoe zit het met degenen die positief georiënteerd zijn?’

‘Degenen die meer positief georiënteerd zijn geweest – Licht en Liefde – zullen evolueren naar een prachtige nieuwe vierde dimensie Aarde, waar jullie zullen werken aan het leren leven vanuit liefde en compassie. Het zal een hele mooie en gouden eeuw voor jullie zijn. De vierde dichtheid zal jullie beginnen te openen voor jullie ware krachten als unieke geïndividualiseerde aspecten van de oneindige Schepper. Het zal een heel magische tijd voor jullie zijn.’

‘En degenen die tussen de twee polariteiten in zitten?’

‘De lauw-warmen zullen een periode van nulpunt tijd ervaren die extatisch zal zijn. Zij zullen zich helemaal één voelen met de Schepper, wat hen een bemoedigende herinnering geeft en een glimp van wie ze werkelijk zijn voordat de sluier van vergetelheid nogmaals op hen zal neerdalen.’

‘Dus, zij zullen zelfs niet merken dat er iets is gebeurd?’

‘Dat klopt. Wanneer de transitie volledig is voltooid, zal de nulpunt tijd eindigen en komen zij in hun nieuwe Spel-omgeving terecht. Zij zullen er hetzelfde uitzien, hetzelfde denken, hetzelfde voelen, enzovoorts. Het zal zijn alsof ze een mystieke ervaring hebben gehad en vervolgens zal het leven voor hen doorgaan alsof er niets is gebeurd: dezelfde huizen, familiesituaties, banen, vrienden, geliefden. Alles zal hetzelfde lijken als voorheen. Zij zullen zich de Grote Oogst niet herinneren en de Aardeveranderingen die plaatsvonden toen de planeet zichzelf genas en regenereerde. Maar zij zullen zich wel de mystieke ervaring herinneren, en dat zal hen hoop geven en een nieuwe gelegenheid om een meer positieve toekomst voor zichzelf te kiezen.’

Ik begrijp dat Hidden Hand zich aan zijn deel van de deal moet houden. Hij moet zo negatief zijn als mogelijk om te slagen en van 3D naar 4D te ascenderen. Maar het Spel dat hij beschrijft lijkt me behoorlijk oneerlijk: ‘Jullie zijn zo geavanceerd op het gebied van hersenspoeling, genetische manipulatie, ruimte-tijd reizen, robotica, implantaten, elektronische rasters en al dat soort zaken, dat onze positie nogal hopeloos lijkt. En elke keer dat iemand hier ontwaakt en zijn kop boven het 3D maaiveld uitsteekt, wordt die in koele bloede vermoord, zoals jullie met John Lennon hebben gedaan.’

Hij zucht een beetje geïrriteerd, en zegt: ’Je bekijkt het nog steeds vanuit een verkeerd standpunt. Zie dit soort zaken als een test. Is het je ooit opgevallen dat je, juist wanneer je denkt dat je iets hebt gevonden dat als “waar” voelt, er iets gebeurt dat je direct doet twijfelen? Dat gebeurt de hele tijd. En dat is niet toevallig maar is deel van het ontwerp van dit Spel. Jullie kunnen dit echter niet zien, omdat het plaatsvindt in een dimensie voorbij de 3D realiteit waarin jullie gevangen zitten. Wanneer je het grote plaatje zou zien, zie je dat alles met alles samenhangt, dat er synchroniciteit is. Het is allemaal toe te schrijven aan de magie van onze oneindige Scheppers’ ingenieuze creatieve geest en geweldige gevoel voor humor en ironie.’

‘Dus het vermoorden van John Lennon was onderdeel van dit geweldige gevoel voor humor en ironie en een test voor ons?’

‘Je begint het eindelijk te begrijpen. Ik weet dat je boos en verontwaardig bent, maar kun je zien hoe een test werkt? Wanneer je iets vindt dat je als “waar” ziet en het wilt integreren in je geloof-systeem, wordt je daarna direct getest, in de vorm van een gebeurtenis die je direct weer doet twijfelen aan je nieuwe waarheid.’

Hij leunt achterover en neemt me op. Dan: ‘Hoe kun je ooit weten of je nieuw ontdekte waarheid echt waar is, als je er niet in wordt uitgedaagd en op wordt getest? De test voor waarheid is deze: in weerwil van de test waaraan je wordt onderworpen, blijf je achter je nieuwe waarheid staan, aan datgene dat jij diep van binnen ervaart als werkelijk waarachtig, of ga je twijfelen en zwalken?’

Ik voel me heen en weer geslingerd door zijn slimme woorden en begin zo langzamerhand aan alles te twijfelen: ’Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat waar is of niet. Ik bedoel, kijk naar mij! Hier zit ik dan te luisteren naar de Meester van Misleiding, en ik vraag hem – of all people – om advies over hoe ik waarheid van valsheid kan onderscheiden. Ik lijk wel gek! Deze testen waar u het over heeft, voelen voor mij niet bepaald als testen, maar eerder als bestraffingen.’

Hij geeft geen antwoord, maar pakt een lange, elegante sigaar uit een zilveren kistje en steekt die rustig aan. Wanneer die brandt, blaast hij ringen richting het plafond. Hij laat de spanning tussen ons hangen en kijkt door de blauwe rook met een ironische grijns naar me. Hij lijkt te genieten van mijn verwarring en is nog een tijdje stil.

Net als ik er genoeg van heb en aanstalten maak om op te staan, zegt hij: ’De wet van karma is geen bestraffing. Het is een middel om te leren, in dit Spel gebracht om persoonlijke groei en ontwikkeling te bewerkstelligen. Als je de consequenties van je handelingen en acties voelt, is er een grotere kans dat je de volgende keer een andere koers zal varen. Een karmische cyclus komt pas tot voltooiing wanneer je de lessen hebt geleerd die je moest leren. Als je dezelfde fouten blijft herhalen, zul je net zolang in die cyclus blijven, totdat de boodschap doordringt. Zorg er daarom voor dat het effect van jouw aanwezigheid op degenen die je gedurende jouw reis tegenkomt, positief en gunstig is.’

Ik kijk hem nu vol ongeloof aan en zeg: ‘Vertelt u – degene die er plezier in schept om dood en verderf te zaaien – mij nu dat ik een positieve houding moet hebben ten aanzien van mensen die ik ontmoet en hen niet moet beschadigen? Hoe kunt u, die in koelen bloede John Lennon vermoorde, zoiets zeggen en waarom zou ik dat van u moeten aannemen?’

Hij glimlacht nu niet meer, maar kijkt me aan met donkere, glinsterende ogen, en opeens herinner ik me: dit is Lucifer! Ik krimp haast ineen onder zijn demonische en dwingende blik en voel me verkillen tot op het bot. Snel voeg ik eraan toe: ‘Het spijt me, neem me niet kwalijk. Het punt is dat ik nooit over de dood van John Lennon heen ben gekomen. Hij was mij zo dierbaar. Hij voelde als een ware vriend.’

Hij wendt zijn blik af en knikt: ‘Ik begrijp het.’

Hij is weer even stil, en ik heb de indruk dat hij afweegt hoe hij zal reageren op mijn heftige emoties. Wanneer hij verder gaat, is zijn stem wat zachter: ‘Jullie denken dat wij dit Spel leuk vinden, maar je dient te begrijpen dat negatief gepolariseerd te zijn heel moeilijk voor ons is. Niet op het fysieke niveau; de karakters die wij spelen genieten van hun rollen aangezien zij zo zijn geprogrammeerd. Maar op spiritueel niveau is het moeilijk. Het lijkt wreed, maar de enige manier voor ons om uit deze cyclus te komen, is om zo negatief als mogelijk te zijn. Wij hebben niet de luxe ervoor te kiezen om positief te zijn, want dat is niet datgene waarvoor wij hier kwamen en de afspraak die wij hebben gemaakt om jullie te helpen in jullie evolutie.’

Hij valt weer stil en blaast ringen naar het plafond. Dan vervolgt hij zijn pleidooi om begrip en voor het eerst lijkt hij kwetsbaar te zijn: ‘Je moet begrijpen dat wij negatief moeten zijn. Als wij geen negatieve oogst creëren, zullen we nog een volgende cyclus aan jullie gebonden zijn. Dat is niet in jullie – en ons – belang. Je moet leren inzien, dat de rol die wij spelen precies hetgeen is waarvoor wij hier naartoe zijn gestuurd. Het contract dat wij zijn aangegaan is jullie te helpen door jullie een katalysator te bieden. Dat is ons offer aan jullie.’

Dan recht hij zijn rug, neemt weer een formele houding aan en zegt: ‘Onze tijd is op. Ik moet heel wat nare dingen doen om dit gesprek te compenseren. Je zult spoedig weten wat die dingen zijn.’

 

11. SASHA

‘It was the darnedest thing I’ve ever seen. It was big, it was very bright, it changed colors and it was about the size of the Moon. We watched it for ten minutes, but none of us could figure out what it was. One things for sure, Ill never make fun of people who say theyve seen unidentified objects in the sky.’

Jimmy Carter, voormalig president van de Verenigde Staten.

De week na mijn bezoek aan Hidden Hand is een van de meest vreselijke die ik mij kan herinneren. Bijna elke dag gaat ergens een bom af, is er een aardbeving, raast er een storm, valt een regering, loopt een demonstratie uit hand, of worden mensen tijdens ernstige ongelukken gedood. Mijn eigen gezondheid gaat ook snel achteruit. Ik krijg hoge koorts, kan geen voedsel of drank binnenhouden en ren constant naar het toilet. De dokter die ik bezoek, zegt dat het een virus is dat ik in Colombia heb opgelopen en schrijft sterke medicijnen voor.

Is dit het werk van Hidden Hand, zo vraag ik mij af terwijl ik ijlend naar het plafond staar? En als dat zo is, moet ik mijzelf dat dan kwalijk nemen? Ik neem tenslotte steeds tijd van hem in beslag – tijd die hij vervolgens weer moet compenseren in de vorm van gruweldaden. Maar dan – tijdens een helder moment – realiseer ik me dat ik niet zo moet denken. Bijna was ik weer ten prooi gevallen aan het schuld-schaamte-boete-programma waar Yahweh ons mee opzadelde toen hij ons uit zijn paradijs gooide. Ik begin in te zien dat veel van mijn gedachten, emoties en handeling voortkomen uit de destructieve conditionering van de Zondeval.

Als Adam en Eva er destijds inderdaad voor kozen om van de Boom van Kennis te eten omdat zij deel wilden uitmaken van de Boom des Levens – zo bedenk ik mij – maakt hen dat dan verkeerd, slecht, zondig? Wat is er in godsnaam verkeerd aan om te willen groeien, evolueren en je volledige potentieel te willen leven? Als dat onze misdaad is, dan pleit ik schuldig en ben er nog trots op ook! Yahweh kan m’n rug op.

Deze gedachten dwalen door mijn hoofd wanneer ik enkele dagen later over de A5 richting Haarlem rij. Ik voel me nog steeds ziek, maar laat me niet kisten. Ik heb twee aspirines genomen en een sterke bak koffie. Die moeten me voor een paar uur op de been houden om mijn afspraak na te komen om een interview te doen met de mensen van de Chocolights fabriek nabij Haarlem. Ik kreeg het adres van Daniel Lichtenberg en toen ik belde om een afspraak te maken, was ik direct welkom.

Ik zie op de kaart dat de fabriek midden in de duinen ligt, net buiten Haarlem. Wanneer ik op een nogal troosteloze ochtend rond tienen het terrein op rij, zie ik de fabriek in de verte liggen. Het gebouw ziet er futuristisch uit, maar niet kil. Het is juist heel stijlvol en lijkt haast licht uit te stralen. Ik parkeer de auto en loop naar de ingang die open staat. In de deuropening staat een prachtige jonge vrouw met helderblauwe ogen, lang blond haar, en gekleed in een blauw soort cat-suit.

Zij glimlacht innemend en wanneer ik mijn hand uitsteek om haar te begroeten, pakt ze die met beiden handen vast. Ze zegt niets maar kijkt me zeker tien seconden indringend aan. Haar glimlach doet mijn hart smelten en ik voel me een stuk beter dan enkele minuten geleden. Zelfs de hoofdpijn neemt enigszins af.

Met een stem die klinkt als een klaterend bergbeekje zegt ze: ‘Hartelijk welkom. Dank je dat je bent gekomen. Mijn naam is Walaya. Mag ik je jas aannemen?’

‘Dank je wel Walaya,’ zeg ik terwijl ik denk: ‘Wow, als deze chocolaatjes op mij op dezelfde uitwerking hebben als op haar, dan ben ik nu al verslaafd.’

Ze lijkt mijn gedachten te lezen, want kijkt me een beetje uitdagend en plagerig aan. Dan neemt ze mijn arm en zegt lachend: ‘Volg mij maar alsjeblieft.’

Ik word door een lange gang geleid die is gemaakt van een glanzende soort steen. Het ziet er een beetje uit als marmer, maar is helemaal transparant, zoals kristal. De muren lijken licht uit te stralen zonder een zichtbare bron. Onderweg naar het einde van de gang, masseert ze zachtjes mijn arm. Haar manier van doen is zo vrij, zo zwoel en sensueel dat het even het door mijn hoofd schiet dat ik misschien niet op de juiste plek ben. Is dit misschien een soort luxe seks-oord? Op dat moment kan ik nog niet weten dat ik enkele uren later luid kreunend bovenop haar zal liggen.

Aan het eind van de gang is een grote zilverkleurige deur. Hij opent vanzelf als we naderen en ze laat me voorgaan om naar binnen te stappen. Ik kom nu in een grote witte ruimte die meer lijkt op een ruimteschip dan een chocoladefabriek. Op de drempel blijf ik staan en kijk achterom naar haar: ‘Is dit waar jullie de Chocolights maken?’

‘Onder andere. Die grote bassins bevatten de verschillende ingrediënten, die in specifieke doses worden gemengd in deze kristallen machines.’

‘Zijn die van kristal gemaakt?’

‘Inderdaad, maar niet het soort kristal dat jullie hier op Aarde kennen. Waar ik vandaan kom, worden kristallen voor heel veel doeleinden gebruikt.’

Voordat ik kan vragen waar zij dan wel niet vandaan komt, stappen drie mensen aan de andere kant van het vertrek de zaal binnen. Een van hen lijkt sprekend op Walaya, maar is een stuk ouder. Haar ogen lijken licht te geven, net als die van Walaya, maar haar ogen zijn niet blauw maar goudkleurig. Zij draagt hetzelfde soort outfit als Walaya maar in een diepere kleur kobalt blauw. Naast haar staat een man die waarschijnlijk net zo oud is als Walaya. Ook hij is blond – haast platinakleurig – en is bijzonder atletisch gebouwd. Dan stapt een oudere heer het vertrek binnen,. Ik kan mijn ogen niet geloven. Het is Time Bender.

‘Time Bender, wat ben ik blij u weer te zien! Bent u dat echt?’

Ik herken zijn gezicht, maar hij ziet er jaren jonger uit dan de eerste keer dat wij elkaar ontmoetten in Amsterdam. Time Bender lacht vriendelijk en reikt me de hand.

‘Ga zitten alsjeblieft, jonge vriend. Ik zal zo alles aan je uitleggen, maar eerst wil ik je mijn Pleiadische vrienden voorstellen. Walaya heb je al ontmoet. Graag stel ik je voor aan Sasha en Layan.’

Ze lopen beiden op mij af en geven me een hand. Sasha kijkt me diep in de ogen en masseert ondertussen de palm van mijn hand. Layan maakt een hoffelijke buiging en zegt: ‘Het is een eer om u weer te ontmoeten. Ik verheug me erop om deze missie nu tot een goed einde te brengen. Leuke outfit hebt u gekozen, als ik zo vrij mag zijn.’

Ik kijk naar mijn kleding en zie niet zoveel bijzonders. Dan dringt het tot me door dat hij het niet over mijn kleding heeft, maar over mijn lichaam.

Ik moet nu echt even gaan zitten. Walaya brengt me een prachtige kelk – ook weer kristal, denk ik – met daarin een donkerblauwe drank.

‘Hier, neem hier eerst een paar slokken van en neem vooral ook een Chocolight. Kies er maar een uit die je aanspreekt.’

Ik open de gouden trommel op tafel en kies er een met het symbool van twee slangen die om elkaar heen lijken te dansen. Ik stop het tablet in mijn mond en sluit onwillekeurig de ogen. De chocolade smelt op mijn tong en geeft me een heerlijk sensueel gevoel. Ik kan nauwelijks meer denken, alle energie lijkt zich naar mijn onderbuik te bewegen en even ben ik bang een erectie te krijgen.

In plaats van gegeneerd weg te kijken, kijkt Sasha naar de plek waar mijn brokje begint te bollen. Ze lacht hartelijk en zegt: ‘Goed zo, ik zie dat je je al een stuk beter voelt.’

Time Bender ziet het tafereel geamuseerd aan en redt me door van onderwerp te veranderen. Hij reikt in de chocoladetrommel en pakt zonder te kijken een zeer donker exemplaar. ‘Hier,’ zegt hij, ‘probeer deze maar eens.

Ik stop het zwarte tablet in mijn mond en krimp haast in elkaar. Het is intens bitter en doet me een beetje denken aan Ayahuasca. Time Bender wacht tot het bittere goedje in mijn slokdarm is verdwenen en zegt dan: ‘De beste medicijnen zijn vaak bitter. We leren van pijn, en pijn helpt ons helen. Maar dat betekent niet dat je moet lijden, zoals jullie onterecht is aangeleerd. Je hoeft niet ziek te worden, of zelfs oud te worden, zoals je kunt zien aan mijn verschijning. Het idee van oud worden en dood gaan zijn concepten die in jullie zijn geprogrammeerd. Het is mijn bedoeling dat programma ongedaan te maken.’

Walaya en Layan zijn tegenover ons gaan zitten. Ze houden elkaars hand vast en glimlachen me bemoedigend toe. Ze komen me op de een of andere manier bekend voor, maar ik weet zeker dat ik ze nooit eerder heb ontmoet. Het lijkt er echter op dat ze mij wel kennen en vol verwachting naar me kijken om te zien of het kwartje valt. Het valt – nog – niet.

Walaya is de eerste die spreekt: ‘Wij hebben de lessen waar Time Bender over spreekt al lang geleden onder de knie gekregen. Toen jullie nog oorlog na oorlog aan het uitvechten waren, zijn wij een andere kant op gegaan en hebben ons vooral gewijd aan spirituele beoefening en vreedzame coëxistentie. Daarom zien wij er ook een beetje anders uit dan jij. Hoe oud denk je dat ik ben?’

‘Um, ik schat ergens halverwege de dertig.’

Layan lacht uitbundig en zegt: ‘Bijna. Ze is driehonderdvijftig.’

‘Mag ik nog een chocolaatje alsjeblieft, bij voorkeur van het soort dat Walaya ook heeft gegeten.’

Ze lachen nu allemaal en ik heb zowaar het gevoel onder oude vrienden te zijn. Zoals altijd houdt Time Bender me bij de les: ‘Wanneer je jouw programmering omtrent wie je denkt te zijn zou veranderen, zou je niet langer ziek worden en sterven. Het is een kwestie van je mind-set veranderen.’

Ik kijk hem ongelovig aan, maar hij vervolgt onverstoorbaar: ‘Je moet begrijpen dat de mind niet in je lichaam is, zoals jullie denken, maar het lichaam is in de mind. Als je mind verandert, verandert jouw lichaam.’

‘Zo, dat is inderdaad wat je noemt een eyeopener! Mijn lichaam zit dus in mijn mind?’

‘Sterker nog: alles zit in de mind. Waar anders zou het kunnen zijn?’

Schaapachtig haal ik mijn schouders op. Time Bender vervolgt: ’Jouw volgende opdracht gaat over het verbreden van de bandbreedte van je mind. Het idee is om jou en jullie te ontdoen van de beperkende gedachte-concepten die in jullie zijn geïnstalleerd. Hierdoor is niemand op Aarde nog zichzelf. Er zijn uitzonderingen, zoals de fameuze Oscar Wilde die eens opmerkte: “De meeste mensen zijn andere mensen”. Wat hij inzag, is dat de meeste mensen helemaal niet leven, maar worden geleefd. Ze staan op de automatische piloot. Ze zijn geprogrammeerd als machines.’

‘Hoe kan ik die gelimiteerde concepten herkennen en verwijderen?’

Layan geeft antwoord: ‘Op een hoger niveau van bestaan dan degene waarin u zich nu bevindt, is het leven opgebouwd uit codes, getallen en symbolen. Wanneer je toegang krijgt tot deze codes zijn jullie in staat om jullie systeem te herprogrammeren. Je kunt zijn wat je maar wilt. Wanneer je toegang hebt tot de de codes ben je in staat om de realiteit te herstructureren en de tijd te buigen.’

‘Wow, heel interessant. Maar Layan, je hoeft echt geen “u” tegen mij te zeggen hoor.’

‘Ach, zo ben ik het gewend. Ik heb zoveel van u geleerd en zo lang onder u gediend, dat ik het raar zou vinden om u nu ineens te tutoyeren. Maar als u er op staat, zal ik je zeggen.’

‘Fijn, dank je. Staan de codes en symbolen waar jullie het over hebben ook afgebeeld op de chocola?’

Sasha knijpt in mijn arm en zegt: ‘Heel goed. Wij zijn hier naar toe gekomen om jullie te helpen de codes te activeren. Een van de manieren om dat te doen, is middels deze chocolaatjes. De symbolen die erop staan afgebeeld, zijn een soort taal. Symbolen zijn manieren om informatie over te dragen. Het is een vorm van leren zonder te denken, als een Kosmische download.’

Time Bender leunt naar voren en steekt een waarschuwende vinger op. ‘Dat is waar,’ zegt hij, ‘maar het proces begint met het openen van je geest voor de mogelijkheid dat het inderdaad mogelijk is om deze informatie te downloaden. Je moet het geloven, anders kan het niet gebeuren. Je moet uit het paradigma van “eerst zien, dan geloven” stappen en het omdraaien: “eerst geloven, dan zien”. Dat is waarom de volgende opdracht gaat over het bewust worden van jouw geconditioneerde geest. Pas wanneer je je bewust bent van een specifiek programma of implantaat, zul je in staat zijn om het geloofssysteem te ontmantelen. Hier, neem nog een chocolaatje.’

Ik pak – blind dit keer – een pastille uit het gouden doosje. Ik kijk naar de inscriptie en zie dat het ’t symbool is dat John Lennon liet zien: het symbool van de onderwereld. Ik aarzel voordat ik het in mijn mond stop en zeg: ‘Weet u zeker dat ik deze nodig heb?’

Time Bender kijkt streng en zegt: ‘Stop het in je mond, voor het heil van de mensheid.’

‘OK, als u het zo brengt.’

Ik sluit mijn ogen en leg het op mijn tong. Het begint te sissen en branden. Mijn neus vult zich met een geur van verrotting en dood en ik voel dat ik haast moet overgeven. Ik trek een erg vies gezicht tot groot vermaak van de aanwezigen. Dan begin ik te hoesten, niezen en boeren – allemaal tegelijk.

‘Goed zo,’ zegt Sasha,’ terwijl ze bemoedigend op mijn rug klopt. ‘Hou je niet in. Je bent oude, traumatische ervaringen aan het loslaten.’

Wanneer het ergste voorbij is, veeg ik de tranen uit mijn ogen en drink een groot glas helder water. Mijn nieuwe vrienden wachten rustig tot ik ben hersteld. Dan staat Sasha op uit haar stoel en loopt naar het raam met uitzicht op de tuin. De stemming lijkt ineens om te slaan, want de andere drie kijken enigszins gespannen naar haar rug, alsof ze al weten dat er nu iets belangwekkends gaat gebeuren. Wanneer Sasha zich weer naar ons toedraait, is haar gezicht niet meer vrolijk. Ze lijkt bedrukt en kijkt verdrietig.

Dan kijkt ze me recht aan en zegt: ‘Ik wil eerlijk tegen je zijn over de reden waarom we hier naartoe zijn gekomen. Wij zijn hier niet alleen om jullie te helpen jezelf te bevrijden, maar ook voor onze eigen redding. Zie je, in het verleden hebben wij een grote fout jegens jullie gemaakt. Wij hebben ingegrepen in jullie Vrije Wil toen jullie door de fotongordel reisden, zo’n dertienduizend jaar geleden. Deze nevel van elektromagnetische energie creëerde zo’n opschudding dat jullie polen begonnen te verschuiven, wat een ijstijd inluidde. Wij konden jullie angst en pijn voelen. Wij waren zozeer betrokken bij jullie, dat we trachtten jullie te redden door groepen van jullie naar veiliger gebieden te leiden en sommigen van jullie zelfs van de planeet te halen tijdens de meest intense schokken.

Ze slaat haar ogen neer en staart naar haar voeten. Dan: ‘Wij begrepen toen niet dat we ingrepen in een potentiële kwantumsprong van bewustzijn. Deze ervaring was een geweldig leermoment voor jullie en een noodzakelijke katalysator. Wij begrepen niet dat jullie in een balancerend proces zaten, aangezien wij zulke processen zelf niet hebben ervaren. Wij waren niet langer alleen compassievol, maar kregen medelijden.’

Ze kijkt weer op en moet zichtbaar haar best doen om mij recht aan te kijken. ‘In jullie verwarring dachten jullie dat wij goden waren en voor de eerste keer in jullie geschiedenis zagen jullie jezelf als slachtoffers. Jullie slipten uit het eeuwige nu, juist op het moment toen jullie er klaar voor waren om jullie eigen ervaring te claimen en de extase te voelen van Gaia die haar polen verschoof. Net toen jullie er klaar voor waren om angst te transcenderen, hebben wij jullie proces gestopt. Wij zullen dit nooit meer doen.’

Ze slikt en voegt met een verstikte stem toe: ‘Wij willen ons oprecht verontschuldigen naar jou en de schitterende inwoners van de Aarde.’

Haar ogen zijn volgelopen met tranen. Ik heb met haar te doen en zou naar haar toe willen gaan en een troostende arm om haar heen slaan. Maar iets houdt mij tegen. Ik begrijp dat ik – wanneer ik dat zou doen – ook in medelijden terecht zou komen en dezelfde fout zou maken als zij destijds deden, zij het niet met zoveel gevolgen.

Aan de andere kant van de tafel zie ik dat ook Layan en Walaya tranen wegvegen. De Pleiadians zijn duidelijk een bijzonder emotioneel ras, die niet bang om hun gevoelens en emoties te tonen. We zijn een tijdje stil en ik laat de woorden van Sasha op me inwerken. Omdat niemand iets zegt, besluit ik de stilte te doorbreken.

‘Dank je wel Sasha, dat je zo eerlijk tegen me bent. Ik zie dat deze gebeurtenis van duizenden jaren geleden een grote impact op jullie heeft gehad – en op ons, al kan ik die impact nu nog niet overzien. Uit je woorden maak ik op dat de evolutie van onze rassen sterk met elkaar is verbonden.’

‘Ja, door onze destructieve interventie in jullie evolutie verordonneert de spirituele wet dat wij gebonden zijn aan jullie groei. Wij kunnen niet evolueren totdat wij jullie op een positieve manier hebben geholpen. Wat er feitelijk is gezegd, is dat wij jullie moeten helpen om op gelijke evolutionaire hoogte te komen als wij zijn, voordat wij ons verder kunnen ontwikkelen.’

‘Jullie zitten dus vast?’

‘Inderdaad, zo zou je het kunnen zien. Onze beschaving, die vanuit jullie perspectief bekeken in de toekomst leeft, is in gevaar. We zijn gestagneerd. Zonder jullie ontwikkeling kunnen wij ook niet verder evolueren en zijn we ten dode opgeschreven. Dit is waarom wij zo vurig hopen dat jullie de waarde van jullie ras in gaan zien. Wanneer jullie dat doen, zullen jullie vanzelf kosmische codes afgeven die jullie in je lichaam dragen. Wanneer deze formules vrijkomen, zullen ook wij die kunnen gebruiken om verder te groeien. Deze codes bevatten de liederen van jullie en onze vrijheid, gezongen als frequentie en uitgestuurd vanuit de cellen van jullie lichamen.’

‘Hoe prachtig!’

‘Ja, er ligt glorieuze informatie hier op Aarde in jullie opgeslagen, informatie waar niet alleen wij, maar het hele Universum halsreikend naar verlangd. De codes bevatten namelijk formules voor het kopiëren van leven. Jullie, de menselijke wezens, fungeren als de sleutels tot de Levende Bibliotheek. Alle informatie die is opgeslagen in de bibliotheek van de Aarde is via jullie bereikbaar.’

Sasha gaat naast mij zitten en glimlacht door haar tranen heen. Ze is duidelijk opgelucht, maar ze wil zeker dat ik de boodschap heb begrepen. Opnieuw neemt zij mijn hand in die van haar.

‘Dank dat je naar mij hebt geluisterd. Het betekent heel veel voor mij en voor ons. Wij kunnen van jullie leren: jullie zijn ons verleden. Jullie kunnen van ons leren: wij zijn jullie toekomst. Maar wij zullen onze hulp niet aan jullie opdringen, zoals we dat dertienduizend jaar geleden deden. Als jullie onze hulp willen ontvangen, moeten jullie daar specifiek om vragen.’

‘OK. Hierbij vraag ik officieel en specifiek jullie hulp bij het vervullen van mijn opdracht.’

Ze lachen nu alle vier breeduit naar me. Ik begin te blozen van zoveel liefdesbetuigingen en schraap mijn keel. ‘Goed, zo is het wel genoeg. Wat is de volgende stap?’

‘Wanneer de Aarde in een frequentie wordt geschoten waardoor het mogelijk wordt dat de Levende Bibliotheek in haar volledige functie terugkeert,’ zegt Sasha, ‘zal jullie twaalf-strengig DNA worden hersteld, evenals jullie volledige hersencapaciteit.’
‘Cool.’

‘Maar nogmaals: dit kan alleen gebeuren als jullie je eigen waarde gaan inzien. Jullie worden door velen in dit universum gezien als de parels van de schepping. Jullie dragen de potentie van de gehele schepping in jullie. Jullie zijn van onschatbare waarde. Dat is de reden waarom er al zolang zoveel strijd rondom jullie en de Aarde heeft plaatsgevonden: het ging om de waarde van de data, de informatie die in jullie ligt opgeslagen. Om te voorkomen dat deze informatie zou vrijkomen, worden jullie opzettelijk in het duister gehouden, in onwetendheid over jullie glorieuze verleden en mogelijke toekomst. Jullie is opzettelijk geleerd dat jullie onbetekenend zijn – slecht, zondig en nietig – zodat andere vormen van intelligentie geen toegang zouden krijgen tot deze informatie en er gebruik van kunnen maken.’

Time Bender, die al een kwartier niets heeft gezegd, buigt zich nu naar voren. Sasha, Walaya en Layan bewegen gedrieën naar achteren en nemen een respectvolle houding aan. ‘Nu weet je waarom je van waarde bent en begrijp je waarschijnlijk ook beter het belang van je volgende opdracht: de deconstructie van je concepten.’

‘Hoe ontmantel je een concept?’

‘He begint ermee dat je bewust registreert welke woorden je gebruikt. Woorden komen voort uit gedachten en gedachten komen voort uit concepten. Wees je bewust van wat er uit je mond komt en onderzoek de achterliggende concepten van de woorden die je vaak herhaalt. Woorden, en vooral herhaalde woorden, hebben de kracht om de realiteit vorm te geven. Luister naar jezelf. Wat zegt jouw mond telkens opnieuw?’

‘Op de Pleiaden hebben wij een gezegde dat vrij vertaald betekent: zoals je denkt, zo zal het zijn,’ zegt Layan. ‘Als ik je een goede raad mag geven, onderzoek dan vooral je meningen en oordelen. En stop daarmee. Wanneer je iets of iemand veroordeelt, ben je jouw realiteit aan het beperken. Je bent jezelf aan het inkapselen. Je stap uit het nu.’

‘Het is niet zo makkelijk om geen mening of oordeel te hebben op deze planeet Layan. Er is zoveel onrecht en barbarij. Hoe kan ik uit een oordeel stappen?’

Layan trekt een wenkbrauw op en doet me denken aan Dokter Spock uit de Star Trek serie. ’Stop er gewoon mee. Kap jezelf midden in een zin af als je een mening of oordeel wilt gaan uiten en vraag jezelf dan: wat mis ik door te oordelen? Wanneer je oordeelt, stap je uit het nu en heb geen toegang meer tot de informatie en de lessen die op dat moment tot je beschikking staan. Je bewijst jezelf daar een heel slechte dienst mee, omdat jullie – en wij – vooral informatie-vergarende wezens zijn.’

‘Het helpt om vanuit je hart te kijken naar naar je conditionering en implantaten,’ vult Walaya aan. ‘Wanneer je in je hart bent, sta je in een neutrale zone en kun je zien wat jou drijft. Je moet uit je mechanisch denkende mind stappen en weer het spelende kind worden dat zich niet verzet tegen de schepping maar haar vol overgave omarmt. Wees als een kind. Kinderen argumenteren niet, ze willen spelen en zijn op zoek naar avontuur en nieuwe ervaringen.’

Sasha staat op en gaat achter me staan. Ze pakt mijn schouders en begint die zachtjes te masseren. Ik sluit mijn ogen en geniet van haar aanraking. ‘Wees alsjeblieft vriendelijk naar je zelf toe. Hou van jezelf. Voel je niet schuldig. Geloof in jezelf. Jij bent alles waarin je hoeft te geloven. Uiteindelijk is het maar één les die we allemaal dienen te leren: van onszelf te houden als uniek deel van de Schepper.’

Ze stopt met masseren en geeft me een vriendschappelijke klap op mijn schouders. Dan zegt ze: ‘Tijd om in actie te komen. Walaya, zou jij zo vriendelijk willen zijn om onze vriend wat praktische tools te geven in de kunst van zelfliefde?’

 

12. WALAYA

We are not alone in the universe. I think theres a department in our government which is exclusively dedicated to quashing reports about aliens. And thats so unfair. It would be nice if we werent just able to read about it in the tabloids.

Sigourney Weaver, actrice.

Walaya neemt me weer mee naar de kristallen hal en opent de deur van een aangrenzend vertrek. Ik kijk naar binnen en zie een ruime kamer die is gevuld met kussens, zachte kleden, comfortabele stoelen, een massagetafel en een bed. De verlichting is gedempt, het ruikt naar bloemen en in de verte hoor ik zachte geluiden die me doen denken aan een volmaakte wereld.

‘Ah, dit voelt als de hemel.’

Ze duwt me zachtjes naar binnen en vraagt me om mijn schoenen uit te doen. Ik laat ze bij de deur en dan vraagt ze me om op een groot kussen te gaan zitten. Zelf pakt ze er ook een en komt vlak voor me zitten. Ze pakt mijn handen en legt die in haar schoot waardoor ik naar voren moet buigen. Onze gezichten zijn nu vlak bij elkaar. Ik slik ongemakkelijk en ben bang om te lang in haar ogen te kijken. Ik voel me draaierig worden en herinner me ineens de ogen van Alloya, die ook al zo’n hypnotiserend effect op me hadden.

‘Herinner je je mij nog?, vraagt ze.

‘Uh, je voelt heel bekend, maar ik kan niet zeggen dat ik precies weet wie je bent.’

‘Het is geen toeval dat wij elkaar nu weer tegenkomen. Deze ontmoeting is sinds lange tijd voorbereid. Je hebt deze datum lang geleden op je kalender gezet, maar misschien is het te lang geleden en ben je dat vergeten.’

‘Je voelt inderdaad heel vertrouwd Walaya, maar ik voel me ook een beetje ongemakkelijk om hier samen met jou zo intiem te zitten. Ik heb namelijk een prachtige vriendin. Ik wil Binkie op geen enkele manier kwetsen.’

‘Natuurlijk weet ik dat. Maar dat is je hoofd die nu praat, vanuit het concept van schuld, schaamte en boete. Wat vertelt je lichaam jou? Wat zegt je hart?’

‘Die spreken een andere taal.’

‘Dat dacht ik ook.’

Ze legt mijn handen op haar buik en begint diep in- en uit te ademen. Met iedere  ademhaling opent zij haar lippen een stukje verder. Het is behoorlijk erotisch, maar ik besluit als een kind te zijn en mijn rationele mind even vrijaf te geven. Ik volg haar voorbeeld en begin diep in- en uit te ademen, daarbij mijn lippen steeds iets verder van elkaar brengend. Langzaam maar zeker verandert de omgeving.

Ik sluit nu mijn ogen en voel dat de kamer om mij heen is verdwenen. Ik bevind me in een betoverend landschap. De lucht is zo fris en puur dat mijn longen het dankbaar opsnuiven. Er schijnen twee zonnen boven mijn hoofd die een betoverend licht werpen. Een zachte bries speelt zoete melodieën door bloesemende bomen.

Ik zie mijzelf in het hoge gras zitten. In de verte zie ik besneeuwde bergtoppen. Dan sta ik op en loop naar een beekje dat verderop door het landschap meandert. Ik ga op mij knieën zitten en wil een slok van het heldere water nemen, maar zie dan ineens mijn gezicht in het water gereflecteerd. Even deins ik terug. Wat ik zie, is niet mijn gezicht, maar dat van Walaya.

Gefascineerd staar ik naar mijn evenbeeld en op dat moment beginnen herinneringen aan haar leven bij mij binnen te stromen. Ik zie gebeurtenissen, ontmoetingen, geliefden, vrienden. Een eindeloze stroom van informatie spoelt mijn hersenen binnen. Mijn oogleden beginnen te trillen en ik raak iedere controle over mijn lichaam kwijt. Het draait in snelle cirkels om zijn as en na enkele mintuten is het bijna niet meer te bevatten. Ik voel dat ik richting een overlaad beweeg. Dan begin ik onbedaarlijk te giechelen.

Ineens zie ik mijzelf weer zitten in die kamer tegenover Walaya en word me bewust van mijn vreemde gedrag. Ik open mijn ogen en kijk gegeneerd naar Walaya. Maar zij is net zo hard aan het giechelen als ik. Ook haar onderlichaam draait in cirkels om haar as en ze lijkt zich niets aan te trekken van hoe vreemd dit eruit ziet. Ik sluit mijn ogen weer en geef me over aan een schaterlach die minuten lang duurt.

Na een tijdje merk ik dat de klank van mijn lachen is veranderd. Het klinkt meer als huilen. Wat zeg ik? Het klinkt als een uitbarsting van verdriet, een luid jammeren waaraan geen einde lijkt te komen. Ineens wordt het me allemaal teveel en val ik voorover. Wat er vervolgens gebeurt, weet ik niet, maar als ik mijn ogen weer open, lig ik als een baby in haar schoot. Ik kijk omhoog en zie het serene gelaat van Walaya. Vol liefde kijkt ze op me neer, streelt door mijn haar en zingt een zacht, koesterend lied. Ik sluit de ogen en val in een diepe slaap.

Als ik wakker word, voel ik me heerlijk uitgerust. Ik zie dat ik nog steeds in haar armen lig. Ze voelt mijn bewegingen en kijkt me aan met een lieve glimlach. ‘Welkom terug,’ zegt ze. ‘Ik ben blij dat je wat van de spanning kwijt bent die je al zo lang met je meedraagt. Het is geen sinecure om in deze spannende tijdsperiode op Aarde te leven.’

‘Vertel mij wat. Het is niet bepaald een makkelijke planeet om te functioneren.’

‘Klopt, maar er is nu eenmaal een zekere mate van verstoring nodig om evolutionaire processen te laten plaatsvinden. Dat is waarom jullie planeet op dit moment zo chaotisch is. Misschien voelt het nu alsof jullie hele wereld in elkaar aan het storten is, maar vanuit ons perspectief is dit een noodzakelijk kwaad om de mensheid tot groei aan te zetten. Als alles volmaakt zou zijn op jullie planeet, zouden jullie niet rijp zijn voor de verschuiving van bewustzijn die aanstonds staat te gebeuren.’

‘Heftig allemaal. Ik kan niet zeggen dat ik reikhalzend uitkijk naar nog meer chaos, geweld en bloedvergieten. Ik ben er nog steeds niet echt van overtuigd dat de mensheid in staat zal zijn om deze verschuiving te laten plaatsvinden. Als ik dagelijks naar het journaal kijk, kan ik niet anders dan concluderen dat de mensheid aanstuurt op zijn eigen vernietiging en in haar val weleens de Aarde met zich mee zou kunnen nemen.’

‘Maak je daarover geen zorgen. Jullie wereld zal niet worden vernietigd. Daarvoor is er veel te veel hulp op en rondom jullie wereld. Er zijn veel buitenaardsen die jullie nu helpen. Sommigen van hen beschikken over technologieën die jullie milieu binnen een paar dagen zou kunnen reinigen. De reden dat zij dit nu niet doen is dat jullie vervolgens op de oude voet zouden verdergaan en degenen die jullie planeet hebben gekaapt kunnen hun spel dan blijven spelen.’

Ze loopt naar een soort keuken en schenkt een groot glas blauw sap voor me in. Het werkt, net als de vorige keer, sterk bekrachtigend. Wanneer we weer tegenover elkaar zitten, vraag ik: ’Is er op jullie planeet helemaal geen negativiteit?’

‘Nauwelijks, maar dat is juist ook ons probleem. Wij hebben negativiteit vermeden en onderdrukt door heel ver te gaan in spiritualiteit, een positieve en op dienstbaarheid aan anderen gerichte levenshouding en het ontwikkelen van bevorderlijke technologie. Maar zoals ik al zei, een zekere mate van negativiteit is nodig voor groei en evolutie.’

‘Is dat uit te drukken in procenten?’

‘Ik schat dat de optimale hoeveelheid frictie en wrijving ongeveer twee procent is – net genoeg om een beschaving alert en creatief te houden, maar niet zoveel dat zij in destructieve patronen vallen.’

‘Hoe negatief is de Aarde eigenlijk?’

‘Het menselijk ras is tussen 45 en 55 procent negatief.’

‘Wat? Oef, nu begrijp ik beter waarom ik mij zo nu en dan behoorlijk down voel.’

‘Dat is inderdaad erg hoog, maar de upside daarvan is dat jullie de experts van het Universum zijn geworden als het gaat over het omgaan met thema’s rondom lijden, zoals wroeging, wraakgevoelens en verraad. Weet je dat er een planeet was met de naam Maldek, die ooit in ons zonnestelsel was, nog voordat Mars en Jupiter bestonden? Hun percentage van negativiteit was minder dan jullie – 35 procent ongeveer – maar zij wisten dit niet te hanteren.’

Hoe bedoel je?’

‘Zij bliezen hun planeet op.’

‘Oef. Dus vergeleken met hen doen wij het best goed eigenlijk. Nou ja, ik ben  blij dat je iets goeds ziet voortkomen uit alle negativiteit en lijden die wij op deze planeet creëren.’

‘Ja, jullie kunnen trots zijn op jezelf. Jullie houden nog steeds de balans, zij het met moeite. Jullie zijn helden! Weet je dat veel geavanceerde buitenaardse rassen nu pas aan het beseffen zijn wat voor heldenrol het menselijk ras vrijwillig op zich heeft genomen? Tot dusver zagen zij jullie vooral als primitief en barbaars, naïef en bekrompen. Hun zienswijze is veranderd naar een van eerbetoon en dankbaarheid. Zij begrijpen dat het menselijk ras de niet opgeloste problemen van andere rassen op zich heeft genomen en hen helpt om het verleden op te lossen.’

‘Time Bender vertelde me dat Aarde haar frequentie nu aan het verhogen is van de derde naar de vierde en zelfs de vijfde dimensie. Hoe hoog is onze frequentie momenteel en hoe hoog moet die worden om de codes te kunnen activeren?’

‘Jullie zitten momenteel rond de 3,5. Om te ascenderen naar een hogere dichtheid is tenminste een frequentie niveau van 4,5 nodig. Dat is het niveau waarop wij zitten.’

‘Dan hebben we nog wel wat werk te doen.’

‘Dat is waar, maar eigenlijk is het verbazingwekkend dat jullie al zo hoog zitten gezien de extreem hoge mate van negativiteit op jullie planeet.’

‘Hoe komt het dan dat we zo hoog zitten qua frequentie?’

‘Dat komt omdat er delen van jullie bevolking zijn die al in een hoog positief frequentiespectrum zitten en daarmee de boel optrekken. Veel van jullie hebben hard aan jezelf gewerkt en dat begint zijn vruchten af te werpen. Deze relatief kleien groep heeft een groot effect op het collectief.’

Zij geeft me opnieuw een glas, dit keer met een rood-blauwachtig sap. Het smaakt zoet en hartig tegelijk, is buitengewoon lekker en heeft weer datzelfde vitaliserende effect op mijn systeem. Ik wou dat ik dit spul iedere dag kon drinken, dan werd ik vast ook honderdvijftig.

Ze neemt ook een paar slokken en zegt: ’Dit is wat wij drinken. Wij eten niet zoals jullie. Ons verteringssysteem is anders. Voeding, dat vrijwel geheel uit sappen bestaat, wordt in onze maag verteerd en afvalstoffen worden door de poriën in onze huid uitgescheiden. Onze kleding is gemaakt van een organisch materiaal dat de reststoffen van de huid afvoert.’

‘Wow, dat lijk me ook wel wat. Lekker praktisch. Kun je me nog wat meer vertellen over jouw wereld.’

‘Vraag maar wat je weten wilt.’

‘Hoe zit het met relaties op jullie planeet? Zijn jullie monogaam?’

‘Wij hebben bijzondere vrije relaties. Als ik op een dag zou thuiskomen en zeggen: “Dit was een absoluut prachtige vervullende relatie, maar ik voel dat het tijd voor mij is om naar de andere kant van de planeet te gaan en iets anders te gaan doen” dan is er van de kant van mijn partner volledig begrip, zonder persoonlijke pijn. Hij zal ook herkennen dat de tijd een natuurlijke disconnectie bewerkstelligt. Dit zorgt ervoor dat relaties vloeiend blijven en dat onze seksuele energie niet wordt geblokkeerd in relaties die niet meer werken.’

‘Jullie geloven dus niet in de prins op het witte paard?’

‘Wij geloven niet dat we een ander nodig hebben om heel te zijn, in tegenstelling tot jullie Aardse concepten. Als je op die manier denkt – en jezelf dus niet ziet als heel en volledig – dan zul je altijd een reflectie aantrekken van jouw zelfbedachte onvolmaaktheid. Je zult iemand aantrekken die – net als jij – onvolledig is om jou eraan te herinneren dat dit is wat je over jezelf denkt.’

‘Klinkt goed, zoals jullie dat doen. Betekent dat ook dat julie seks hebben met meerdere partners?’

‘Voor ons staat seksualiteit gelijk aan het leven zelf. Seks doordrenkt elk aspect van het leven. Zoals je al hebt gezien, gaan wij vergeleken bij jullie op een heel sensuele manier met elkaar om, zonder schaamte, zonder taboes. We kunnen dit omdat we geen kunstmatig onderscheid maken tussen seksualiteit en leven. Seksualiteit is voor ons leven. Het is de complete en volledige kanalisering van die energie door onze lichamen.’

‘Gaan alle geavanceerde beschavingen op een dergelijke manier met elkaar en met seks om?’

‘Oh nee, zeker niet. Op Orion bijvoorbeeld speelt seks geen rol in hun dagelijkse leven. Zij doen het alleen als zij met hun partner zijn en tijdens afgebakende tijdsperiodes. Jullie, op Aarde, denken wellicht dat jullie behoorlijk vrij zijn ten aanzien van seks, maar er is op dat gebied juist heel veel onderdrukking wat er vervolgens in orgies en uitspattingen uitkomt. Het heeft ermee te maken dat jullie is wijsgemaakt dat seks vies, onrein en zondig zou zijn en heeft ervoor gezorgd dat jullie je schamen voor jullie eigen lichamen.’

‘Ik heb inderdaad wel eens gelezen dat de seksindustrie het grootst is in landen waar seks wordt onderdrukt.’

‘Precies. Het zijn dit soort verwrongen concepten waarvan Time Bender wil dat je die onder de loep neemt en uit je systeem gooit. Je kunt dit soort schadelijke concepten vrij makkelijk herkennen, omdat ze allemaal iets gemeen hebben: ze werken scheidend. Ze scheiden je af van de genezende krachten van de Aarde en de Kosmos. Het bevrijden van je seksuele energie zal je helpen om je opnieuw te verbinden met het Universum en de genezende codes.’

Ze staat weer op en gebaart me om op de massagetafel te gaan liggen. Wanneer ik met kleding en al ga liggen, kijkt ze me spottend aan: ‘Heb je wel geluisterd naar alles wat ik net vertelde over je schuld en schaamte concepten overboord gooien?’

Zij draait het licht laag terwijl ik enigszins besmuikt de rest van mijn kleding uittrek. In plaats van zich om te draaien neemt ze mijn lichaam gedetailleerd op.

‘Eh Walaya, zullen we maar beginnen met de massage?’

Ze lacht hard en als ik lig, begint ze zachtjes over mijn rug te wrijven. Met iedere beweging van haar handen voel ik me lichter worden. Geblokkeerde energie lijkt op te lossen onder haar handen die heel precieze bewegingen maken in de vorm van patronen. Later vertelt ze me dat dit vergelijkbare patronen zijn als staan afgebeeld op de Chocolights. Wanneer ik haast in slaap dommel, drukt ze ineens heel hard op een plek tussen mijn schouderbladen.

‘Au, dat doet pijn!’

‘Ja, dat verwachtte ik al. Deze spier moet worden geactiveerd als je jouw frequentie wilt verhogen.’

‘Welke spier?’

‘Het is de spier waar jouw engelenvleugels ooit zaten. Wij noemen het ook wel de achterdeur naar het hart. Blijf rustig liggen terwijl ik dit punt activeer. Het kan een beetje pijn doen.

‘Au, ah, ooh, dit is echt niet leuk meer!’

‘Goed ik zal je niet langer martelen. Ga maar even op de grond zitten.’

Wanneer ik zit, gaat ze achter me staan. Na een minuutje komt ze achter me zitten en drukt haar – nu naakte – lichaam stevig tegen dat van mij aan. Langzaam begint ze met haar onderlichaam tegen mij aan te duwen met zachte, ritmische bewegingen. Ik voel warme tintelingen en sensaties in mijn onderlichaam en moet mijn best doen om het schuld-schaamte-boete programma uit te zetten. Net waneer ik op het punt sta te gaan kreunen van genot, legt ze haar handen over mijn hart.

‘Leg nu jouw handen over die van mij en breng je hele bewustzijn naar dit gebied. Stel je voor dat je ademt door jouw hart, en dat je met elke ademhaling meer ruimte maakt. Voel dat je hart zich opent als een bloem. Breng nu de seksuele energie uit je bekkengebied omhoog en vul je hart met deze warmte.’

Ik geniet van de sensatie en merk dat ik dit eigenlijk heel goed kan. Ik heb wel eens een tantra cursus gedaan, en ook daar werd een dergelijk soort oefening gedaan. Dit is echter vele malen sterker en mijn hart is langzamerhand zo groot als de kamer geworden. Met iedere ademhaling lijkt die groter te worden en steeds opnieuw stimuleert Walaya mijn sensuele energie door haar handen ritmisch over mijn onderbuik en ook mijn geslacht te wrijven.

Op het moment dat de seksuele spanning te groot dreigt te worden en ik het liefst bovenop haar zou springen, stopt ze met haar bewegingen en staat op. ‘Kom,’ zegt ze, ‘ga maar op bed liggen.’

‘Eh…’

‘Kom nu, wees niet zo bang. Het is allemaal voor het grote doel moet je maar denken. Je zult over je angst voor seks heen moeten komen als je wilt goeien. Doe je dat niet, dan hou je jezelf gevangen in oude, onnatuurlijke en verstikkende systemen. Als je op die manier blijft denken, is het onmogelijk voor de kracht van Moeder Aarde om door jou heen te stromen. Zij is als een slang die zich langs jouw ruggengraat omhoog kronkelt.’

‘Daar heb ik wel eens over gehoord,’ zeg ik om tijd te winnen, zodat ik niet op bed hoef te gaan liggen. ‘Dat heet Kundalini energie, toch?’

‘Ja, Kundalini is de slangenenergie die ligt opgerold in de basis van jouw wervelkolom. Het is de elektromagnetische energie die het chakra-systeem activeert. Op weg omhoog door de wervelkolom stimuleert de slang de elektronen binnen de cellen van jouw lichaam en ontwaakt daarmee je cellulair geheugen. Als de tocht omhoog tot aan je kruin eenmaal compleet is, zal deze energie omhoog en omlaag door jouw wervelkolom vloeien in een doorgaande golf van extase.’

Ze kijkt me plagerig streng aan en zegt: ‘Ik weet heus wel dat je van onderwerp verandert om het onvermijdelijke te vermijden.’

Vervolgens gaat ze op haar rug op het bed liggen en opent haar armen uitnodigend naar me.

‘Kom hier en ga bovenop mij liggen.’

Ze voelt heel warm en zacht. Haar huid is zo gaaf en lijkt wel fluweel. Ik druk mijn handen stevig in de matras om niet met mijn volledige gewicht op haar te liggen. Streng kijkt ze me aan en zegt: ‘Stop daarmee en geef je aan mij over. Ik kan je heus wel aan. Ontspan je nu in het landsbelang.’

Ik moet lachen om haar grap en dat doet me ontspannen. Ik geef me aan haar over en terwijl ik dat doe, begint ze diep en ritmisch te ademen. Ik volg haar ritme en we komen in een heerlijke kadans. Ondertussen onderzoeken haar handen mijn rug en onderrug. Ik voel haar bekken, buik en borsten tegen mij aan vlijen en iedere ademhaling die we nemen, creëert schokken van warme sensaties die langs mijn ruggengraat omhoog cirkelen.

‘Is dit de Kundalini?’ weet ik tussen twee ademstoten uit te brengen?

Ze antwoordt niet en gaat door met mijn seksuele energie op te bouwen. Er lopen nu rillingen over mijn rug en ik voel dat de slang zich langzaam losmaakt uit het bekkengebied en behoedzaam omhoog slingert. Wanneer de energie in de buurt van mijn zonnevlecht (tussen navel en hart in) komt, stopt die ineens abrupt en voel ik een hele stroom aan pijnlijke emoties. Ik begin nu heftig te schokken, een soort catharsis waar ik geen weerstand tegen kan bieden.

Ik druk m’n kaken stevig op elkaar om het niet uit te gillen en stop met ademen. Ik verlies nu haast mijn bewustzijn, zozeer ben ik overweldigd door een helse emotionele pijn. Alles in mij gaat op slot en ik bevries in haar armen.

‘Adem, adem!’ hoor ik haar van heel ver weg roepen. Ik zou niet weten hoe ik mijn adem nog aan de praat kan krijgen en zak langzaam weg in een grauwe nevel die mij volledig opslokt.

‘Laat maar,’ hoor ik mijzelf als door een wattendeken zeggen.

‘Helemaal niet! Adem! Adem! Hoor je me?’

Ze wurmt zich onder mij vandaan en drukt keihard op de backdoor to the heart.

‘Au!’

‘Goed zo, daar ben je weer. Adem nu weer diep door je neus in en uit door je mond. Volg mij: in, en uit. In, en uit.’

Ik volg haar ademhaling en voel de spanning in mijn zonnevlecht weer opbouwen. Ze legt haar handen nu op die plek en maakt cirkelende bewegingen. Plotseling ontsnapt er een oerkreet uit mijn mond. Ieder gevoel voor schaamte over deze situatie is weg en is vervangen door een blinde woede, een razernij zo groot dat ik niet wist dat ik die in mij had. Het lijkt wel alsof alle keren dat ik mijn woede, teleurstelling en gevoelens van verraden en bedrogen te zijn in één keer uit dit gebied pers. Ik kan niet stoppen met schreeuwen en schreeuw net zolang door totdat er niets meer is om over te schreeuwen. Vervolgens barst ik in tranen uit.

Ze staat nog steeds vlak naast me en legt haar handen op mijn hart en op mijn voorhoofd. Het heeft een kalmerend effect en langzaam maar zeker verdwijnen de tranen. Weer val ik uitgeput in slaap.

 

wordt vervolgd…..

Door Veronica vertaald en door Tijn Touber gecorrigeerd

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 september 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Time Bender, de man die de Aarde kwam redden, een boek van Tijn Touber, hoofdstukken 5 tot en met 8

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ Engelstalig e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Het boek bevat een schat aan informatie die op een boeiende en overzichtelijke wijze wordt gepresenteerd.

Ik ben het gaan vertalen en Tijn Touber kijkt de vertaling na. Het boek wordt in blokken van 4 hoofdstukken gepubliceerd, hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/

Hieronder hoofdstukken 5 t/m 8. De rest volgt. Veronica

Eerst de synopsis van het boek:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

TIME BENDER

DE MAN DIE DE AARDE KWAM REDDEN

INHOUD

  1. TIME BENDER
  2. SALVADOR DALI
  3. DADI JANKI
  4. DE REIZIGERS          hier vind je de eerste 4: https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/
  5. MOUNT RAINIER
  6. ALLOYA
  7. LUCIFER
  8. HIDDEN HAND          hoofdstukken 5 t/m 8: zie hieronder
  9. AYAHUASCA
  10. DEMONEN
  11. SASHA
  12. WALAYA
  13. LAYAN
  14. VONDELPARK
  15. GAME MAKERS
  16. CHOCOLADE

BRONNEN

Voor Juno, mijn ruimtevriend.

 

5. MOUNT RAINIER

To my mathematical brain, the numbers alone make thinking about aliens perfectly rational. The real challenge is to work out what aliens might actually be like.

Stephen Hawking, theoretisch natuurkundige verbonden aan de Universiteit van Cambridge.

Terug in Nederland hou ik een yogi discipline aan. Ik sta ’s ochtends vroeg op voor meditatie en ga regelmatig naar Raja Yoga centra voor inspiratie. Het wordt steeds makkelijker om rust te krijgen in mijn hoofd en mij te verbinden met de Bron waar Dadi Janki over vertelde.

Mijn leven verandert. Ik ben minder geïnteresseerd in luide muziek, met de band op tournee gaan, nachtelijke feestjes en mijn schoenen fetisj uitleven. Mijn vrienden zien dat ik verander. Sommigen maken zich zorgen of ik gehersenspoeld ben: waarom drink je geen bier meer? Waarom ben je zo serieus? Waarom eet je geen vlees?

Maar na een tijdje zien zij dat dit nieuwe leven mij goed doet en geven me de ruimte om dieper in mijzelf te duiken. Ik maak ondertussen nieuwe vrienden en na een tijdje begin ik mensen bij mij thuis uit te nodigen om samen te mediteren, meestal op zondagavonden.

Deze avonden worden zo populair dat mijn huiskamer te klein wordt. Anderen beginnen hun deuren open te stellen voor vrienden en buren en na enkele jaren openen mensen door het hele land hun huizen voor een uur gedeelde stilte. In deze periode organiseer ik enkele meditatie flash mobs op het Museumplein in Amsterdam. Er komen steeds honderden mensen op af, zelfs midden in de winter. Met Kerst zitten zevenhonderd mensen een uur in stilte terwijl de sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Er wordt zelfs een documentaire gemaakt en op nationale televisie uitgezonden.

Tijdens deze stille yogi jaren heb ik Time Bender niet één keer gezien, zelfs niet op een billboard. En toen ineens, veertien jaar nadat ik hem voor het eerst ontmoette, dook hij op een dag weer op. Het was in Seattle aan de westkust van de VS. Ik was daar een paar weken om vrienden op te zoeken uit de tijd dat ik daar als kind woonde.

Na een paar dagen met mijn vrienden te hebben rondgehangen, had ik wat tijd voor mezelf nodig en ik reed naar een van mijn favoriete plekken: Mount Rainier National Park.

Mount Rainier is een majestueuze vulkaan die de skyline van Seattle domineert – tenminste als het niet regent. De berg is magisch. Ik heb er vaak met mijn ouders gewandeld en herinner me de donkere sparrenbossen, de overvloed aan wilde bloemen, de diepblauwe meren en besneeuwde bergtoppen.

Rond elf uur in de ochtend arriveer ik bij het park, parkeer mijn geleende auto en begin aan mijn wandeling naar een meer dat Mowich Lake heet. Na een paar uur stevig te zijn doorgelopen, kijk ik op de kaart en zie dat het meer net over de volgende bergtop in de verte moet liggen. Het pad op de kaart gaat echter niet rechtstreeks omhoog maar maakt een lange omweg. Ik kijk naar de heuvel die voor me ligt en vraag me af of ik die kan beklimmen, zodat ik rechtstreeks kan gaan. Er is geen pad, maar het lijkt makkelijk genoeg.

Ik besluit het erop te wagen en begin de helling op te lopen. Wanneer ik een halfuur later een steile berghelling bereik, zie ik dat omhoog komen serieuze kletter-vaardigheden vergt. Concentreer je gewoon, adem rustig door en kijk vooral niet naar beneden, vertel ik mijzelf.

De eerste stappen zijn makkelijk en ik vorder gestaag. De volgende stappen worden een stuk moeilijker. Er is minder houvast en de stappen die ik moet maken worden groter. Ik overweeg om terug te gaan, maar kijk omhoog en zie dat ik nog maar vier of vijf meter heb te gaan. Concentreer je, adem, en kijk niet naar beneden.

Ik neem een volgende voorzichtige stap, maar dit brengt me op een hele smalle richel waarvandaan ik nergens meer naar toe kan. Er is niets om vast te pakken of om op te stappen. Ik zit vast. Ik kijk naar het ravijn onder me en mijn hoofd begint te tollen. Ik dwing mezelf om diep adem te halen. Ik kalmeer wat en overweeg mijn opties. Aangezien ik onmogelijk verder kan, zal ik wel naar beneden moeten. Ik ontdek echter al snel dat naar beneden moeilijker is dan naar boven. Ik kan niet zien waar ik mijn voeten plaats en moet op de tast een stap nemen. Ik begin nu behoorlijk te zweten en mijn handen en voeten trillen door de spanning van het proberen mij vast te houden aan de smalle richel. Het volgende moment val ik achterover en wordt alles zwart….

Wanneer ik mijn ogen open ben ik in een houten hut. Er brandt een vuur en er kijkt een bekend gezicht op mij neer. Het is Time Bender. Het is vele jaren geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien, maar hij is geen spat veranderd.

‘Hallo mijn vriend, hoe voel jij je nu?’’

‘Timer Bender, wat is er gebeurd? Ben ik dood?’

‘Haha, nee je bent niet dood. Ik vond je aan de voet van een berg en nam je mee naar huis.’

‘Is dit uw huis?’

‘De Aarde is mijn huis. Thee?’

‘Graag.’

‘Chocola?’

‘Wow.’

Hij opent een gouden trommel die op tafel staat. De chocolaatjes zijn bedrukt met vreemde symbolen. Ze zien er een beetje uit als Egyptische hiëroglyfen.

‘Dit zijn speciale pastilles. Kies er een met een symbool dat je aanspreekt. Het zal je helpen om van je val bij te komen.’

Ik neem er een met het symbool van de zon, stop het in mijn mond en voel een warme stroom langs mijn ruggengraat. Mijn rug recht zich en ik voel dat mijn oren open ploppen. Ik adem diep in en mijn hoofdpijn verdwijnt vrijwel gelijk.

‘Wow, dit is fantastisch spul.’

‘Ja, het is alchemie. Het is het minste dat ik voor je kon meenemen om je te bedanken.’

‘Bedanken? Waarvoor?’

‘Voor het creëren van cirkels van Licht.’

‘O, dat. Graag gedaan.’

‘Gaia vroeg mij om haar diepste waardering over te brengen. Zij wil dat ik jou vertel dat zij je heel sexy vindt.’

‘Zei ze dat?’

‘O, ik weet dat de mensen haar zien als de Grote Moeder, de Planetaire Godin en nog meer van die gezwollen kreten, maar laat me je vertellen mijn vriend, dat zij verdomd sexy is. In ieder geval verreweg de meest sexy planeet die ik ben ooit tegengekomen.’

Terwijl ik geniet van de thee en nog wat meer genezende chocolaatjes eet, bekijkt Time Bender me met een waarderende glimlach. Hij is duidelijk blij met zijn student, maar is er niet iemand naar om zijn studenten op hun lauweren te laten rusten.

‘Nogmaals gefeliciteerd, je hebt het goed gedaan in het departement van licht. Je hebt geleerd om voorbij het duister van de planeet te reizen en hebt manieren gevonden om anderen te helpen hetzelfde te doen. Laten we het nu over je volgende opdracht hebben.’

‘Mijn volgende opdracht?’

‘Dacht je dat je al klaar was? Je hebt tot nu toe vooral het licht betreden. Nu wordt het tijd het duister te ontdekken.’

‘Ik weet niet of ik daar aan toe ben. Ik heb nog steeds een beetje hoofdpijn.’

Hij kijkt me spottend aan en geeft me een nieuwe pastille.

‘Ik kan me voorstellen dat je er tegenop ziet, maar er valt veel te leren in de schaduw. Zolang je in deze duale werkelijkheid verkeert, zul je met beide zijden van het spectrum om moeten leren gaan. Sta mij toe je wat meer te vertellen over de duistere krachten van het leven. Als ik straks klaar ben met mijn verhaal, kun je beslissen of je de nieuwe opdracht wilt aanvaarden. OK?’

‘OK.’

‘Jouw yogi vrienden in India hebben je geleerd over hoe spirits naar beneden komen komen vanuit de hogere dimensies en steeds dieper incarneren in de verdichte realiteit van leven op Aarde. Eenmaal binnen de tijd-ruimte matrix vergeten de Reizigers langzaam hun oorspronkelijke natuur, hun thuis en hun schepper. Wanneer zij het eind bereiken van de Grote Cyclus van tijd worden zij weer aan hun oorsprong herinnerd.’

‘Ja, dat is het verhaal dat Satish mij vertelde in een notendop.’

‘Mooi. Dat is de grote lijn. Nu ga ik dit incarnatie-proces in meer detail uitleggen, omdat er veel meer gaande is dan jij je nu realiseert. Momenteel bevind je je op een relatief kleine planeet in een relatief klein zonnestelsel binnen een relatief kleine Melkweg. Maar toch bevat deze Melkweg miljarden zonnestelsels en er zijn miljarden melkwegstelsels in het universum – ieder van hen barstend van het leven. Veel van deze levensvormen hebben invloed gehad op jullie ontwikkeling en vanavond wil ik een paar van deze rassen aan je introduceren.’

‘Spannend!’

‘Om je een beknopt overzicht te geven van de beschavingen die sleutelrollen hebben gespeeld bij de ontwikkeling van de Aarde: 900.000 jaar geleden ontwikkelde een op waterstof gebaseerde levensvorm, de Ceecar genaamd, of Alpha-Draconian Reptillians, de eerste biosfeer op Aarde, Eden genaamd. Dit was op het Noord-Amerikaanse continent, wat nu de New Mexico-Arizona grens is. Deze buitenaardsen introduceerden het eerste dieren- en plantenleven op de planeet, wat hielp om de onbarmhartige atmosfeer te transformeren naar een zuurstof- en koolstofdioxide-rijke omgeving.

‘Waren deze Ceecar reptielen?’

‘Ja, maar laat je daardoor niet misleiden. De Ceecar is een zeer hoogontwikkeld ras. Zij kwamen via interstellair reizen als eersten zo’n vier miljoen jaar geleden in deze melkweg. Omdat zij de eersten waren, vinden ze dat ze de rechtmatige heersers over de Aarde zijn. Hun manier van regeren is op Aarde ingeburgerd geraakt: een monarchie met adel, burgers en boeren, gebaseerd op handel, religie en politiek, zoals je ook nu nog overal op Aarde ziet.’

Time Bender staat op om een blok op het haardvuur te gooien. Wanneer het vuur weer flink oplaait, gaat hij weer zitten en vervolgt: ‘Terwijl de Ceecar de planeet domineerden, kwamen er ook andere kolonisten. Reizigers van het Orion sterrenstelsel arriveerden rond 763.132 v.Chr. en vestigden een biosfeer in China. De Vegans kwamen rond 701.655 v.Chr. aan in het grensgebied tussen Libië en Nigeria. In 604.003 v.Chr. kwamen de Cassiopeans, een insectenras, die zich vestigden in Algerije, Noord-Afrika. In 585.133 v.Chr. vestigden de Niburu zich in Cairo en brachten de Maan mee als satelliet.’

‘Is de Maan een satelliet?’

‘Inderdaad, maar ik ga nu niet in op details. Ik schets nu de grote lijnen: In 870.300 v.Chr. zonden de Orions een team naar Perth, Australië. Toen kwamen de Lyrans terug in Baskenland in het zuiden van Europa. In 73.414 v.Chr. kwamen de Orions naar Mt. Neblina, Brazilië, en rond 79.743 v.Chr. arriveerden de Pleiadians op Aarde.’

‘Mijn hemel, deze dingen leer je echt niet op school!’

‘Nee dat is waar, en daar is een reden voor, waarover later meer. Rond 71.933 v.Chr. gebeurde er iets interessants. Lemurië werd opgericht als een gezamenlijke kolonie in de Stille Oceaan. Het bestond uit inwoners van het Lyra sterrenstelsel, Sirius A, de Pleiaden, Ursa Minor en Nibiru. Later, rond 57.600 v.Chr. werd Atlantis gesticht, en kwamen de Pleiadians weer terug.’

‘Wat is er gebeurd met Lemurië en Atlantis?’

‘Beide werden door oorlog vernietigd. In 31.017 v.Chr. viel Lemurië en in 27.603 v.Chr. verdween Atlantis onder de golven van de Atlantische Oceaan. In 27.000 v.Chr. werd de Soemerische cultuur door de Annunaki gevestigd, waarbij zij de leiding op Aarde overnamen van hun overheersers: de Ceecar. Rond deze periode begint de geschreven geschiedenis die jullie op school leren.’

Hij staat op en gebaart me hem te volgen. We lopen naar de deur en stappen de koele nachtlucht in. De maan is zo helder dat ik de bloemen op de uitlopers van de berg kan zien. De hellingen van Mount Rainier lijken haast doorschijnend, verlicht door miljoenen sterren en planeten. Ik kijk omhoog en realiseer me voor de eerste keer dat ik niet naar dode rotsen kijk, maar naar complete beschavingen. Even voel ik een steek in mijn hart van heimwee. Ik verlang er intens naar om weer tussen de sterren te leven, samen met mijn ziele-broeders en zusters op andere planeten.

Time Bender voelt mijn melancholie.

‘Soms welt er een bitterzoete emotie op wanneer we in de eindeloosheid van de sterrennacht kijken. Dat is omdat we ons dan herinneren dat ook wij deel uitmaken van die sterrenwereld. Je bent tijdelijk vergeten dat je multidimensionaal bent, maar je leefde – en leeft nog steeds – tussen de sterren mijn vriend.’

Hij kijkt omhoog en opent zijn armen, alsof hij het hele universum in zijn omhelzing kan sluiten.

‘Je kunt de geschiedenis van de mensheid en die van de Aarde niet bevatten, totdat je je bewust wordt van het aandeel dat buitenaardsen daarin hebben gehad. Samen met de mensheid hebben zij de geschiedenis van deze planeet geschreven. Jullie, op Aarde, spelen in een kosmisch drama waarvan jullie het oorspronkelijke script zijn vergeten.’

Hij wijst naar een constellatie van sterren.

‘Zie je dat cluster daar? Dat is waar het allemaal begon. Het is de Lyra constellatie. Dat is waar de eerste beschavingen werden gezaaid.’

‘Hoe zaaiden ze een beschaving? Maakten ze zielen?’

‘Nee, zielen zijn oneindig. Ze ontwierpen voertuigen – lichamen – net zoals jullie auto’s maken om in te rijden. Wanneer deze lichamen eenmaal bevielen, incarneerden zielen daarin zodat ze binnen de planetaire sfeer konden leven.’

‘Wie creëerden deze lichamen?’

‘Zij worden de Game Makers genoemd. Zij zijn degenen die dit spel ontwierpen en de spelregels voor het script schreven. De Game Makers noemden deze plek het universum der vergetelheid: een plaats waar wezens zich afgescheiden zouden voelen van de Bron en zelf hun weg terug naar huis moesten zien te vinden. Zij schiepen een universum gebaseerd op dualiteit. Dit spel gaat over de kunst van het integreren van licht en duister, zodat wij de Schepper in alle aspecten kunnen ervaren.’

Wij gaan terug naar binnen en nestelen ons bij de haard. Time Bender schenkt thee in en gooit nog wat blokken op het vuur. Dan vervolgt hij zijn uitleg over de basisregels die de Game Makers destijds hadden bedacht.

‘Het moest een universum van Vrije Wil worden, waarbij elke ziel volledig verantwoordelijk zou zijn voor zijn eigen acties. Zelfbewustzijn en Zelfbeschikking waren de belangrijkste lessen die geleerd moesten worden. Vrije Wil impliceert een keuze en de keuze die de Game Makers in het Spel werkten, was ingenieus. Het was niet eenvoudigweg de keuze tussen goed en slecht, juist en verkeerd, licht en duister, goddelijk en duivels. Het was de keuze tussen Dienstbaar aan Jezelf en Dienstbaar aan Anderen.’

Hij zucht en glimlacht, duidelijk onder de indruk over hoe ingenieus het Spel in elkaar zit: ‘O, ik hou toch zo van het vernuft van de Universele Dromer. Toen de Game Makers de regels van het Spel hadden vastgelegd creëerden zij de verschillende dimensies, of dichtheden. De eerste rassen werden gezaaid op planeten in het Lyra sterrenstelsel. De Lyrans – een overwegend blank menselijk ras – moesten hun rol spelen vanuit een Dienstbaar aan Anderen perspectief. De Vegans – voornamelijk donkere menselijke en reptilliaanse rassen – focusten zich op Dienstbaar aan Jezelf. En zo begon het Spel. Nog een chocolaatje?’

Ik pak er een met het symbool van een zespuntige ster. Deze smaakt totaal anders dan de anderen die ik tot dusver proefde. Hij is heel bitter, maar bekrachtigend en versterkend. Time Bender kijkt geamuseerd naar mij en neemt er zelf ook een. Hij sluit zijn ogen om van de sensatie te genieten en gaat door met zijn verhaal.

‘Wat de Game Makers hadden verwacht, gebeurde. De rassen die waren gefocust op Dienstbaar aan Jezelf werden steeds agressiever en bezitterig. De Dienstbaar aan Anderen beschavingen werden hun slachtoffers en begonnen hen de schuld te geven voor hun onderdrukking. De polariteit begon te groeien en de eerste grote conflicten vonden plaats. Uiteindelijk kwamen twee grote facties tevoorschijn uit dit polariteit-integratie spel. Deze facties, die ieder een andere kant van het spectrum representeerden, zijn het sedert die oertijd met elkaar aan het uitvechten in dit universum. Hun conflicten golven door alle lagen van het bestaan heen. De oorlogen die jullie op Aarde uitvechten zijn een direct gevolg en reflectie van de oorlogen in de ruimte.’

Hij kijkt naar me om te zien of ik nog wakker ben en stelt een vraag om me bij de les te houden: ‘Wie zijn naar jouw mening de good guys en wie de bad guys in dit scenario?’

‘Mijn eerste reactie is dat de Dienstbaar aan Anderen rassen de cowboys met de witte hoeden zijn. Ze zijn niet slechts gericht op hun eigen gewin, maar meer afgestemd met het grote geheel, lijkt me.’

‘Ja, dat lijkt logisch is het niet? Maar de realiteit is dat het onderscheid tussen de goeden en de slechten niet zo makkelijk te maken is. Het ligt veel subtieler. Wat er namelijk gebeurde, is dat de Dienstbaar aan Anderen facties tiranniek en imperialistisch werden. Zij waren voortdurend bezig om anderen te “redden” en hun “juiste” manier op te leggen aan de andere facties die in hun ogen “verkeerd” bezig waren. Ook al dachten zij dat zij het goede deden, zij schonden hiermee de basisregels van het Spel van Leven: Vrije Wil en Zelfbeschikking.’

Maar het wordt nog complexer: ’Met het verstrijken van de tijd vermengden de verschillende facties zich met elkaar en werd het nog minder duidelijk wie de good guys waren en wie de bad guys. Net zoals op de Aarde, zijn er binnen iedere beschaving individuen die oprecht liefdevol en vriendelijk zijn, en individuen die egocentrisch en kil zijn. Maar de meeste wezens zijn een mengvorm en hun houding kan van dag tot dag veranderen, omdat dit Spel een grote leerschool is.’

‘Naarmate de polarisatie toenam en de conflicten steeds erger werden, begonnen de sterrenrassen in te zien dat ze een manier moesten vinden om de polariteiten te integreren, in plaats van steeds meer extremen te creëren. Dus werd een experiment bedacht. Zij bezaaiden een planeet met verschillende rassen van beide polariteiten en hoopten dat deze wezens – onder hun leiding – door een ascentie-proces zouden gaan waarin zij zouden leren om elkaars verschillen te respecteren en het conflict voor eens en voor altijd op te lossen.’

‘Werkte het?’

‘Nee, het resultaat was desastreus. De planeet die zij hadden gezaaid, de Apex planeet genoemd, werd in een nucleaire oorlog vernietigd.’

‘Oops.’

‘Ja, oops. De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om zo de polariteiten op te lossen. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden begon. Jullie zijn oeroude conflicten aan het oplossen door deze thema’s in jullie huidige tijd tot leven te brengen. Als jullie dit begrijpen, en leren van eerdere fouten, dan zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om zich verder te ontwikkelen en weer deel te worden van het Grote Geheel. Begrijp je nu waarom het hele universum met spanning naar jullie kijkt? Jullie zijn degenen die de integratie kunnen bewerkstelligen. Jullie zijn degenen op wie wij allemaal hebben gewacht.’

‘Wow, dat is nogal wat, wat er van ons wordt verwacht. Ik geloof niet dat er veel mensen op Aarde zijn die doorhebben dat wij het derde grote experiment zijn om de polariteiten op te lossen.’

‘Dat klopt, en daarom is het ook van belang dat je deze informatie naar buiten brengt.’

‘Eerlijk gezegd begrijp ik er zelf ook niet veel van.’

‘Geduld jonge vriend, we zijn nog maar net begonnen. Laat me je nog wat meer vertellen over het experiment van de Aarde. Het waren de Lyrans die als eersten kwamen met het idee om een planeet te bevolken met wezens die niet – zoals zijzelf – gepolariseerd waren, en die onwetend dienden te blijven van hun galactische achtergrond en alle conflicten tussen de sterrenrassen. Deze wezens moesten dus onschuldig blijven, zoals kinderen. Deze episode wordt in jullie bijbel beschreven als de Tuin van Eden. De Lyrans werden in dit experiment door bijna alle rassen gesteund, maar werkten vooral nauw samen met de Sirians en de Pleiadians om het menselijk ras te creëren.’

‘Dus, zij zijn onze verre voorvaderen?’

‘Ja, de Lyrans zijn als jullie vaders. Zij zijn autoritair, dominant en willen graag regeren. De Sirians zijn meer als jullie moeders. Zij voelen oprechte liefde voor jullie, hebben jullie vaak geholpen om jullie te bevrijden van de overheersende Lyrans, maar zijn daarin vaak te ver gegaan en hebben jullie daardoor klein gehouden. De Pleiadians zijn als jullie oudere broeders en zusters. Hun genetische structuur lijkt bijzonder veel op die van Aarde mensen, omdat op kritieke punten in de ontwikkeling van de proto-mens genetisch materiaal van de Pleiadians werd ingebracht.’

Mijn hoofd tolt en niet alleen omdat ik een paar uur geleden van een berg ben gevallen. Mijn brein is hard bezig om alle nieuwe inzichten en concepten een plek te geven binnen mijn bestaande kaders. Time Bender ziet me worstelen en geeft mij een heel donkere pastille met twee piramides erop. Het brengt klaarheid in mijn nevelig brein. Ik glimlach en ontspan. Hij gaat verder.

‘De enige manier om te voorkomen dat het nieuwe mensenras ook gepolariseerd zou worden, was door te voorkomen dat zij kennis zouden hebben van goed en kwaad. De mensheid mocht dus niet eten van de Boom van Kennis, zoals jullie Bijbel dat beschrijft. De heerser op Aarde die in die dagen was aangewezen om de mensheid in het duister te houden, werd Yahweh genoemd.’

‘Yahweh is toch een andere naam voor God?’

‘Yahweh was geen god, maar een buitenaardse heerser. Alle goden die door de mensen gedurende de eeuwen zijn vereerd waren buitenaardsen.’

‘God is een alien?’

‘In het oude testament wordt vooral gesproken over Yahweh. Deze Lyran heerser was van de Dienstbaar aan Anderen oriëntatie en hij dacht dat hij zijn onderdanen een dienst bewees door ze onwetend te houden in het paradijs van Eden.’

‘De bijbel zegt dat het de duivel was die de mensheid verleidde om van het verboden fruit te eten.’

‘Jullie zijn niet verleid door de duivel, maar door de Sirians die met de Lyran groep werkten. Na een tijdje begonnen zij zich te verzetten tegen het idee van de Lyrans om de mensheid in het duister te houden over hun ware oorsprong. Zij vonden dat dit niet in overeenstemming was met de basisrechten van elk wezen in het universum: Vrije Wil en Zelfbeschikking. Dus besloten zij om in te grijpen en de mensheid een keus te bieden. Zij vertelden jullie over de Boom van Kennis.’

‘Dus in plaats van ons te verleiden tot het kwaad, redden zij ons uit de klauwen van Yahweh’s dictatorschap?’

‘Inderdaad. En zij deden ook nog iets anders – iets dat grote gevolgen voor jullie zou hebben, vooral nu, in deze tijd. Zij plaatsten zonder dat de Lyrans dit wisten een latente DNA code in jullie cellen. Deze code wordt getriggerd wanneer de trillingsfrequentie van een beschaving omhoog gaat, zoals momenteel het geval is. Wanneer de Aarde richting de vierde dichtheid accelereert, wordt deze code geactiveerd. Jullie zullen je dan bewust worden van jullie galactische geschiedenis en terugkeren naar de Boom van het Leven.’

‘Wat is de Boom van Leven?’

‘Yahweh wilde de mensen afgezonderd houden van de Boom van het Leven, wat betekent dat hen niet werd toegestaan om zich te vermengen met andere species om van hen te leren. De mensheid zat in quarantaine en mocht niets weten over hun broeders en zusters op andere planeten. Toen de mensheid door de Sirians voor de keuze werd gesteld en Yahweh ontdekte dat zij Vrije Wil en Zelfbeschikking verkozen boven onwetend in Eden te verblijven, liet hij de andere kant zien van Dienstbaar aan Anderen. Hij werd de boze, wraakzuchtige god zoals beschreven in het oude testament. De hel brak los en de mensheid werd uit het paradijs gegooid.’

Time Bender voelt goed aan dat het duizelt in mij. Hij kijkt op de klok en rond het verhaal af: ‘Voor je gaat slapen, wil ik je vertellen over de opdracht en waar je momenteel voor staat. Zoals de situatie op Aarde nu is, staan jullie nog steeds onder invloed van de Ceecar, de Annunaki en negatief gerichte Sirians. Zij beschouwen jullie nog steeds als hun slavenras en bron van voeding. Maar er is iets aan het veranderen. Zij worden steeds angstiger. Zij beseffen zich dat – wanneer de mensheid richting de vierde en vijfde dimensies ascendeert – zij zullen worden ontmaskerd. Hun karma zal hen inhalen en dit kan tot de vernietiging van hun ras leiden. Om dit te voorkomen, doen ze er alles aan om jullie dociel en onwetend te houden met behulp van de media, regeringen, religies, economische systemen en zo ongeveer elke andere organisatie die enige macht heeft.’

‘Wat kan iemand als ik hier aan doen?’

‘Je moet je bewust worden van de duistere krachten die je momenteel in de greep hebben. Je moet de duistere kant van het Spel gaan begrijpen.’

‘Dat klinkt niet heel aantrekkelijk.’

‘Zoals ik eerder al zei, valt er veel te leren. Maar het is ook gevaarlijk. De kunst is om het Spel te zien voor wat het is, zonder te worden meegesleept en er in meegezogen te worden. Hier komen je yogi-kwaliteiten goed van pas. Je moet in deze tijd niet alleen de duistere kant van het Spel leren doorzien en de polariteiten binnen jezelf zien te integreren, maar ook de codes van de Levende Bibliotheek activeren. Gaia heeft die nodig om naar een hoger niveau te gaan. En terwijl je bezig bent de duisternis te doorzien en de codes te activeren, moet je de Ceecar, Syrians, Lyrans, Annunaki, en alle andere rassen die jullie willen overheersen van je nek houden.’

‘Is dat alles?’

Hij glimlacht om mijn understatement en zegt: ’Ik ben blij dat je het met enige humor opvat. Het is uiteindelijk slechts een spel.’

Hij leunt achterover in zijn stoel en neemt me op. Dan zegt hij: ‘Nu je dit alles hebt gehoord, wil je nog steeds jouw volgende opdracht aanvaarden?’

‘Alleen als ik een doos chocola mee krijg.’

‘Dat kan geregeld worden. Goed, dan zal ik een ontmoeting met de duivel organiseren.’

‘Wat? Ga ik de duivel ontmoeten?’

‘Je gaat de Engel van Vernietiging ontmoeten.’

 

6. ALLOYA

The only thing that scares me more than space aliens, is the idea that there arent any space aliens. We cant be the best that creation has to offer. I pray were not all there is. If so, were in big trouble.

Ellen DeGeneres, comedian, television host, actress.

Terug in Amsterdam gebeurt er een paar weken helemaal niets. Ik voel me echter niet echt op mijn gemak, omdat ik voortdurend het idee heb dat iedereen die ik ontmoet de duivel in disguise zou kunnen zijn. Ik begin een beetje paranoia te worden en besteed wat meer tijd aan meditatie om het licht brandend te houden.

Vijf weken later hoor ik eindelijk iets van Time Bender. Er ligt een kaart in de brievenbus. Dit is wat er staat: ‘Zaterdag, 9 uur, Noordermarkt, appeltaart.’ Ik denk dat ik weet wat Time Bender bedoelt. Er is een café op de Noordermarkt waar ze fantastische zelfgebakken appeltaart hebben. Het is een begrip in Amsterdam.

Ik ben opgetogen dat ik Time Bender weer ga ontmoeten, en arriveer iets voor negen uur bij het café. Time Bender er nog niet. Er gaan vijf minuten voorbij, tien minuten, vijftien. Nog steeds geen spoor van hem. Ik begin me zorgen te maken. Waarom is hij er nog niet? Verkeerde café?

De enige andere klant is een vrouw, mogelijk ergens begin veertig. Ik kan haar ogen niet zien aangezien zij een donkere zonnebril op heeft. Ze heeft rood haar, is in het zwart gekleed en lijkt naar mij te glimlachten.

‘Wacht je op iemand?’ vraagt zij, als ik haar aankijk.

‘Ja, dat klopt, maar het lijkt erop dat hij niet komt.’

‘Dat is jammer.’

Ik kijk haar onderzoekend aan en opeens dringt het tot me door dat Time Bender misschien helemaal niet komt. Misschien heeft hij een ontmoeting met deze vrouw gearrangeerd. Maar dat zou betekenen dat… zij de duivel is!

‘Sorry, dit klinkt waarschijnlijk heel vreemd, maar de man waarop ik wacht, heeft mij verteld dat hij mij aan de duivel zou introduceren. U bent toevallig niet de duivel?’

Zij zet haar bril af en ik kijk in twee prachtige blauwe ogen.

‘Zie ik eruit als de duivel?’

‘Nee, niet echt, sorry.’

‘Ik heet Alloya en ik zou weleens degene kunnen zijn waarop je wacht. Wil je wat koffie?’

‘Ja graag.’

Ik ga aan haar tafel zitten en kijk in haar ogen. Haar ogen zijn magisch. Ik zou erin kunnen verdrinken, zo mooi zijn ze. Ik probeer niet teveel te staren, maar slaag er niet al te best in. Ze merkt het op en knipoogt. Ik smelt bijna, maar gelukkig komt op dat moment de ober met koffie en taart.

Ze neemt een slok en zegt dan: ‘Vertel me eens over de man op wie je wacht.’

‘Zijn naam is Time Bender. Ik ontmoette hem voor het eerst vele jaren geleden tijdens de première van een film in een Amsterdams theater. Hij vertelde me over de geschiedenis van de mensheid en de Aarde, en over een missie die ik zou moeten vervullen. Ik weet nog steeds niet precies wat dit alles betekent en met mij te maken heeft. Ik verheugde me erop hem vandaag weer te zien. Ik heb nog steeds zoveel vragen.’

‘Misschien kan ik je helpen.’

‘Weet jij meer over deze dingen?’

‘Ja, ik herinner mij alles vanaf het begin der tijden.’

‘Alles? Hoe kan dat?’

‘Ik was er bij.’

‘Je was bij het begin van tijd?’

‘Ja. Zie je, tijd is niet wat je zou denken. Het is niet lineair zoals ons is geleerd. De meeste mensen denken dat dit leven het enige is dat wij hebben. Dat is niet zo. Wij leven op verschillende niveaus van bestaan en in verschillende tijdframes, allemaal op hetzelfde moment.’

‘Bedoel je dat wij op dit moment niet alleen in dit café in Amsterdam zitten, maar tegelijkertijd ook in andere levens zijn, in verschillende dimensies?’

‘Ja, wij leven in vele vormen op verschillende planeten en dimensies.’

‘Hoe weet je dit?’

‘Dat zei ik je al: ik was er bij.’

Alloya neemt een hap van haar appeltaart en rolt met haar ogen.

‘Zeg, dit is geweldig spul.’

‘Ja he? Het is beroemd,’ zeg ik, terwijl ik haar ogen probeer te ontwijken.

We genieten even in stilte van onze appeltaart en dan vraag ik: ‘Alloya, als wij in vele verschillende dimensies leven, is het dan mogelijk om deze andere aspecten van onszelf te leren kennen?’

‘Ja, dat is precies wat ik in de afgelopen negen jaar heb gedaan. Ik heb mijn andere zelven ontmoet in alle mogelijke dimensies, planeten en hoedanigheden. Vervolgens heb ik ze geïntegreerd.’

‘Hoe heb je dat gedaan?’

‘Ik ben de afgelopen negen jaar door de verschillende dimensies heen gereisd om mijzelf vertrouwd te maken met deze wezens. In eerste instantie leken deze wezens vreemd voor mij. Zij dachten heel anders, handelden heel anders en zagen er vaak heel anders uit. Maar naarmate ik ze beter leerde kennen, begon ik in te zien dat zij feitelijk delen van mij waren. Zij waren mij. Ik begon mijn vergeten zelven te integreren en werd in dit proces weer heel.’

‘Wow, wat een ongelooflijk proces. Ik zou dat ook wel willen. Hoe werkt dit proces precies?’

‘Ik kreeg toegang tot de geschiedenis van ieder wezen, ik zag al hun avonturen in het universum. Ik moest daarbij ook de lessen leren die zij hadden geleerd en mij de vaardigheden van ieder van hen eigen maken. Terwijl dit proces zich voltrok, werd ik mij ervan bewust dat ik sterrencodes activeerde die in mijn DNA waren opgeslagen.’

‘Time Bender had het ook over codes die moeten worden geactiveerd om ons en de planeet in trilling te verhogen. Is dat het waar je het over hebt?’

‘Ja, deze codes lijken op complexe patronen, zoals sneeuwvlokken. Door de tijd heen lukte het mij om alle sterrencodes van de verschillende rassen, species en entiteiten die mijn multidimensionale identiteit vormen, te integreren. Ik realiseerde me dat ik naar de Aarde ben gekomen om haar te helpen genezen en een manier te vinden om gevallen engelen te redden die in tijdnood komen om hun karmische onbalans te herstellen voor het Eindspel.’

‘Wat? Zeg je dat het leven gaat eindigen?’

Alloya geeft geen antwoord en stopt een groot stuk taart in haar mond. Ze kauwt rustig en rolt weer met die prachtige ogen. Ik merk dat ik onwillekeurig als een verliefde tiener naar haar zit te staren en wend mijn blik af. Ze moet er weer om lachen en bestelt nog twee koffie.

Dan vraagt ze: ’Heeft Time Bender je verteld over wat Gaia nu aan het doen is?’

‘Hij zei dat ze haar frequentie aan het verhogen is.’

‘Ja, dat is onderdeel van een galactische gebeurtenis die nu gaande is. Het universum beweegt naar voltooiing toe. Een groot deel van de voorbereiding voor een dergelijke gebeurtenis, gaat over het helen van onbalans. Wij worden nu geroepen om in balans en harmonie met onszelf en elkaar te gaan leven.’

‘Dat klinkt alsof we een turbulente tijd tegemoet gaan.’

‘Ja, maar maak je geen zorgen. Dit is iets heel goeds. Het is iets prachtigs. Bovendien ben je goed voorbereid. Je bent hiervoor getraind.’

‘Begin jij nu ook al? Jullie schijnen meer te weten dan ik. Over wat voor training heb je het?’

‘Je zit middenin het proces van de integratie van al je kosmische zelven tot één wezen: hier en nu op Aarde. Jouw multidimensionale zelf is zich aan het verenigen met je menselijke zelf. Alles komt nu samen op Aarde. Dit is niet alleen een schokkende ervaring, maar vooral een prachtige ervaring. Terwijl je je ziel-aspecten integreert en de sterrencodes activeert, zul je je gaan herinneren wie je bent en waarom je hier op Aarde in deze belangrijke tijd bent.’

Ik voel de hete adem van de tijd en de immense opdracht in mijn nek en voel dat het zweet me uitbreekt. Ik probeer de zaak te relativeren: ’Is dat niet iets wat elke generatie zegt over hun tijd – dat dit de meest belangrijke tijd is en dat de wereld op z’n einde zal komen?’

‘Veel oude beschavingen hebben over deze specifieke tijdsperiode gesproken. Er is een verschuiving in bewustzijn gaande binnen het menselijk collectief, een verschuiving naar een nieuwe manier van zijn. Wij zijn aan het ontwaken en beginnen de vele niveaus van bestaan te ervaren.’

‘Maar waarom nu?’

‘Omdat Gaia haar frequentie aan het verhogen is. Zie je, we zijn lange tijd opgesloten geweest in het frequentiespectrum van de derde dimensie. We zijn geïndoctrineerd om te geloven dat dit alles is wat er is. Als Gaia haar frequentie verhoogt, ontwaken we vanzelf en worden we ons bewust van onze multidimensionaliteit.’

‘Hoe zijn wij dan opgesloten in de derde dimensie?’

‘Onze zintuigen worden gestuurd door een elektromagnetisch raster dat onze wereld omvat. Dit raster creëert de illusie waarin wij leven. Ons bewustzijn wordt beperkt en gecontroleerd. Het geeft ons valse ideeën over wie wij zijn. Onze geloof-systemen vertellen ons dat er maar drie dimensies zijn. We zien slechts een flinterdunne bandbreedte van het universele spectrum.’

Normaal gesproken zou ik mensen die er dit soort ideeën op nahouden al snel in het ‘complottheorie’ hokje stoppen en niet echt serieus nemen. Maar met Alloya ben ik daar niet zo zeker van. Zij spreekt niet vanuit theorie en boekenwijsheid. Ze probeert me niet te overtuigen, maar deelt eenvoudigweg haar eigen ervaring en het is moeilijk om daar tegenin te gaan.

Ze vervolgt: ’Onze planeet is duizenden jaren geleden gekaapt. Dit had niet mogen gebeuren, omdat het inging tegen de natuurlijke menselijke evolutie. De wezens die de planeet kaapten, hebben ons bewerkt. Zij veranderden onze genetische code, zodat we hun agenda konden gaan vervullen.’

‘Waarom had dit niet mogen gebeuren?’

‘Er is een Kosmische Wet in het universum van non-interventie. Deze wet stelt dat een ras zich niet mag bemoeien met de evolutionaire ontwikkeling van een minder ontwikkeld ras. Er zijn echter altijd wezens die zich niet aan de wet houden. Het gevolg is dat we momenteel leven in een kunstmatige controlematrix en daar al een half miljoen jaar in vast zitten.’

‘Dat is een eeuwigheid.’

‘Voor jou mag dat een eeuwigheid lijken, maar voor degenen die ons controleren is het niet lang. Dezelfde wezens die deze gevangenis creëerden, zijn hier nog steeds.’

‘Leven zij zo lang?’

‘Ja.’

‘Hoe werkt dit controlesysteem precies?’

‘Er is een barrière rondom de planeet geplaatst die – wanneer wij daar doorheen gaan op weg naar de Aarde, of er na de dood vandaan komen – onze geheugens wist en voorkomt dat wij toegang hebben tot informatie over wie wij waren voordat wij hier kwamen. Het houdt ons in een kunstmatige loop. Omdat de herinnering aan andere levens is gewist, vallen we steeds weer in dezelfde groeven. De lessen worden niet geleerd en daardoor zijn we voorbestemd om steeds opnieuw dezelfde fouten te maken.’

‘Maar dat is crimineel!’

‘Zoals ik al zei: de Aarde is een gevangenisplaneet. Het energetische raster rondom de planeet voorkomt dat informatie en bewustzijn vanaf andere plekken in het universum ons kan bereiken. We worden in een hypnotische trance gehouden en handelen daardoor met een minimum aan bewustzijn.’

Ze zucht en staart mismoedig uit het raam. Buiten schijnt de zon. Amsterdam fonkelt in het frisse ochtendlicht. Het lijkt haar stemming enigszins op te krikken: ‘Maar er is nu iets aan het veranderen, er is iets aan het verschuiven. Er is een krachtige puls vanuit de kern van de kosmos die deze barrière verzwakt. Dat is de reden waarom er nu meer informatie doorkomt en we het over deze dingen kunnen hebben. Steeds meer mensen zullen zich hun ware aard en de ware geschiedenis van de mensheid gaan herinneren als gevolg van het oplossen van dit gevangenisraster.’

‘Ik wil dat ook! Het lijkt me geweldig om die codes in mijzelf aan te zetten en mijn complete zelf weer te ervaren. Maar dat klinkt als een complete revolutie.’

‘Ja, dat kun je wel zeggen. Door de verzwakking van het raster kunnen sterrencodes ons nu steeds meer zonder vervorming bereiken. Elke sterrencode is een kaart, een set van instructies en coördinaten die het ons mogelijk maakt om door het multidimensionale universum te reizen. Wanneer de sterrencodes in jou tot leven komen, zie je de Boom des Levens ontstaan. Dat is de reden waarom wij hier zijn: om deze codes binnen onszelf te activeren, en ze in de Aarde te zaaien. Gaia moet ze kunnen lezen om haar reis van transformatie te kunnen voltooien.’

‘OK, ik snap wat je zegt. Maar wat wordt er dan van ons en meer in het bijzonder van mij verwacht?’

‘Simpel: er wordt van ons verwacht dat wij de Aarde bewandelen in onze volledige incarnatie. Wij dienen heel te zijn en onszelf te verankeren in de matrix van Gaia, dat is de matrix die de Aardse realiteit creëert. Onze volle aanwezigheid op de planeet kan een transformatie van bewustzijn bewerkstelligen die het mogelijk maakt dat allen op Aarde het vermogen krijgen om in andere dimensies te kijken.’

Ze neemt de laatste hap van haar appeltaart en kijkt naar die van mij. Ik kan niet begrijpen dat ik hem nauwelijks heb aangeraakt. Gewoonlijk verslind ik zo’n taart in een minuut. Haar verhaal en haar ogen deden me even al het andere vergeten. Ik wil meer weten: ‘Hoe voelt het om in volledige aanwezigheid op Aarde te zijn?’

‘Je ervaart jezelf als verbonden en gescheiden, als god en mens, als individu en heelheid. Je bent het allemaal tegelijkertijd. Dit complete bewustzijn is nog nooit gerealiseerd in een species van fysieke aard. Nooit eerder zijn de vierde en vijfde dimensionale energieën opgewekt in een lichaam van een dergelijke verdichting. Dat is waarom wij mensen op dit moment van zulk groot belang zijn voor alle betrokkenen. Wij bevinden ons middenin een onvoorstelbaar experiment.’

‘Maar hoe zijn jij en ik daarin dan betrokken?’

‘Gaia stuurde verzoeken voor vrijwilligers om naar de Aarde te komen en te incarneren in het menselijke verhaal, zodat zij haar van binnenuit het systeem konden helpen. Wij hebben beiden gereageerd. Wij zijn vrijwilligers.’

‘Wacht even. Zeg je nu dat ik vrijwillig naar de Aarde ben gekomen om sterrencodes te downloaden, het elektromagnetische raster rondom de Aarde af te breken, de heersende macht het hoofd te bieden en de mensheid en de Aarde te helpen om te ascenderen naar de vierde en vijfde dimensie?’

‘Ja, dat is een goede opsomming. Piece of cake, toch?’

‘Meer een groot stuk appeltaart.’

Zij lacht en kijkt weer naar buiten. Het is de eerste warme dag van de lente. Ik volg haar blik en zie een jonge vrouw voorbij fietsen met een kort rokje. Ik vertel Alloya dat columnist Martin Brill deze dag zelfs een naam heeft gegeven: ‘rokjesdag’.

Ze lacht er hartelijk om en zegt: ’Heb je zin om een stukje te lopen?’

‘Graag!’

We wandelen door de Negen Straatjes in de Jordaan. Oorspronkelijk een arbeidersbuurt is de Jordaan inmiddels een van de duurste plekjes in Nederland. We snuffelen wat in tweedehands kledingzaakjes en ik hang de tour guide uit. Ik wijs haar op het beroemde Anne Frank huis en op de plek waar Rembrandt zijn laatste dagen heeft versleten.

Als we op een bankje op de Keizersgracht even gaan zitten, vraag ik haar hoe dit alles voor haar is begonnen.

‘Als kind al had ik veel ervaringen met wezens uit andere dimensies. Ik zat op de vensterbank van mijn kamer naar de sterren te kijken en riep dan naar mijn familie. De sterren werden dan een soort spiralen die begonnen te draaien. Vanuit het centrum van de spiraal ging er dan een soort portaal open. Dan verscheen er een gezicht van de Zeta.’

‘De Zeta?’

‘Dat is een ras dat in alle twaalf dimensies van het universum leeft. Ze zijn zeer geavanceerd maar hebben geen individueel bewustzijn. Ze vormen een groepsbewustzijn en helpen andere planeten en systemen evolueren. Soms laten zij zichzelf aan ons zien als de Greys.’

‘Hebben ze jou ontvoerd?’

‘Nee, maar zij namen me wel met hen mee. We vlogen dan door de straat van ons huis en ik kon dan in de slaapkamers van de mensen kijken terwijl zij sliepen. Op de een of andere manier kon ik door muren heen kijken. Soms ging ik aan boord van hun schepen die door gedachtekracht werden bestuurd. Ik herinner me dat mij werd geleerd om een klein voertuig te besturen. Om het te laten vliegen moest ik mijn gedachten en emoties volledig in balans zien te houden.’

Als teenager ging ze door een zware periode toen ze tot de ontdekking kwam dat niet iedereen was zoals zij. Alloya probeerde haar gevoeligheid uit te schakelen maar werd daar nog ongelukkiger van.

‘Dit veranderde allemaal toen ik eenentwintig was,’ zegt ze. ‘Ik kreeg toen een enorme download van informatie over wie ik was en wat ik op Aarde deed. Deze download ging verschillende weken door en startte een proces van ziel-integratie wat negen jaar duurde. Mijn bewustzijn opende zich volledig. Ik transformeerde mijzelf tot waar ik nu ben.’

Laat in de middag breng ik haar naar haar hotel en informeer naar haar verdere plannen.

‘Ik heb niet zoveel plannen. Ik heb gedaan waarvoor ik kwam.’

‘Haha, ik had het niet zozeer over je kosmische opdracht, maar meer naar wat je morgen van plan was te doen.’

‘We kunnen elkaar ontmoeten als je wilt.’

‘Wil je naar het strand?’

‘Klinkt goed.’

’10.00 uur?’

‘Ja.’

‘Ik kom je halen.’

 

7. LUCIFER

‘I’m sure the universe is full of intelligent life. Its just been too intelligent to come here.

Arthur C. Clarke, science fiction writer, inventor, television series host.

De volgende morgen begroet Alloya me met een warme omhelzing. Ik ben verheugd te zien dat het voor haar ook rokjesdag is. Ze springt de auto in en we we manoeuvreren ons door het drukke ochtendverkeer naar de snelweg Haarlem. Tijdens de rit praten we weinig en genieten van de omgeving. Na een half uur rijden we door een kleine plaatsje dat Overveen heet.

‘Er is hier een oud landhuis waar ik ooit meditaties organiseerde,’ vertel ik haar. ‘Het heet Duinlust. De eigenaar wilde van het landgoed een spirituele gemeenschap maken. Dat is nooit echt gelukt, maar het is desalniettemin een bijzondere plek met goede faciliteiten: een restaurant, ruime keuken, een sauna, een vorstelijke marmeren hal en een dubbel trappenhuis. Wil je het zien?’

‘Zeker.’

We rijden de lange oprijlaan op en voor het landhuis aangekomen stappen we uit. Ik loop naar de voordeur, maar die is gesloten. De plek ziet er desolaat en verlaten uit. De levendigheid van slechts enkele jaren geleden is volledig weg.

‘Het is een vreemde plek,’ vertel ik haar, terwijl we teruglopen naar de auto. ‘Het leek wel alsof er een soort vloek rustte op alles wat we deden. Niets kwam ooit echt van de grond, alsof we constant werden gesaboteerd. Ik heb zelfs wel eens gedacht dat er een spook was of zo.’

‘Dat zou best kunnen.’

‘Ja, dat dacht ik ook. Daarom heb ik een keer een vriendin uitgenodigd om de plek te bekijken. Ze staat erom bekend allerlei energieën te voelen. Ze vond het een verschrikkelijke plek. Toen we de trap opliepen naar zolder waar mijn kamer was, stond ze ineens stokstijf stil. Ze verbleekte, draaide zich om en rende de trap af.

‘Wat is er aan de hand?’ riep ik, terwijl ik achter haar aanrende.

‘Zag je dat dan niet? Er stond een vrouw bovenaan de trap.’

‘Een vrouw? Ik heb niets gezien.’

‘Ze zag eruit als een heks, helemaal in het zwart gekleed. Ze schreeuwde tegen ons dat we weg moesten gaan en nooit meer terugkomen.’

We stappen in de auto, maar ik start de motor nog niet.

Alloya kijkt nog eens naar het huis en zegt: ‘Interessant allemaal. Weet je toevallig wie die vrouw geweest kan zijn?’

‘Ik denk het wel. Ik ben wat onderzoek gaan doen naar de historie van het landgoed. Het huis is gebouwd door ene Johanna Jacoba van de Velde. Zij was de weduwe van een zeer vermogend bankier, Willem Borski. Johanna Jacoba was op een gegeven moment zo rijk, dat ze zowat in haar eentje voorkwam dat ons land failliet ging. Toen de zaken er voor de economie slecht uitzagen, kocht ze zoveel aandelen van de Nederlandse Bank dat ze het land een tijdje min of meer bezat.’

‘Ja, de elite regeert onze wereld al gedurende vele, vele generaties.’

Ik wijs haar naar een groot wit huis in de verte. ’Zie je dat landhuis daar? Dat is waar Johanna Jacoba woonde. De plek waar we nu zijn, was slechts haar zomerresidentie. Het andere landgoed is minstens tweemaal zo groot als dit, met prachtige tuinen en een oranjerie. Het heet Elswout, en als je denkt dat dit huis eng aanvoelt, dan moet je daar maar eens een kijkje nemen.’

‘Waarom niet? Ik dacht er net aan om je een verhaal te vertellen dat goed past bij een spookhuis.’

Ik start de motor en we gaan op weg naar Elswout.

Onderweg vraagt ze: ’Wat is er met mevrouw Borski gebeurd?’

‘Ze is op late leeftijd gestorven en haar zoon erfde het landgoed. Ook hij heette Willem Borski en was een vermogend bankier, zoals zijn vader. Duinlust werd de residentie van zijn oudste dochter die ook Johanna Jacoba heette. Zij was getrouwd met haar neef, ene David van der Vliet.’

Alloya glimlacht spottend.

‘Merken we hier soms een patroon op? Deze mensen hebben allemaal dezelfde namen en binnen hun eigen clans gehuwd. Dat patroon kwam ik steeds tegen tijdens mijn onderzoek naar de bloedlijnen van de elite. Het is een gesloten systeem. Daar is een reden voor en heeft te maken met het intact houden van de genetische lijnen.’

‘Waarom is dat zo belangrijk voor de elite?’

‘Wij worden geregeerd door wezens die van nature niet menselijk zijn. De enige manier voor hen om hun ras levend te houden, is om hun DNA zo puur mogelijk te houden. Dat is waarom zij zich binnen de familie voortplanten. Zij zijn technologisch ongelooflijk geavanceerd, meesters in de genetica en koudbloedig.’

‘Zijn dat de Draconische Reptielen waar Time Bender mij over vertelde?’

‘Ik noem ze de Lizzies.’

We gaan naar rechts een onverharde weg op en rijden de heuvel op zodat het landhuis zichtbaar wordt. Het is indrukwekkend, zeker voor Nederlandse begrippen. Ik parkeer de auto en we lopen richting het landhuis.

‘Weet je dat dit huis een paar jaar geleden voor maar één euro te koop was?’

‘Echt? Waarom?’

‘Ik denk omdat het op instorten staat. Of misschien door die dode boom die daar al eeuwen lijkt te staan, precies voor de hoofdingang. Ik heb geen idee.’

‘Laten we onder die boom gaan zitten. Het is de perfecte plek voor wat ik voor ogen heb.’

We gaan op het gras zitten en maken het onszelf gemakkelijk. Ik ga achterover liggen en kijk naar de verdorde takken van de boom.

‘Ik kan niet begrijpen waarom die boom er nog steeds staat. Hij heeft al heel wat stormen overleefd.’

Alloya gaat ook achterover liggen en kijkt naar de boom. ’Misschien is ie niet echt dood,’ zegt ze. ‘Misschien ziet hij er alleen dood uit. Ben je bang voor de dood?’

‘Wel, ik weet dat het leven op de een of andere manier doorgaat en dat “dood” niet echt bestaat. Maar ik weet niet zeker of ik me dat zal herinneren als ik op mijn sterfbed lig. Dus ik denk dat ik wel een beetje bang ben voor de dood.’

‘Er is een plant die je kan helpen om van je angst voor de dood af te komen. Heb je wel eens gehoord over Ayahuasca? Het is een middel dat de Zuid-Amerikaanse indianen al duizenden jaren gebruiken om toegang te krijgen tot hogere lagen van bewustzijn. Zij beschouwen Ayahuasca als de moeder aller medicamenten. De plant laat je alle kanten van het leven zien, de lelijke en de mooie, de vitale en de stervende, het licht en het duister.’

‘Ik moet dat maar eens proberen dan.’

‘Ja, maar het hoeft niet perse. De plant staat al in contact met jou. Ze heeft jou uitgekozen om met haar te werken omdat ze weet dat jij sleutels bezit tot bepaalde deuren in het labyrint van de onderwereld.’

‘Een plant heeft mij uitgekozen kom met haar te werken?’

‘Ja, een plant. Mensen onderschatten de intelligentie van de natuur.’

Ze gaat rechtop zitten en zegt gedecideerd: ‘Maar nu wil ik je eerst een verhaal vertellen over het begin der tijden. Ben je er klaar voor?’

‘Een en al oor.’

Ze sluit haar ogen een paar seconden en in gedachten zie ik haar een reis maken, terug naar het allereerste begin. Er verschijnt een subtiele glimlach om haar mondhoeken. Ze ademt een paar keer hoorbaar diep in- en uit. Dan opent ze haar ogen, kijkt me aan en begint te vertellen.

‘Er waren eens twee geliefden die vanuit het Grote Niets werden geboren. Het waren de meest krachtige stralen die ooit werden gecreëerd. Een van hen straalde de positieve, lichtkant van de schepping uit. De ander straalde negatieve energie uit – het duister. De Universele Dromer, die deze stralen tot leven had geroepen, bekeek met ontzag hoe zij zich in een dynamische verstrengeling, steeds opnieuw met elkaar versmolten en zich dan weer van elkaar afscheidden. Hun schoonheid was adembenemend. De energetische patronen van licht die zij schiepen, zagen eruit als de lichamen van gevleugelde engelen.’

Ze glimlacht als ze terugdenkt aan het begin van ons heelal. ‘Deze engelen waren geboren als onderdeel van een kosmisch experiment. Het idee was om een plek te creëren van zo’n immense verdichting, zo’n diepe verduistering, dat zelfs de liefde van de Bron er niet in kon doordringen. Zo’n plek bestond nergens. In het hele universum was er niet één planeet waar de bewoners zich niet realiseerden dat binnenin ieder van hen de sleutel tot al het leven lag besloten, het oorspronkelijk zaad van de Bron.

Het plan was dat een van de engelen op reis zou gaan om een plek van vergetelheid te creëren. De andere zou achterblijven in de lichtlagen om de ware aard van de engel te herinneren voor het moment waarop deze zou terugkeren naar de lichtwereld en zij zich weer zouden herenigen.’

Alloya sluit haar ogen om niet te worden afgeleid door een stelletje dat langs wandelt met twee jengelende kinderen. Dan vervolgt ze haar verhaal: ‘Een van de engelen stond op de rand van het Grote Niets, zichzelf preparerend voor de sprong in het Onbekende. Mannelijk in energie rekte hij zich trots uit en strekte zijn machtige vleugels, klaar om te springen. Zijn naam was Lucifer, de Heldere Morgenster. Zijn vrouwelijke wederhelft keek met ingehouden adem toe en wachtte op de grote sprong. Ook zij was opgewonden en benieuwd naar dit grote avontuur.

Toen sprong hij. Lucifer viel zo snel en zo lang hij kon richting een dimensie die zo verdicht was, dat het in staat zou zijn om de plaats van vergetelheid te huisvesten. Alles dat op deze planeet leefde zou een vreemd leven lijden, verstoken van het licht van de Bron. Met een laatste liefdevolle blik spreidde Lucifer zijn vleugels en dook hij de diepte in. De dimensies in de diepten rukten aan zijn vleugels. Hij probeerde de stroom te berijden, maar tot zijn ontzetting was de stroom overweldigend en verloor hij alle controle. Hij kon niets anders doen dan zich in het onbekende te laten trekken.

Zijn geliefde keek enigszins angstig toe. Ze zag zijn verwrongen gelaat en realiseerde zich voor het eerst dat ze nu echt uit elkaar gingen en elkaar niet meer konden bereiken. Ze wilde hem nog een keer aanraken, maar haar handen van licht gingen recht door zijn lichaam heen. Zij waren niet langer van dezelfde soort.

Lucifer bleef vallen als een steen die onder water werd getrokken. De nevelen van verdichting die zich om hem heen vormden, verstikten hem. Zijn ziel leek uit zijn borstkas te worden gerukt. Hij was niet voorbereid op wat hem hier wachtte.

Buiten zichzelf van angst bonkte zijn fragiele hart in zijn tot het uiterste gespannen lijf. Maar de dichtheid nam het over en nam hem gevangen. Het vergeten nam het over en uiteindelijk leek hij op een diamant die was komen vast te zitten in een harde rots.’

Plotseling stopt Alloya met praten, omdat er een man aan komt lopen die een glanzend voorwerp in zijn hand heeft dat hij direct op ons richt. De man is groot van postuur, heeft zwart glanzend haar, donkere ogen en draagt een grijze regenjas. Opeens realiseer ik me dat het object dat hij in zijn handen een pistool is! Mijn hart stopt bijna met kloppen. Ik wil Alloya waarschuwen en wegrennen, maar het is te laat. Hij staat al voor ons.

‘Kunt u alstublieft een foto van mij nemen?’

Hij overhandigt het glanzende voorwerp dat een grote camera blijkt te zijn.

‘Eh, natuurlijk, geen probleem,’ zeg ik opgelucht.

Ik neem de camera aan en bekijk hoe die werkt. De man stapt iets naar achteren, zodat ik hem kan fotograferen met het spookhuis op de achtergrond. Terwijl ik op de knop druk, beweegt hij zijn rechterhand omhoog en maakt een vreemd gebaar. Dan loopt hij weer naar me toe, neemt de camera uit mijn handen en loopt zonder iets te zeggen naar het landhuis. Daar aangekomen opent hij de voordeur en stapt naar binnen. Ik kijk met grote ogen naar Alloya. Zij heeft zich niet bewogen.

‘Zag je wat hij met zijn hand deed?,’ vraag ik. ‘Dat was echt weird.’

‘Ja, ik zag het. Weet je wat dat gebaar betekent?’

‘Nee.’

‘Het is het symbool van de duivel. Satan-aanbidders herkennen elkaar aan deze handgebaren. Het zijn een soort geheime codes. De meeste van die codes hebben hun oorsprong in oude gesloten genootschappen, zoals de vrijmetselaars.’

‘Is Satan hetzelfde wezen als Lucifer?’

‘Nee. De figuur van Satan is een uitvinding van mensen. Lucifer is niet duivels. Lucifer was niet uit de hemel verbannen zoals ons is geleerd. Hij is vrijwillig gegaan.’

‘Dus hij is niet de duivel?’

‘Inmiddels is hij dat wel geworden, maar hij was niet altijd zo. Ook Lucifer baadde ooit in de liefde en het licht van de Bron van alle creatie. Ook hij herkende zichzelf als een aspect van God. God heeft vele gezichten. Het gezicht dat Lucifer moest laten zien, was dat van het duister, het vergeten. Maar Lucifer was niet alleen toen hij sprong. Een derde van alle engelen volgde hem naar beneden, de moedige en nieuwsgierige aspecten van God, om een planeet te scheppen waar intense groei mogelijk is.’

‘En die plek is de Aarde?’

‘Ja, Lucifer creëerde een planetair lichaam dat in staat was om een energie vast te houden die de planeet zou isoleren van de liefde van de rest van de Kosmos. Deze quarantaine werkt als een hogedrukpan en maakt het de inwoners van deze planeet mogelijk om snel te groeien en te evolueren door om te gaan met een extreme vorm van dualiteit.’

Zij sluit haar ogen weer even om contact te maken met die turbulente eerste fase van het ontstaan van onze Aarde. Dan zegt ze zacht: ‘Terwijl Lucifer dieper in de vergetelheid zonk en als een diamant in de kern van de Aarde lag te slapen, begonnen zich vreemde fenomenen voor te doen. Terwijl de sluiers zich als dekens om hem heen wikkelden, creëerde hij laag op laag van verschillende realiteiten – steeds meer niveaus van vergetelheid.

‘Waarom sliep Lucifer?’

‘Slapen betekent vergeten. Je wordt dan een onbewuste schepper. Wij mensen op Aarde leven in een droom waarvan wij denken dat die echt is. Dat is de reden waarom spirituele verlichting “ontwaken” wordt genoemd. Je wordt wakker uit de droom.’

‘Dus Lucifer manifesteerde door zijn dromen een nieuwe realiteit gebaseerd op vergetelheid?’

‘Dat klopt. Zijn dromen werden fysieke realiteiten die incarneerden in het fysieke lichaam van Gaia. Er begonnen zich karakters te vormen. Zijn dromen werden dichter en dichter, geperverteerd door de duistere energieën die hij om zichzelf heen had gecreëerd. Verlaten, desolaat, verloren en alleen, lag hij daar. Zijn enige passie was een onverzadigbare honger naar macht, bloed en dood om zijn lege hart te vullen.

Lucifer begon te veranderen. Zijn gezicht werd zelfs onherkenbaar voor hemzelf. Het was het gelaat van de Duivel geworden, een zwart en hard masker van illusies,  afschrikwekkend en verwrongen. Zwarte levenloze pupillen blokkeerden al het licht. Hij gaf zich over aan de wreedheid van de omgeving en vervulde zijn missie om duisternis te creëren, lijden en dood.’

Terwijl Alloya praat, schuiven er donkere wolken voor de zon. Een kille wind begint te waaien. Ik kijk omhoog en rits mijn jas dicht.

‘Time Bender vertelde me dat ik een ontmoeting met Lucifer zou hebben als onderdeel van mijn volgende opdracht. De manier waarop jij hem beschrijft… zo intens wreed, kil en gemeen. Ik weet niet of ik daar wel mee om kan gaan.’

‘Ja, het ontmoeten van Lucifer is inderdaad heel angstaanjagend.’

‘Hoe weet je dat? Heb jij hem ooit ontmoet?’

Ze aarzelt voordat ze antwoord. Dit was duidelijk niet deel van het verhaal dat ze wilde vertellen. Ze zwicht en zegt: ’Ja, ik heb hem ontmoet.’

‘Wat, echt? Hoe was dat? Waar was dat?’

‘Het gebeurde enkele jaren geleden op een donkere nacht. Samen met wat vrienden stonden wij op een heuvel die uitkijkt over St. Michael’s Mount, een oud slot dat op een eiland voor de kust van Zuid Engeland ligt. Het is in de Baai van Penzance, in Cornwall. Het was die hele dag donker en regenachtig geweest. Velen waren teleurgesteld omdat wij hier waren om de zonsverduistering te zien. De regen geselde onze gezichten terwijl boven het slot zwarte wolken draaiden en kolkten. Veel van ons hadden dromen gehad over tunnels en grotten onder het kasteel die alleen toegankelijk waren van onder de zee. Ik had hierover ook vaak gedroomd en zag dan steeds dat dit het thuis was van Lucifer, en een portaal naar de onderwereld.’

Alloya doet haar capuchon op, omdat het begint te regenen. We kijken naar de lucht en dan naar elkaar en zijn ons bewust van de vreemde toevalligheid van de plotselinge omslag in het weer.

Ze vertelt verder: ‘Opeens veranderde het licht. De verduistering was begonnen. Vogels sjilpten en krijsten, en in de verte hoorden we honden blaffen. Dit verbaasde me, omdat mij was verteld dat alles op het moment van de verduistering stil is. Toen begon ik onbedaarlijk te trillen. Vanachter het slot op het eiland rees een donkere wolk op in de vorm van een levende draak. De draak cirkelde driemaal rondom de Mount en dreef toen naar het westen. Op het moment dat de wolk oploste, blies er een soort reinigende wind door ons heen. Niet om ons heen, zoals normale wind, maar door ons heen. Toen wist ik dat hij er aan kwam.’

‘Lucifer kwam eraan?’

‘Hij was in aantocht. Ik kan niet zeggen dat ik hem fysiek zag, maar dat was niet nodig. Hem voelen was meer dan genoeg. De angst was indrukwekkend. Mijn lichaam schokte en ik maakte onvrijwillig dat vreemde jankende geluid dat dieren maken als ze het echt bang zijn. Ik kon er niet mee stoppen. Het voelde alsof ik dood ging, wat op zichzelf al beangstigend was, maar wat nog beangstigender was, was dat ik vreesde dat hij me zou verslinden.’

Het begint nu echt hard te regenen, maar Alloya lijkt het niet te merken.

‘Ik was als een snaar zo gespannen, zoals nooit tevoren. Plotseling voelde ik een immens licht in mij wakker worden. Het was alsof ik vanbinnen ‘aan’ ging en dit licht door mij heen scheen. Ik voelde op dat moment dat ik het Licht van Liefde in deze donkerste aller plekken van het Universum moest brengen. Ik moest het Licht verankeren in het huis van de Duivel. Ineens stonden we tegenover elkaar. Ik kon geen kant meer op en bleef dat vreemde geluid maken. Ik moest hem onder ogen komen. En dus kwam ik hem onder ogen.’

‘Wat gebeurde er?’

‘Het meest ongelooflijke gebeurde. Ik zag ineens zijn schoonheid, zijn oorsprong. Ik zag hem als een aspect van God! Ik voelde zoveel liefde voor hem vanuit dat grote licht dat in mij scheen. Ik herkende hem en hield intens veel van hem in ieder opzicht. Ook zijn duistere masker, ook zijn wreedheid en kille hart kon ik intens liefhebben. Toen omhelsden wij elkaar, we omstrengelden elkaar en werden een. Het was de meeste intense heling die ik ooit heb meegemaakt.’

Ze pinkt tranen weg en kijkt dan met een scheve grijns naar me. ‘Wat ik nu ga zeggen, klinkt vast heel cheesy, maar het gebeurde echt: Ik hoorde Engelen zingen. Ik kon ze letterlijk horen. Het was zo prachtig.’

Weer rollen tranen over haar wangen. Ik kijk naar de lucht en zie dat de regen is gestopt. De donkere wolken glijden weg en de zon komt weer tevoorschijn. Alloya merkt het ook en glimlacht om dit kleine wonder.

Dan vraag ik: ’Hebben de andere deelnemers dezelfde ervaring als jij?’

‘Iedereen zat om mij heen en ervoer dat er iets immens gebeurde. Na de omhelzing met Lucifer werd het rustig, maar niemand zei iets. Lange tijd bleven we daar in stilte zitten, totdat we een stem hoorden die zei: “Hij is weg. Hij is vrij en nu kunnen we gaan spelen.” Het was een jongetje van zes jaar.’

De aarde onder ons is nat en we besluiten terug te lopen naar de auto. Onderweg vraag ik: ‘Heeft je ontmoeting met Lucifer je leven erg veranderd?’

’Het veranderde alles. Ik heb nog heel lang zijn ongelooflijke kracht in mij gevoeld. Zijn licht vulde mijn hele lichaam. Ik ervoer mijzelf dagenlang als God. Ik kon het bewustzijn voelen van alle elementen om me heen. Mijn bewustzijn was zo groot, dat het eindeloos leek. Mijn aura kon de hele planeet omvatten. Ik voelde dat ik God was, en alles wat ik ervoer direct creëerde.’

‘Wow. Bleef die ervaring bij je?’

‘Nee, dat deed het niet, en dat is het pijnlijke. In de daaropvolgende dagen kwam mijn frequentie naar beneden. Ik kwam langzaam terug in de werkelijkheid waarin ik tot dan toe had geleefd. Ik vergat langzaam maar zeker dat ik God was. Ik kan je niet vertellen hoe pijnlijk dat was op alle mogelijke niveaus. Ik voelde intense pijn, heimwee, smart, verlies, verraad en een diep verlangen om naar huis te gaan.’

‘En nu?’

‘Nu wil ik nog steeds naar huis, maar meer dan dat zou ik terug willen naar Amsterdam om wat boodschappen te doen. Kun je me een lift geven?’

We rijden langzaam terug en praten onderweg niet veel. Wanneer we bij haar hotel aankomen, geeft zij me een kaartje en zegt: ‘Hier, als je ooit de weg kwijtraakt of  je opdracht vergeet, neem dan contact met mij op. Je hebt alle hulp nodig die je kunt krijgen, want je zult binnenkort de onderwereld binnengaan. Jij bezit de sleutels tot bepaalde deuren in het labyrint.’

‘Wat voor deuren?’

‘Die zul je zelf moeten ontdekken. Ik kan je dat niet vertellen. Er is echter iemand die je de weg kan wijzen. Het is jouw eerste incarnatie in de ruimte-tijd realiteit. Dit wezen, dat jij zelf bent op een hoger niveau, is een zeer geavanceerd wezen van het ras van de Kat Mensen, ook wel Leeuwen Mensen genoemd. Zij waren onder meer degenen die de Grote Piramide bouwden. Ze weten alles over heilige geometrie, wat je zal helpen om de sleutels te vinden. Maak jezelf met hem vertrouwd. Nodig hem uit. Hij heeft de sleutel. Dag.’

En weg is ze, door de draaideuren van haar hotel. Ik blijf nog even wachten, maar ze kijkt niet meer om. Ik rij stapvoets naar huis, zwaar onder de indruk van haar verhaal en de opdracht die mij kennelijk wacht.

Als ik thuiskom, ben ik te moe om te eten en plof op bed neer. Ik voel me afgepeigerd. Alle nieuwe informatie is koortsachtig bezig een plek te vinden tussen de concepten die zich in mij bevinden. Het voelt alsof er van alles aan het verschuiven is, mijn wereldbeeld kantelt en ik wil alleen maar slapen.

Wanneer ik het licht uitknip, gebeurt er iets vreemds. Ik hoor een harde zoemtoon in mijn linker oor, alsof iemand zich met een boor naar binnen dringt. Dan wordt mijn lichaam ineens steenkoud en word ik hardhandig in mij matras gedrukt. Ik kan me niet bewegen, mijn lichaam is verlamd. Het wordt steeds moeilijker om te ademen en een smerige, penetrante lucht vult de kamer.

Ik raak in paniek en probeer uit alle macht om mijzelf te bevrijden uit de ijzeren greep door mijn lichaam met kleine schokjes naar de rand van het bed te bewegen, hopend dat ik eruit zal vallen en de ban kan verbreken. Ik voel dat ik voor mijn leven vecht.

Dan hoor ik zijn stem, een lispelend gefluister. Koud en gemeen.

‘Je bent een lafaard. Je hebt niet de moed om het duister in jezelf te accepteren, en je projecteert dit falen op mij.’

‘Wat? Ga weg, laat me los!’

‘Ik zal jullie pas loslaten wanneer de laatste van jullie is gestopt om met de Duivel te spelen.’

‘OK, goed, ik ben klaar! Ik wil niet meer met u spelen!’

Ik transpireer nu hevig en probeer nog steeds centimeter voor centimeter naar de rand van het bed te bewegen. Ik ben nog een paar centimeter verwijderd van de rand. Dan hoor ik zijn kille stem weer.

‘Ik heb jullie met veel plezier gadegeslagen terwijl jullie een wereld creëerden die constant op de rand van de vernietiging zweeft. Jullie zijn toch zulke opwindende wezens! Hahaha.’

Ik ben er bijna.

‘Je denkt dat ik de Duivel ben, maar ik ben Lucifer. Ik ben jullie redder. Ik heb de sleutels. Ik ben jullie spiegel. Ik reflecteer jullie duister.’

Ik val op de vloer, hap naar adem en probeer overeind te komen. Ik schud mijn hoofd wild heen en weer om hem eruit te gooien. Heel in de verte hoor ik de echo van zijn stem: ‘Wij zijn allen gevallen engelen, wij zijn allen gevallen engelen…’

 

8. HIDDEN HAND

In our time this search for extraterrestrial life will eventually change our laws, our religions, our philosophies, our arts, our recreations, as well as our sciences. Space, the mirror, waits for life to come look for itself there.

Ray Bradbury, auteur, scriptschrijver.

Vier weken na mijn ontmoeting met Alloya word ik uitgenodigd om een meditatietraining te geven bij een bedrijf dat Hidden Hands heet. Het bedrijf bestaat uit een wereldwijd netwerk dat infrastructuur creëert op plekken die door oorlogen of natuurrampen zijn verwoest. Het bedrijf is gehuisvest in een van grote glazen torens die aan de Amsterdamse Zuidas staan.

Wanneer ik het gebouw betreed, krijg ik direct een naar gevoel. Er klopt iets niet. Het gebouw voelt verlaten. Ik kijk om mij heen en zie dat het inderdaad verlaten is. Geen planten, geen mensen, geen koffiemachines, geen toiletten. Alleen maar een enorme lege marmeren hal.

‘Kan ik u helpen?’

Ik schrik en draai me vliegensvlug om. Daar staat een streng kijkende dame van ergens in de zestig.

‘Goedemorgen mevrouw, ik ben hier voor de meditatietraining.’

‘Neem de lift en ga naar de bovenste verdieping.’

Op weg omhoog ervaar ik een ander soort rilling. Het is hartstikke koud in de lift en hoe hoger ik kom, hoe kouder het wordt. Als de lift stopt en de deuren openschuiven, zie ik een immense kantoorruimte voor me met ramen aan alle zijden. Aan de andere kant van de ruimte zit een man achter een ouderwets bureau. Ik herken hem onmiddellijk. Het is dezelfde man die mij vroeg om zijn foto te nemen op landgoed Elswout. Hij kijkt me aan met donkere ogen. Zijn stem is bevelend.

‘Ga zitten.’

Ik loop behoedzaam naar het bureau en ga tegenover hem zitten. Ik bekijk hem en het eerste wat me te binnen schiet, is dat hij op Al Pacino lijkt, in de film The Godfather. Hij draagt een zwart pak, smetteloos wit overhemd, zwarte das, zijn haar is strak achterover gekamd en zijn gelaat is zeer licht. Dan begint hij op een haast robotachtige manier te praten.

‘Ik ben een lid van de heersende familie-bloedlijn. Zo af en toe, overeenkomstig de wetten van onze Schepper, opent zich gedurende een korte tijdsperiode de mogelijkheid om onze onderdanen te ontmoeten om hen de kans te geven vragen te stellen. Het is mijn plicht hieraan te voldoen en ik ben van twee kanten gebonden aan deze plicht. De Wet van onze Schepper verplicht mij om jullie op dit moment deze gelegenheid te geven, maar ik ben ook gebonden door de Wet van planetaire Vrije Wil en door de eed van de familie, waardoor ik niet over alles kan spreken.’

Ik ben nu tot op het bot verkleumd, maar zie kans om door mijn klapperende kaken heen te praten.

‘Bent u de duivel?’

‘Onze lijn voert terug tot ver voorbij de antiquiteit. Vanaf de vroegste tijden van jullie beschreven geschiedenis en ver daarvoor heeft onze familie het spel van achter de schermen op vele manieren aangestuurd. Wij zijn geboren om te leiden. Het is deel van het ontwerp voor dit huidige paradigma. Wij bekleden sleutelposities in alle belangrijke gebieden: media, regering, leger, wetenschap.’

‘Dus jullie zijn degenen die de mensheid al gedurende vele duizenden jaren onderdrukken.’

‘Dat is juist. Dit is de rol die ons is voorgeschreven om in dit Spel te spelen. Om succesvol te zijn, dienen wij zo negatief mogelijk gepolariseerd te zijn. Dienstbaarheid aan Onszelf tot in het extreme. Geweld, oorlog, haat, hebzucht, controle, slavernij, genocide, martelingen, morele degradatie, prostitutie, drugs, al deze dingen en meer dienen ons doel in het Spel.’

En daar bent u trots op?’

‘Het verschil tussen jou en mij is dat ik weet dat wij het Spel spelen. Hoe minder jullie weten over het Spel, en hoe minder jullie je herinneren dat jullie een speler zijn, hoe zinlozer het leven wordt. Door middel van al deze negatieve aspecten verschaffen wij jullie middelen en mogelijkheden om jezelf te bevrijden. Maar jullie zien dit niet. Het is niet wat wij doen, maar hoe jullie erop reageren dat van belang is. Jullie hebben de Vrije wil om te kiezen hoe jullie ermee omgaan.’

‘Bent u deel van de Illuminatie?’

‘Ik ben Lucifer. Of, liever gezegd, ik ben van de Lucifer groepsziel. De wereld van mijn familie is heel anders dat die van de lagere Aardse bloedlijnen die jullie Illuminatie noemen. Deze Aardse bloedlijnen zijn zich niet bewust van het hele plaatje. Zij zijn erop uit om de wereld te regeren, om te heersen en jullie in slavernij te houden, en om zoveel mogelijk lijden en negativiteit te creëren als menselijkerwijs mogelijk is. Dat is wat zij krijgen uit de deal: wereldhegemonie.’

‘Dus, jullie zijn degenen die van achter de schermen de Illuminatie en andere geheime genootschappen  manipuleren om zoveel mogelijk destructie te creëren?’

‘Dat is correct. Maar wij doen dit omdat wij het Spel begrijpen. Jullie regeringen begrijpen dit niet. Zij zien jullie vooral als pionnen die overeenkomstig het Spelplan over het schaakbord worden bewogen.’

Voor het eerst zie ik een glimp van een glimlach op zijn strakke gelaat.

‘Ik moet ze nageven dat ze het goed doen. Maar een van de dingen die zij niet weten of begrijpen is dat onze agenda uiteindelijk is bedoeld voor het hoogste goed van alle betrokkenen. Zie je, wij voorzien jullie van een katalysator. Mijn familie is er niet op uit om jullie rechtstreeks te beschadigen. Wij dienen simpelweg onze rollen te spelen in dit goddelijke Spel.’

Ik kan me nu nauwelijks meer bewegen van de kou. Hidden Hand schijnt er geen last van te hebben. ’Kunt u de verwarming aanzetten alstublieft? Het is hier ijskoud.’

‘Bij deze.’

Direct stroomt er warme lucht de kamer binnen. Ik ontspan een beetje. Hij leunt achterover in zijn stoel en kijkt me aan. Ik probeer weg te kijken, maar zijn blik maakt dit onmogelijk. Ik word bang en om de aandacht af te leiden, zeg ik snel: ‘Meneer, er was mij gevraagd om hier een meditatietraining te geven. Ik begrijp niet wat ik hier doe. Waarom ben ik hier?’

‘Je bent hier met een reden: om de duistere en duivelse krachten te begrijpen die jullie overheersen en onderdrukken. Je bent hier om jouw overheerser te ontmoeten: Lucifer, de Lichtdrager en Stralende Morgenster.’

‘Daar was ik al bang voor. Dit is het dus: mijn ontmoeting met de Duivel.’

‘Lucifer is niet de Duivel zoals hij onjuist in jullie Bijbel wordt geportretteerd. Lucifer is een groepsziel of sociaal herinneringscomplex dat is geëvolueerd tot het niveau van de zesde dimensie. Op dit niveau hebben wij de keuze om verder te evolueren, of om terug te keren en anderen in lagere dimensies bij te staan in hun evolutie door onze kennis en wijsheid te delen met degenen die ons aanroepen voor hulp.’

‘Dus in plaats van door te gaan naar het volgende niveau van het Spel, kozen jullie ervoor om terug te komen om ons te helpen?’

‘Inderdaad. Wij hebben deze uitdagende taak opgelegd gekregen van de Council of Elders, die functioneert als hoeders van dit Melkwegstelsel vanuit hun achtste dimensie hoofdkwartieren op de planeet Saturnus. De uitdaging heeft te maken met jullie planeet Aarde. Yahweh, die toentertijd over jullie planeet regeerde, had aan degenen die op deze planeet incarneerden niet de Vrije Wil om Jezelf te Kennen verleend. In de afwezigheid van Vrije Wil kan er geen polariteit zijn. Er valt niets te kiezen. Het resultaat was dat er maar heel weinig evolutionaire progressie was. Jullie planeet was een Hof van Eden: een prachtig paradijs. Maar er was geen wrijving en daardoor geen mogelijkheid voor de wezens die hier incarneerden om te evolueren voorbij de derde dichtheid. Hierdoor was er weinig hoop voor hen om ooit terug te keren naar de Ene. Yahweh vond het prima om zijn eigen kleine troetelproject in stand te houden. In feite leefden jullie in een schitterende gevangenis. Yahweh was, om het in moderne termen te vatten, een goedaardige dictator.’

‘En aan jullie werd gevraagd om de boel in beweging te brengen?’

‘Dat klopt. Wij zijn hier naartoe gezonden om te helpen. En Yahweh had ermee ingestemd dat wij kwamen. In feite was hij het die oorspronkelijk de Council om hulp had gevraagd om een katalysator van verandering in deze creatie te brengen. Yahweh was het ermee eens dat wij het concept van Vrije Wil aan de bewoners van de Aarde zouden introduceren en ze de keuze te geven of zij dit wilden of niet.’

Ik begin nu te transpireren. Het is minstens veertig graden in de kamer en condens loopt in straaltjes langs de ramen naar beneden.

‘Meneer, kunt u alstublieft de verwarming wat lager zetten?’

‘Reeds gebeurd.’

De temperatuur daalt direct. Hij vraagt of ik koffie wil.

‘Graag, dank u.’

De oudere dame die ik beneden ontmoette, komt vrijwel direct binnen met koffie. De temperatuur in de kamer is eindelijk in orde en ik begin weer een beetje te ontspannen.

Hij drinkt zijn koffie in stilte en blijft onophoudelijk naar me kijken. Ik voel me weer bijzonder ongemakkelijk en stel snel een volgende vraag.

’Dus u kreeg opdracht van de Council of Elders om Vrije Wil op Aarde te introduceren?’

‘Dat is juist. Maar toen Yahweh in eerste instantie de Council benaderde, was dat niet om Vrije Wil te introduceren. Hij wilde slechts een onderzoek naar hoe hij het beste het evolutionaire proces kon versnellen. Wij waren dus in eerste instantie op een onderzoeksmissie gestuurd om Yahweh te ontmoeten en suggesties te doen over hoe hij zijn onderdanen – en uiteindelijk ook hemzelf – kon helpen om vooruit te komen. Wij onderzochten veel opties, rapporteerden onze bevindingen bij de Council en brachten ook Yahweh op de hoogte. Naar ons beste inzicht kwamen wij tot de conclusie dat de enige manier om de groei en ontwikkeling werkelijk te versnellen, was om het concept van Vrije Wil te introduceren.’

‘Was Yahweh het hier mee eens?’

‘Nee. Yahweh was niet blij met het rapport en de noodzaak om Vrije Wil te implementeren. Uiteindelijk overtuigde de Council hem ervan dat het de beste manier was en stemde hij met tegenzin in. Wij keerden terug naar de Aarde en hadden een hoffelijke ontmoeting met Yahweh om te bespreken hoe wij nu het best konden verdergaan. Yahweh was ervan overtuigd dat zijn onderdanen ervoor zouden kiezen om loyaal aan hem te zijn. Zij waren zo tevreden met hun manier van leven, zo dacht hij, dat zij hem altijd zouden volgen. Dat, zo zei hij, was de voornaamste reden waarom Vrije Wil niet zou zou werken als katalysator voor groei.’

‘Maar hij stemde ermee in om door te gaan met het experiment?’

‘Dat deed hij. Hij stemde in met het experiment van de Boom van Kennis over Goed en Kwaad. Hij geloofde dat hij gelijk zou krijgen: dat zijn volgelingen ervoor zouden kiezen om onbewust te blijven. Toen zij dat niet deden, werd hij kwaad, gooide zijn speelgoed uit de kinderwagen en verbande zijn onderdanen uit de Tuin van Eden. Hij zadelde hen daarbij op met enorme schuldgevoelens over hoe zij zijn vertrouwen hadden geschaad en hem niet hadden gehoorzaamd. Dat is niet echt een eerbare manier voor een schepper om zich te gedragen, maar ja, dat is de schoonheid van Vrije Wil, nietwaar?’

Ik begin hem steeds meer te waarderen. Hij is weliswaar streng en rigide, maar ook helder en vertoont zelfs enige tekenen van humor.

Hij vervolgt: ’Yahweh’s onderdanen waren zo dankbaar dat wij hen kwamen helpen, dat Yahweh de jaloerse God werd, zoals geportretteerd in jullie heilige boeken. Toen kregen we de hele “Gij zult geen andere goden aanbidden dan Mij” trip. Wij waren helemaal niet blij met de situatie, aangezien een schepper zich niet zo zou moeten gedragen jegens zijn onderdanen. Tenslotte zijn wij uiteindelijk Een.’

Hij schuift zijn koffiekop terzijde en fronst zijn voorhoofd. ’Toen wij probeerden om de planeet te verlaten om terug te gaan naar de Council belette Yahweh ons om te vertrekken. Wij probeerden het nogmaals en werden toen gevangen gezet in de astrale lagen rondom de planeet. De Council verordonneerde dat wij zouden worden vrijgelaten. Dat hield tevens in dat wij dan ons contract met jullie zouden moeten cancellen en jullie niet zouden kunnen helpen om te evolueren. Wij wilden niet vertrekken, wij vonden jullie zeer aangename wezens, werkelijk positief gepolariseerd. Wij kozen ervoor om te blijven, al betekende dat dat wij nu vele cycli van individuele incarnaties moesten doorlopen, iets wat wij al lang niet meer hadden gedaan.’

‘Dus, jullie kozen ervoor om te blijven om ons te helpen, ongeacht wat dat voor jullie zelf betekende?’

‘Correct. De paradox is dat wij, om jullie het beste te helpen, volledig zelf-dienend moeten zijn. O, ik hou zo van het gevoel voor ironie van de Schepper.’

Ik glimlach om zijn humor en krijg zowaar een glimlach terug. Dan zegt hij zacht: ‘Wanneer we niet op dit toneel staan, zijn we vrienden weet je? Tussen de verschillende incarnaties in hebben we samen veel plezier over de rollen die we in elkaars levens spelen. We hebben veel plezier in het voorbereiden en creëren van nieuwe, spannende en leerzame avonturen.’

Hij staat op en loopt naar het raam. Terwijl hij met zijn rug naar me toestaat, zegt hij: ‘Ik zal jou een geheim verklappen dat je zal helpen om dit Spel van Leven te doorgronden: er is maar een van ons. Als je dat begrijpt, zul je het Spel doorzien. Stop met buiten jezelf naar verlossing te zoeken. Er is niet zoiets als God. God is een concept van mensen, een verkeerd begrip van het oorspronkelijke oerconcept van de Schepper. God suggereert een afzonderlijke entiteit die buiten jou staat, die je moet aanbidden en vereren. De Schepper wil geen verering van je.’

‘Dus alle religies hebben het fout?’

‘De meeste religies zijn ofwel door ons ontworpen, ofwel worden zwaar door ons beïnvloed. Natuurlijk is er een Schepper, maar de meeste scheppers die jullie in jullie heilige religies vereren zijn buitenaardsen.’

‘God is een alien.’

Hij antwoordt niet. Hij kijkt nog steeds naar buiten. Het is een indrukwekkend uitzicht. We bevinden ons in een van de hoogste torens met uitzicht over torens vol machtige multinationals – allemaal samengebracht op een plek. Stuurt hij vanuit deze glazen toren zijn business-onderdanen in alle andere torens aan, zo vraag ik mij af?

Hij draait zich naar mij toe en zegt: ’Ik weet dat mijn woorden je verwarren, want tot dusver heb je niet begrepen dat wij zijn gekomen om jullie te helpen. Wij begrijpen het belang van wat wij hier aan het doen zijn, ook al begrijpt het grootste deel van de mensheid dit niet. De reden dat jullie je de regels van het Spel niet herinneren, is vanwege de Sluier van Vergetelheid. Als jullie in elke nieuwe incarnatie toegang zouden hebben tot jullie ziel-herinneringen, zou het geen zin hebben om in de ruimte-tijd te komen. Dat is net zoiets als een examen afleggen, terwijl je alle antwoorden al weet. Jullie zouden niets leren, en het zou het Spel van Leven minder leuk maken.’

‘Vind u het echt leuk om de hele dag door lijden, oorlog, geweld en degradatie te creëren?’

‘Ik zie de humor van dit alles in. Ik hoop dat jij dat op een dag ook zult doen. Nu, als je mij wilt excuseren, ik heb door dit positieve gesprek een hoop waardevolle tijd verloren en moet een hoop ellende gaan creëren om dat goed te maken. Mijn secretaresse zal je naar buiten begeleiden.’

‘Ik heb niet gehoord wat uw naam is, meneer.’

‘Hidden Hand.’

 

wordt vervolgd….. hoofdstukken 9 t/m 12: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/14/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-9-tot-en-met-12/

Door Veronica vertaald en door Tijn Touber gecorrigeerd

 

 

 
1 reactie

Geplaatst door op 10 september 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Time Bender, de man die de Aarde kwam redden, een boek van Tijn Touber, hoofdstukken 1 tot en met 4

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ Engelstalig e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Het boek bevat een schat aan informatie die op een boeiende en overzichtelijke wijze wordt gepresenteerd.

Ik ben het gaan vertalen en de eerste drie hoofdstukken waren al dit blog geplaatst. Tijn Touber heeft mij laten weten dat hij graag de vertaling wil nalopen en heeft inmiddels de eerste vier hoofdstukken gedaan. Deze vind je hieronder. De rest volgt. Veronica

Eerst de synopsis van het boek:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

TIME BENDER

DE MAN DIE DE AARDE KWAM REDDEN

INHOUD

  1. TIME BENDER
  2. SALVADOR DALI
  3. DADI JANKI
  4. DE REIZIGERS
  5. MOUNT RAINIER
  6. ALLOYA
  7. LUCIFER
  8. HIDDEN HAND
  9. AYAHUASCA
  10. DEMONEN
  11. SASHA
  12. WALAYA
  13. LAYAN
  14. VONDELPARK
  15. GAME MAKERS
  16. CHOCOLADE

BRONNEN

Voor Juno, mijn ruimtevriend.

  

1. TIME BENDER

‘In my official status, I cannot comment on ET contact. However, personally, I can assure you we are not alone.’
Charles J. Camarda, voormalig NASA Astronaut.

23 augustus, 1974

Het was een warme zomeravond in New York City en John Lennon had behoefte aan frisse lucht. Hij had de hele dag in een bedompte studio aan zijn album Walls and Bridges gewerkt en had zojuist de liefde bedreven met zijn secretaresse May Pang. John deed geen moeite om kleding aan te trekken toen hij op het dakterras van haar appartement stapte. Het was zo hoog dat niemand hem kon zien.
May was nog in de slaapkamer en had net een pizza besteld. Opeens hoorde zij een luide schreeuw van het dak. Het was John.
‘May, kom hier, snel, je moet dit zien!’
‘Een minuutje, ik kom zo.’
‘Nee, nu! Kom nu meteen!’
Toen May het dak opstapte viel haar mond open. Er hing een enorm rond object in de lucht, zo’n beetje de afmeting van een Lear Jet. Het was zo dichtbij dat ze het met een steen had kunnen raken. Het object hing daar zonder enig geluid te maken, zachtjes heen en weer wiegend.
‘Mijn hemel, het is een UFO,’ fluisterde May, naar adem happend.
Gefascineerd staarden ze in stilte naar het vreemde voertuig dat minutenlang voor hun ogen danste. Toen, ineens, schoot het recht omhoog de lucht in.
‘Dit is niet van de Aarde,’ hijgde John, haast achterover vallend. ‘Dit is een bloody vliegende schotel!’
Toen ze naar binnen liepen, bespraken ze of ze de autoriteiten moesten waarschuwen, maar hun leven was al zo hectisch en het laatste wat ze wilden, was nog meer pers. Ze besloten een vriend te bellen en hem te vragen de politie op de hoogte te brengen. Toen deze enkele minuten later terugbelde, vertelde hij dat er die avond zeven andere meldingen waren binnengekomen van mensen die het ruimtevaartuig hadden gezien.
‘Ik kan het niet geloven, ik kan het niet geloven, ik heb een vliegende schotel gezien,’ was alles wat John de rest van de avond kon uitbrengen.

9 december, 1980

Het was een koude winterochtend in Amsterdam. Ik was net uit bed, ging naar beneden en zette de radio aan. Toen ik water opzette om thee te maken bevroor ik. Wat had de nieuwslezer net gezegd? John Lennon doodgeschoten? Ik rende naar de radio en zette het geluid harder.
‘John Lennon is afgelopen nacht vermoord. Hij werd neergeschoten voor zijn huis, het Dakota Gebouw in New York, door een man die Marc David Chapman heet. De man is in verwarde toestand gearresteerd. Het motief voor de misdaad is nog onduidelijk.’
De deurbel gaat, drie keer. Het is mijn zus Wendela. Ze is in tranen. Wij omhelzen elkaar lange tijd en herinneringen stromen binnen van alle keren dat we samen naar The Beatles luisterden. Zij waren de soundtrack van onze jeugd.
In de verte hoor ik het geluid van de fluitketel.
Ik maak thee terwijl Wendela door mijn platencollectie struint. Vorige week kocht ik John’s laatste album, Double Fantasy. Ze zet de plaat op en we horen John zingen:
’Well, I tried so hard to stay alive, but the Angel of Destruction keeps on hounding me all around. But I know in my heart that we never really parted, oh no. Help me. Lord, help me to help myself.’
De woorden zijn beklemmend, bijna alsof John aanvoelde dat er iets stond te gebeuren. Ik vraag mij af wie deze Engel van Vernietiging is, degene die John achterna zat.
Ik kon op dat moment niet bevroeden dat ik hier weldra achter zou komen.

De rest van de dag gaat in een roes voorbij. Na het avondeten kleed ik mij aan om naar de première te gaan van een film waarvoor ik de titelsong schreef. Ik ben niet echt in een feeststemming, maar wellicht is het een goede afleiding voor mijn sombere gedachten.
Wanneer ik bij Tuschinski aankom, het prachtige art deco filmtheater in het hart van Amsterdam, staat de hoofdingang vol met fotografen en bekende Nederlanders die door de pers worden geïnterviewd. Ik probeer er onopgemerkt langs te glippen, maar camera’s beginnen te klikken en journalisten richten hun microfoons. Zij willen weten hoe ik denk over de dood van John.
‘Het voelt als het einde van een tijdperk. The dream is over, zong John. Zo voelt het.’
Met al die camera’s en microfoons op mij gericht, voel ik een beetje wat John het grootste deel van zijn leven moet hebben gevoeld; leven in de bekendheid. Had hij er genoeg van vroeg ik mij af? Was hij er klaar mee om beroemd te zijn en zocht hij naar een uitweg?
Op weg naar binnen komt een ander lied in mijn hoofd, mogelijk de laatste song die John heeft opgenomen: ’Say you’re looking for a place to go where nobody knows your name. You’re looking for oblivion with one eye on the hall of fame. I don’t want to face it, oh no. I don’t want to face it no, no, no, no. Every time I look in the mirror I don’t see anybody there.’
Plotseling voel ik een hand op mijn schouder. Ik draai me om en kijk in de ogen van een oudere heer. Hij is gekleed in een zwart pak met fijne witte streepjes, een wit overhemd, zwarte vlinderdas en erbij passende bolhoed. Zijn groene ogen zijn betoverend.
‘Hallo mijn vriend,’ zegt hij met een vreemd formeel accent, ‘ik heb een boodschap van je moeder.’
Mijn hart maakt een sprong.
‘Wat? Wat is er met haar gebeurd? Is zij in orde?’
‘Ja hoor, ze is in orde, maar ze heeft jouw hulp nodig.’
‘Wat voor hulp? Weet u zeker dat zij in orde is?’
Hij glimlacht geruststellend en zegt: ’Maak je geen zorgen, ze is in orde. Maar ze gaat ascenderen en om dat te kunnen doen heeft zij meer licht nodig.’
Waar heeft deze man het over?
‘Zegt u nu dat mijn moeder gaat sterven?’
‘Nee, maar zij moet zichzelf vrijmaken van de vernietigende krachten die haar in haar greep hebben.’
Hij neemt me bij de arm en leidt me weg van de menigte die zich inmiddels in de hal heeft verzameld.
‘Volg mij alsjeblieft. Je film begint over 15 minuten, wat mij voldoende tijd zou moeten geven om het uit te leggen.’
We lopen naar een bank in de hoek van de ruimte en hij gebaart me om te gaan zitten.
Wanneer hij naast me zit, zegt hij: ‘Laat ik mijzelf om te beginnen aan je voorstellen. Mijn naam is Time Bender. Ik ben een goede vriend van jouw moeder en – zoals ik al zei – heb ik een boodschap van haar. Om die boodschap te begrijpen, zal ik je eerst een paar dingen moeten vertellen die je wellicht nog niet weet.’
‘OK.’
‘Jouw moeder werd zo’n dertien miljard jaar geleden geboren. Zij was – en is – de meest prachtige planeet die het universum ooit heeft gezien.’
‘O, die moeder…’
Ik glimlach en ontspan.
Maar tegen de tijd dat Time Bender klaar is met zijn verhaal, ben ik een stuk minder ontspannen.
Hij vervolgt: ’De Aarde is uniek. De oorspronkelijke planners noemden haar de Levende Bibliotheek, omdat zij de codes bevat tot alle mogelijke levensvormen in het universum. Dat is waarom er zoveel om de Aarde is gevochten. En dan heb ik het niet over jullie recente wereldoorlogen. Ik heb het over oude Galactische gevechten.’
‘Hebt u het over buitenaardsen die om de Aarde vechten?’
‘Ik heb het over rassen vanuit het hele universum. Veel van deze rassen zijn al heel oud en waren hier lang voordat de eerste mensen kwamen. Ik weet dat jullie dit op school niet leren. Jullie wordt verteld dat de mensen zich via een natuurlijk evolutionair proces ontwikkelden vanuit aapachtige voorouders om de meest intelligente soort op de planeet te worden, en mogelijk zelfs van het hele universum. Maar in waarheid is het precies het tegenovergestelde: mensen zijn niet natuurlijk ontstaan vanuit apen, ze zijn niet alleen in het universum en zijn momenteel niet bepaald de meest intelligente soort.’
‘Dus u heeft het over buitenaardsen?’
Hij kijkt me verbaasd aan.
‘Verrast jou dat? Weet je dat het hele universum bestaat uit net zoveel bewoonbare planeten als dat er mensen op Aarde zijn? En, technisch gesproken, zijn mensen ook buitenaardsen. Jullie zijn lang geleden gezaaid door buitenaardse rassen.’
‘Gezaaid?’
‘Jullie zijn gecreëerd.’

Dit begint een heel vreemd gesprek te worden. Waarom vertelt hij mij dit? Wat moet ik hiermee? Ik schuifel ongemakkelijk heen en weer en Time Bender bemerkt mijn onrust.
‘Luister alsjeblieft nog even naar me,’ zegt hij zachtjes, ‘dan wordt het vanzelf duidelijk.’
Hij vervolgt: ‘De Levende Bibliotheek op Aarde was destijds opgezet als een prachtig Galactisch experiment. Bijna alle rassen namen hieraan deel en dat was beslist een unicum. Vrijwel alles dat groeit, bloeit en leeft – in de vorm van planten, dieren en mensen – is op deze planeet gezaaid vanuit het hele universum.’
‘Probeert u mij nu te vertellen dat mensen door buitenaardse wezens zijn geschapen?’
‘Ja, maar mensen zijn zeer speciaal, ook al zijn zij dit zelf vergeten. Zij zijn wat wij noemen de Koninklijke Species, omdat zij het volledige DNA potentieel in zich dragen. Mensen dragen genen in zich van zo ongeveer elk ras in het universum: Pleiadians, Orions, Lyrans, Sirians, Anunnaki, Vegans, Andromedans, Reptillians en Zeta. Mensen dragen de volledige Universele Codes van Leven in zich. Dat is waarom zij zo bijzonder en waardevol zijn.’
‘Wat is er zo speciaal aan deze codes?’
‘De codes zijn nodig om de Levende Bibliotheek te activeren en je te doen ontwaken voor je volledige potentieel. Dat is waarom het hele universum op dit moment gespannen naar jullie kijkt. Iedereen is benieuwd om te zien wat de mensen nu gaan doen.’

Het wordt steeds drukker om ons heen en Time Bender schuift een stukje in mijn richting om zich verstaanbaar te maken: ‘Ik vertelde je al dat de Aarde nu gaat ascenderen. De enige manier om haarzelf te bevrijden van de ketenen van oorlog en destructie is om haar frequentie te verhogen. En omdat zij dit doet, komen nu ook alle Aardewezens in die verhoogde frequentie. Gaia, jouw moeder, beweegt nu van de derde dimensie naar de vierde en de vijfde. Maar om dit proces te laten gebeuren, heeft zij meer licht nodig.’
‘Wacht, ik ben het spoor bijster. Wat is een dimensie?’
‘Een dimensie is een bandbreedte, een realiteitsfrequentie. Jullie op Aarde leven op dit moment in een derde dimensie realiteit, wat betekent dat je alleen deze frequentie waarneemt – zoals een radio of televisiezender waarop je bent afgestemd. Er zijn veel meer frequenties, maar je ervaart ze alleen wanneer je je ontwikkelt en leert om je erop af te stemmen.’
‘En om dat te kunnen is er meer licht nodig?’
‘Dat klopt. Wanneer meer licht de Aardse atmosfeer binnenstroomt, kunnen de oorspronkelijke codes worden geactiveerd. Dit zal jullie DNA upgraden en uitlijnen. Jullie zullen je grootsheid weer herinneren en de levende belofte van het universum worden.’
‘Wow, dat klinkt episch.’
‘Je moet goed begrijpen dat hetgeen de mensheid nu gaat doen van cruciaal belang is voor alle sterrenrassen. De vraag is: zullen jullie ascenderen naar het volgende niveau en leren om in harmonie met elkaar en jullie planeet te leven, of zullen jullie de Levende Bibliotheek vernietigen en jullie zelf terug katapulteren naar een stenen tijdperk en dientengevolge vele cycli van dood en wedergeboorte in gang zetten?’
‘Als u het zo brengt, dan kies ik voor ascentie.’
Hij glimlacht flauwtjes en zegt: ’Ik ben blij dat je het zo ziet.’
Boing, Boing, Boing.
Het geluid van de theatergong herinnert ons aan de tijd. Nog een paar minuten. Time Bender kijkt me indringend aan en het is net alsof zijn groene ogen beginnen te draaien. Ik vergeet mijn omgeving en hoor alleen nog zijn stem.
’Wat je ook moet weten, is dat er ongelooflijk veel weerstand is tegen jullie ascentie. De Engelen van Vernietiging doen er alles aan om te voorkomen dat dit gebeurt.’
‘De Engelen van Vernietiging? Wist u dat John Lennon over hen heeft geschreven?’
‘Natuurlijk weet ik dat. Dat is ook de reden waarom ik vanavond naar jou uitreik. Er is een goddelijke timing voor dit alles, zoals je zult gaan zien.’
‘Wie zijn die Engelen van Vernietiging precies?’
‘Dit zijn wezens die het contact zijn verloren met de Bron. Je kunt ze niet zien omdat zij in dimensies zitten die jullie nu nog niet kunnen waarnemen. Maar over niet al te lang zullen zij worden ontmaskerd. Wanneer de Aarde ascendeert naar het volgende niveau zullen jullie in hun omgeving komen, de vierde dimensie. Jullie zullen dan de duistere krachten kunnen waarnemen die jullie al duizenden jaren onderdrukken.’
‘Hebt u het over de Illuminatie?’
‘De Illuminatie zijn slechts een van de vele gezichten van de Engelen van Vernietiging. Wat zij najagen, is absoluut macht en controle. Omdat zij hun verbinding met de Schepper zijn kwijtgeraakt, kunnen zij deze voedende energie niet meer in zich opnemen. Om in leven te blijven, voeden zij zich met de energie van anderen.’
‘Zoals parasieten?’
‘Precies. Net zoals jullie gewassen verbouwen en vee houden voor voedsel en kleding, zo houden zij mensen. Zij leven van jullie ziel-energie, die zij oogsten. Wanneer jullie in een staat van angst en spanning zijn, zijn jullie voedsel voor ze. Teneinde jullie in dit angstige bewustzijn te houden, dicteren zij wereldgebeurtenissen.’
Ik moet er behoorlijk geschokt hebben uitgezien, want zijn groene ogen verzachten zich. Hij raakt mijn hand even aan en zegt: ‘Ik weet dat dit schokkend is. Maar zo ernstig als dit is, biedt het ook een grote mogelijkheid. Er is een manier om vrij te breken en het spel te veranderen, maar daarvoor moet je leren om de tijd te buigen.’
Boing. Boing. Boing.
‘Nu de Aarde haar frequentie exponentieel aan het verhogen is, worden de Engelen van Vernietiging steeds wanhopiger. Zij zijn nu bezig hun laatste move voor te bereiden: het orkestreren van een calamiteit die de wereld zal schokken, waarna zij zich zullen presenteren als jullie redders. Zij zullen zich voordoen als de Goden uit de Hemel waar de mensheid al zo lang op wacht. Zij zullen zich presenteren als jullie Messias. Als jullie voor deze list vallen, zullen zij de boel volledig overnemen. Er zal dan geen manier meer zijn om de Levende Bibliotheek te redden en geen hoop meer op een vreedzame ascentie.’
De hal is inmiddels leeg geworden en de laatste bezoekers stromen het theater binnen. Maar Time Bender is nog niet klaar.
’Luister nu goed: de codes om de Levende Bibliotheek te activeren zijn door jullie Moeder lange tijd geleden op een geheime plek verborgen. Zij wist dat er een dag zou komen waarop zij ze zou activeren en ze moest er zeker van zijn dat ze veilig waren.’
‘Waar heeft zij de codes verborgen?’
‘In jou.’
‘In mij?’
‘In jullie allemaal. En zij wil dat jij ze nu activeert.’
‘Maar…’
‘Ik verwacht niet dat je dit alles nu begrijpt. Luister gewoon naar wat ik zeg. Het enige wat je hoeft te doen, is meer licht creëren. Daarom vraagt Gaia jou om Cirkels van Licht te creëren.’
‘Wat betekent dat?’
‘Ik weet het niet, ik ben slechts de boodschapper.’
Hij staat op en reikt me de hand.
‘Dank je voor je tijd en veel geluk met je opdracht.’
‘Mijn opdracht?’
‘Ja, je bent niet onvoorbereid gekomen. Je bent goed opgeleid.’
‘Goed opgeleid? Waarvoor?’
‘Geduld, mijn vriend.’
Boing. Boing. Boing.

2. SALVADOR DALI

‘And up in the clouds I can imagine UFOs chuckle to themselves: “Heh heh.”
They saying: “Those people so uptight, they sure know how to make a mess, hey!”’
Jimi Hendrix, gitarist, zanger, songschrijver.

Vijf maanden later zit ik in een vliegtuig op weg naar Barcelona. Ik heb een pauze nodig van de muziek wereld. De titelsong voor de film werd een hit in Nederland en mijn leven kwam in een stroomversnelling. Ik was non stop bezig en voelde de hete adem van de platenmaatschappij in mijn nek om weer een pakkende tune te schrijven.
Door dat harde werken, begon de lol van muziek maken naar de achtergrond te verdwijnen. Ik speel al gitaar sinds mijnde tiende en kan me geen dag herinneren dat ik niet heb genoten van het gezelschap van mijn trouwe instrument. Maar nu was muziek ineens werk geworden en betrapte ik mijzelf erop dat ik commercieel begon te denken: wat zou het publiek willen, in plaats van wat vind ik zelf mooi?
Tijd om even afstand te nemen dus. Voor mij is er geen mooiere plek om dat te doen dan een klein dorp in het Noorden van Spanje dat Cadaques heet. Er zijn prachtige stranden, rotsachtige snorkel gebieden en het dorp wordt door veel musici en kunstenaars bezocht.
Wanneer het vliegtuig goed en wel is opgestegen en het bordje ‘stoelriemen vastmaken’ is uitgegaan, draait de man die naast me zit zich naar me toe: ‘Zeg, ben jij niet die muzikant van de tv?’
‘Eh, ja, inderdaad.’
‘Hi, ik ben Frank, en ik moet zeggen dat ik echt van die song geniet. Het is heel pakkend met een geweldige gitaarsolo.’
‘Dank je wel, Frank.’

Frank vertelt me dat hij zelf ook gitaar speelt en wij kletsen een tijdje over onze favoriete gitaristen. Jimi Hendrix staat hoog op onze lijstjes. Frank weet zo ongeveer alles over Hendrix en het is leuk om de anekdote te horen over hoe Hendrix voor het eerst naar Londen kwam om met Eric Clapton te jammen en hem op een geleende gitaar van het podium blies. Hij vertelt ook dat The Beatles naar een van zijn shows kwamen, een paar dagen nadat zij hun album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band hadden gepresenteerd. Hendrix opende de show met de titelsong van hun plaat, en knalde er doorheen alsof hij het z’n hele leven al speelde.
‘Wist je,’ zegt Frank nadat we diepgaand Hendrix’ technische vaardigheden hebben geanalyseerd,’ dat Hendrix’ optredens vaak werden begeleid door paranormale gebeurtenissen en zelfs UFO’s?’
Ik kijk hem vol ongeloof aan.
‘Echt? Dat is raar. Een paar maanden geleden had ik een gesprek met een vreemde man die alles over buitenaardsen leek te weten. Hij vertelde me dat buitenaardsen een belangrijke rol hebben gespeeld in de creatie van de mensheid.’
‘Wel, ze hebben zeker een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van Jimi Hendrix. Je zou zelfs kunnen zeggen dat wij mogelijk nooit van Hendrix hadden gehoord als buitenaardsen hem niet hadden geholpen.’
‘Hoe dan?’
‘Heb je ooit gehoord van Curtis Knight?’
‘Was hij niet de zanger waarmee Hendrix speelde voordat hij beroemd werd?’
‘Dat klopt. Knight heeft nadien twee boeken geschreven over zijn ervaringen met Hendrix. Knight beschrijft onder meer wat er op een nacht nabij Woodstock gebeurde. De band was op weg naar huis van een optreden toen er plotseling een sneeuwstorm losbrak. De storm was zo hevig dat de auto vast kwam te zitten. Zij probeerden het warm te houden in de auto, maar de temperatuur bleef dalen en na een tijdje werden ze echt bang dat ze dood zouden vriezen.’
‘Wow, wat gebeurde er?’
‘Ineens zag Knight, die achter het stuur zat, iets oplichten in de sneeuw vlak voor hun auto. Het schijnsel kwam van een kegelvormig object waarvan Knight overtuigd was dat het buitenaards moest zijn. Hij raakte in paniek, evenals zijn bandleden. De enige die volstrekt rustig was, was Jimi. Hij leek telepathisch te communiceren met het wezen dat nu uit het voertuig kwam.’
‘Echt? Hoe zag dat wezen eruit?’
‘Het was geelachtig met gleuven als ogen. Het liep niet, maar gleed. Overal waar het wezen naar toe gleed, deed het de sneeuw smelten. Ze keken vol ontzetting toe. Zodra Knight kans zag, trapte hij het gaspedaal vol in om zo snel als hij kon weg te komen bij het wezen dat hen zojuist had bevrijd. Op het moment dat Knight gas gaf, schoot het schip omhoog.’

‘Lunch heren?’
Ik vind het lastig om me te concentreren op mijn lunch. Wat een verhaal over Hendrix en zijn buitenaardse connectie. Ik vraag Frank of Hendrix vaker dergelijke ervaringen had.
‘Het verhaal gaat dat hij en zijn broer toen zij jong waren vanuit hun slaapkamerraam in Seattle een ruimteschip zagen. Ik denk dat er toen iets openging voor kleine Jimi. Hij was volledig gefascineerd door sci-fi en buitenaardse wezens. Een tijdlang stond hij er zelfs op om Buster te worden genoemd. Hij was namelijk volledig geobsedeerd door Flash Gordon, een van de eerste science fiction helden. Flash Gordon werd gespeeld door een man die Buster Crabbe heette.’
‘Was Flash Gordon niet een blonde hunk?’
‘Haha, ja dat is waar. Maar dat maakte kleine Jimi niets uit.’
‘Zijn er andere muzikanten die ervaringen hebben gehad met buitenaardsen?’
‘Elvis Presley schijnt voor een belangrijk deel van zijn leven in het gezelschap te zijn geweest van buitenaardsen. Het begon al toen hij werd geboren. Elvis’ vader was tijdens de bevalling om twee uur ’s nachts even naar buiten gegaan om een sigaret te roken. Toen hij omhoog keek, zag hij vreemde pulserende blauwe lichten. Hij zegt dat hij toen wist dat er iets speciaals aan het gebeuren was.’
‘Vertel me meer!’
‘Mick Jagger zag ooit een sigaarvormig moederschip toen hij in Glastonbury kampeerde met zijn toenmalige vriendin Marianne Faithful. Een jaar later zag hij een tweede ruimteschip tijdens het concert in Altamont. Het maakte zo’n grote indruk op hem, dat hij zelfs een UFO detector op zijn landgoed liet installeren.’
‘Ik weet niet wat ik moeilijker vind om te geloven: dat Mick Jagger een UFO zag of dat hij kampeerde. Wat is trouwens een UFO detector?’
‘Weet ik niet precies. Misschien een soort radar systeem? Wist je dat UFO’s tegenwoordig zo vaak worden waargenomen door radarsystemen op militaire bases in de VS, dat ze worden uitgefilterd?’
‘Echt? Waarom doen ze dat?’
‘Ze zien zoveel UFO’s en ze kunnen er niets mee. Daarom hebben ze UFO filters ingebouwd. Ze negeren ze gewoon.’
‘Dus UFO’s zijn voor de militairen in Amerika de gewoonste zaak van de wereld, terwijl de meeste mensen zich nog steeds afvragen of buitenaardsen werkelijk bestaan? Bizar!’

Wanneer de thee en koffie wordt geserveerd, vertelt Frank over nog meer muzikanten die in contact zijn geweest met buitenaardsen: ‘Keith Richards was ervan overtuigd dat UFO’s landden op zijn Redlands Estate in Sussex. Richards is er ook van overtuigd dat buitenaardsen op de een of andere manier zijn verbonden met het ontstaan van de mens.’
‘En David Bowie?’
‘Haha, ja natuurlijk! Bowie heeft als kind verschillende keren UFO’s gezien. Zijn voormalige vrouw Angela heeft ze ook gezien. Toen zij in 1974 naar Detroit reden, zagen zij een voertuig in de lucht hangen. Later rapporteerde een tv-station een UFO-crash in Detroit waarbij vier buitenaardsen waren gevonden.’
‘Weet jij van musici van de jongere generatie die gelijksoortige ervaringen hebben?’
‘Ik weet dat Robbie Williams zo betrokken raakte bij het fenomeen dat hij zelfs heeft overwogen om een full time UFO-loog te worden. Hij heeft bij verschillende gelegenheden buitenaardsen gezien en beschrijft ze als gouden ballen van licht, die lijken te dansen op zijn songs wanneer hij die zingt.’

‘Dames en heren, de captain heeft zojuist het ‘maak uw stoelriemen vast’ signaal gegeven. Als u dat nog niet heeft gedaan, plaats dan alstublieft uw handbagage onder de stoel voor u, of in de opbergruimtes boven uw hoofd. Ga alstublieft zitten en maak uw gordel vast. Zorg er ook voor dat uw stoel rechtop staat en dat uw tafels zijn opgeklapt.’
Frank en ik nemen afscheid van elkaar met een stevige hug en vier uur later rijd ik in mijn huurauto Cadaques binnen. Nadat ik heb ingecheckt in mijn kleine hotelkamer, besluit ik een slaapmutsje te nemen in een van de bars op het centrale plein, tegenover het strand. De kroeg die ik binnenga heet l’Hostal en is vermaard om goede live muziek.
Op het podium zit een prachtige jonge vrouw die gitaar speelt en aangrijpende Spaanse liederen zingt. Haar stem doet me denken aan het doorleefde schuurpapier van Janis Joplin, terwijl deze vrouw niet veel ouder kan zijn dan 25. Ik begrijp geen woord van wat ze zingt, maar de songs gaan recht mijn hart binnen. Tijdens de pauze loop ik naar haar toe en complimenteer haar. Anna lacht verlegen en vertelt dat het Catalaanse volksliedjes zijn. We kletsen even en dan moet ze weer op.
Na een uur begin ik slaperig te worden. De vermoeidheid van vele maanden te weinig slaap, vragen hun tol en de gin tonics helpen daar niet echt bij. Het lukt me om de weg terug naar mijn hotel te vinden en in mijn kamer aangekomen, val ik in een diepe slaap. Ik droom over meisjes met gitaren die betoverende liedjes zingen in ruimteschepen.

De volgende ochtend ontbijt ik op het strand. De croissants en koffie smaken fantastisch en ik begin te ontspannen. Ik tuur over de oceaan en in de verte zie ik vissersboten die terugkomen van hun nachtelijke vaart. De bootjes worden gevolgd door een wolk zeemeeuwen die zo nu en dan duikt naar de te kleine visjes die overboord worden gegooid.
Na het ontbijt wandel ik over het strand en vind een lekker plekje om wat gitaar te spelen. Het gesprek met Frank suist nog na en ik besluit om te zien of ik Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band kan spelen. Ik zoek wat grepen en al snel ben ik aan het zingen: ‘It was twenty years ago today, Sgt. Pepper taught the band to play. They’ve been going in and out of style, but they’re guaranteed to raise a smile. So may I  introduce to you the act you’ve known for all these years: Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band.’

Plotseling hoor ik achter me een stem die meezingt: ’Sgt. Pepper’s lonely, Sgt. Pepper’s lonely, Sgt. Pepper’s lonely Hearts Club Band…’
Ik kijk om en zie een lachend gezicht.
‘Anna!’
‘Hi, dat klonk goed! Heb je zin om samen te spelen?’
‘Tuurlijk!’
Zij pakt haar gitaar uit, gaat naast me zitten, sluit haar ogen en begint zachtjes te tokkelen. Ik luister een tijdje en val dan rustig in met wat licks. De song is makkelijk te volgen. Ik sluit ook mijn ogen en verwonder me over zoveel geluk. Hier zit ik dan op het strand en speel prachtige liedjes in de zon met deze mooie, getalenteerde vrouw.
Wij spelen vele uren samen. Tussendoor kletsen we over muziek, onze levens en lachen veel samen. Ik begin de liedjes nu goed te kennen en ga zelfs achtergrond koortjes zingen. Ik heb geen idee wat ik zing – mijn Spaans is nihil – maar het klinkt prima.
Wanneer het tijd is voor lunch en siësta neemt zij me mee naar haar appartement. Pas laat in de middag worden we in elkaars armen wakker. Anna kijkt op de klok en zegt: ‘We hebben nog net tijd voor een douche, dan moet ik naar l’Hostal voor de show. Heb je zin om mee te gaan?’
‘Tuurlijk.’
‘Wil je dan ook meespelen?’
‘Op het podium? Vanavond? Met jou?’
‘Ja!’
‘Wow.’

We douchen samen, pakken onze gitaren in en gaan op weg. Ik voel me nu toch wat nerveus worden. Het is één ding om op het strand lekker wat aan te klungelen, maar heel anders op een podium voor publiek. Maar Anna lijkt volledig ontspannen en gelukkig te zijn. Ze maakt zich niet druk.
Wanneer wij bij l’Hostal aankomen, heeft ze een paar minuten nodig om de manager te overtuigen dat ik mee moet spelen. Met duidelijke tegenzin zet hij een tweede microfoon neer en laat me zien waar ik mijn gitaar kan inpluggen.
Een kwartier later geeft hij ons een seintje en beklimmen we het podium. De zaal valt stil en terwijl ik ga zitten realiseer ik me dat ik er niet eens aan heb gedacht om mijn gitaar te stemmen. Het zweet breekt me uit, terwijl Anna begint te tokkelen. De eerste minuut ben ik alleen maar bezig met mijn gitaar in tune te krijgen, maar daarna sluit ik mijn ogen en neemt de muziek het over.
Tussen de liedjes door kijk ik af en toe naar Anna. Ze is duidelijk aan het genieten. We smelten steeds meer samen en na een tijdje voelt het alsof we opnieuw de liefde bedrijven, maar nu via onze muziek. De avond wordt een daverend succes en na afloop vraagt de manager of ik morgen ook weer kom spelen.
De volgende avond is de zaal nog voller. Terwijl Anna zingt over ‘haar geliefde die naar de zee vertrok en nooit terugkwam’ zing ik iets dat waarschijnlijk klinkt als ‘jouw moeders auto is stuk en de paus is dood’. Er wordt veel gelachen, er is ontroering en er zijn tranen.

Tijdens ons optreden op de derde avond verschijnt een flamboyant geklede man in de deuropening. Hij wandelt gracieus door de menigte, drukt hier en daar een hand, glimlacht minzaam en gaat recht tegenover ons aan de bar zitten. Zijn ogen lijken zich in me te boren en ik moet mijn best doen om me op de muziek te concentreren.
Tussen twee liedjes door vraag ik aan Anna wie die man is.
‘Zijn naam is Carlos. Hij is een vriend van Dali.’
‘Dali? Je bedoelt Salvador Dali, de schilder?’
‘Ja.’
Na de show komt Carlos direct naar ons toe en introduceert zichzelf.
‘Ik ben Carlos,’ zegt hij, terwijl hij mijn hand in de zijne neemt en deze zeker dertig seconden vasthoudt zonder iets te zeggen.
Ik probeer me te bevrijden uit zijn greep, maar dat gebeurt pas als Anna hem een lichte por geeft.
‘Zo is het wel genoeg Carlos,’ zegt ze plagend.
Carlos zucht, draait met zijn ogen en zegt: ‘OK, ik ken mijn plek. Willen jullie iets drinken?’
‘Gin tonic alstublieft.’
Wanneer de drankjes arriveren complimenteert hij ons.
‘Op jullie, een prachtig stel! Salut!’
We heffen het glas, nemen een slok en kijken elkaar blozend aan.
Carlos onderbreekt onze verliefde blikken en vraagt me: ’Heb je wel eens gehoord van Salvador Dali?’
‘Ja, natuurlijk.’
‘Ik ben zijn afgezant en heb een vraag. Zouden jullie morgenavond naar zijn huis willen komen om voor hem en een klein gezelschap van speciaal genodigden willen spelen?’
Mijn mond valt open van verbazing? Gebeurt dit echt?
Carlos glimlacht geroutineerd. Waarschijnlijk heeft hij deze reactie vaker gezien. Hij legt uit: ‘Mijn meester vindt het leuk om zo nu en dan wat entertainment te verschaffen als hij gasten ontvangt. Ik denk dat hij van jullie songs zal genieten aangezien hij van Catalaanse afkomst is.’
Anna is de eerste die kan spreken: ‘Dat is fantastisch! Natuurlijk willen wij voor Dali spelen, toch?’
‘Tuurlijk.’
Carlos lijkt tevreden: ’Afgesproken dan. Morgenavond om acht uur zal ik jullie opwachten bij de hoofdingang van zijn woning. Het huis ligt net over de heuvel aan de oostkant van de stad.’

De volgende avond arriveren we een paar minuten te vroeg bij het hek van Dali’s mansion. Ik draag het enige nette shirt dat ik bij me heb en Anna heeft voor de gelegenheid haar donkere krullen gekamd. Carlos verwelkomt ons en leidt ons door het huis. Ik probeer alles zo snel mogelijk in me op te nemen.
‘Dit zijn de schatten die zo waardevol zijn dat zij niet in een museum terecht zijn gekomen’ vertel ik mijzelf terwijl ik in Anna’s hand knijp. Ik zie vreemde sculpturen, scheve eieren, beren met juwelen, smeltende klokken en schilderijen van wezens met lange ledematen.
In het centrum van de villa bevindt zich een binnenplaats waar we Dali en zijn gasten ontmoeten. Dali is gekleed in een lang wit gewaad en houdt een gouden scepter in zijn rechterhand. Zijn snor is omhoog gekruld en ziet er erg grappig uit. Gala – zijn vrouw – is in het zwart gekleed met een groot lint in haar haar en ziet er net zo buitensporig uit als haar man. Er zijn nog vier andere mensen, maar wij worden niet voorgesteld.
Vol spanning installeren we onze instrumenten en zodra we zitten begint Anna een van haar meest aangrijpende liederen te zingen. Dali herkent de melodie meteen, glimlacht en leunt achterover in zijn troon. Zo nu en dan sluit hij de ogen en speelt met zijn indrukwekkende snor.
Ik prijs me gelukkig dat mijn gitaar is gestemd en dat het geluid goed is. Ik sluit mijn ogen en laat de muziek spelen, daar onder de sterren in het huis van Salvador Dali.

Na dertig minuten geeft Carlos ons een subtiel teken. Tijd om te stoppen. We pakken onze instrumenten in en lopen naar Dali om gedag te zeggen. Hij kust Anna’s hand en streelt haar haar. Dan draait hij zich naar mij.
‘Je hebt een Catalaans hart.’
‘Dank u meneer.’
‘Ken je mijn werk?’
‘Ja meneer, ik heb een dag doorgebracht in uw museum in Figueras.’
‘Wat vind je ervan?’
‘Ik vind uw kunst geweldig, sir.’
‘Wat vind je er zo geweldig aan?’
‘Eh, uw werk voelt als een droom meneer. Het voelt alsof ik in een droom stap.’
‘Ja, het leven is ook een droom. Heb je de smeltende klokken gezien?’
‘Ja.’
‘Weet je waar die voor staan?’
‘Nee meneer.’
‘Zij symboliseren de flexibiliteit van tijd. Ze laten je zien dat je de tijd kunt buigen.’
Mijn mond valt open.
‘Hoe weet u…?’
Maar hij onderbreekt mijn vraag door lichtjes met zijn scepter op mijn schouder te tikken.
‘Ga nu blauwogige Catalaan. Ik wens je veel succes met jouw missie.’

3. DADI JANKI

‘Tell your leader, Sir or Ma’am, we come in peace. We mean no harm.
Somewhere out there in the unknown all ET’s are phoning home.’
‘Aliens’ van Coldplay, van hun album Kaleidoscope.

Terug in Nederland word ik onmiddellijk in de stress van alledag getrokken. Mijn band gaat weer op tournee en deze keer reizen we door België en Duitsland. Ik mis Anna en schrijf haar briefkaarten vanuit iedere stad waar ik ben. Op iedere kaart teken ik mijzelf met mijn gitaar voor een monument of de concertzaal waar we spelen. Anna stuurt me briefkaarten uit Cadaques en Barcelona. Maar na een paar maanden stopt ze ineens met schrijven.
Ik mis haar. Ze heeft me heel erg geholpen om weer plezier te krijgen in muziek. Het was heerlijk om met haar te spelen. De liedjes waren zo eenvoudig en maakten het mogelijk om te improviseren zonder na te denken en met de muziek mee te vloeien. Er was geen strak kader, geen ingestudeerde danspasjes, geen lichtshow. Iedere keer dat we samen speelden klonken de liedjes weer fris en nieuw.
Anna liet mij zien dat muziek niet zozeer gaat over techniek, maar vooral over soul, lef en gevoel. Maar de jaren vliegen voorbij en geleidelijk aan vergeet ik Anna en haar wijze lessen. Ik word weer deel van een machine, al is het wel een hele leuke machine. We hebben nog een paar hits en twee van onze platen worden goud en zelfs platina.

Maar toch… iets diep in mij is nooit echt vervuld. Er lijkt iets te ontbreken, waar ik mijn vinger niet op kan leggen. Steeds vaker denk ik terug aan die vreemde ontmoeting met Time Bender en begin me af te vragen wat mijn werkelijke missie of opdracht nu precies is. Maar in al die jaren laat Time Bender zich niet een keer zien.
Op een morgen sjees ik op mijn fiets door Amsterdam op weg naar een repetitie. Zoals gewoonlijk ben ik in gedachten verzonken over de dag die voor mij ligt en kijk ik nauwelijks om me heen. Maar wanneer ik voor een rood stoplicht sta, wordt mijn blik getrokken door een enorm reclamebord met daarop een afbeelding van Time Bender. Onder de foto staan twee woorden: Dadi Janki.
Ik sta als aan de grond genageld en heb helemaal niet door dat het licht op groen is gesprongen. Achter mij begin mensen te bellen. Ik ga van het fietspad af en kijk weer omhoog naar het reclamebord. Het is weg. Nergens een reclamebord te zien. Ik stap van mijn fiets en schrijf de woorden op: Dadi Janki.
Een week later ben ik op bezoek bij Arthur, de keyboardspeler van mijn band. Het was me opgevallen dat Arthur de laatste weken sterk was veranderd. Van een verwilderde, chaotische free jazz muzikant (met bijbehorend interieur) was hij aan het veranderen in een rustige, weloverwogen en verstilde persoonlijkheid. Zijn geheim: hij was gaan mediteren.
Arthur vertelt er mij deze avond meer over en heeft het over een organisatie die hem heeft leren mediteren: de Brahma Kumaris Spiritual University. Het is een organisatie die wordt geleid door vrouwen uit India. Ze hebben geen goeroe en onderwijzen een simpele techniek die heel effectief is.
‘Wow,’ zeg ik, ‘als meditatie ook zoveel effect op mij heeft, wil ik dat wel eens proberen. Moet ik dan naar India?’
‘Nee hoor, er is een centrum op de Haarlemmerdijk in Amsterdam.’
‘Maar is het niet beter om naar India te gaan en het daar te leren bij die wijze vrouwen?’
‘Als je dat echt wilt, kan dat waarschijnlijk wel.’
‘Wie is het hoofd van de organisatie?’
‘Het wordt geleid door een hele wijze en krachtige yogini. Ik heb nog nooit zoveel power gevoeld in een mens.’
‘Klinkt goed. Hoe heet ze?’
‘Dadi Janki.’

Thuisgekomen kijk ik in mijn agenda en boek direct een vlucht naar New Delhi. Daar zal ik een trein moeten nemen die me dwars door Rajasthan naar de ashram van de Brahma Kumaris zal brengen, hoog in de bergen nabij een plaats die Mount Abu heet.
Wanneer ik land op Delhi Airport voel ik mij onmiddellijk thuis. Het land is ongelooflijk chaotisch en vol armoede en vreemde gebruiken – zoals het kaste-systeem en de heilige koeien die al het verkeer blokkeren – maar veel mensen stralen een rustige spiritualiteit uit die ik maar zelden in het Westen tegenkom. Zelfs iedere taxi is als een tempel vol met kleurige goden op het dashboard zoals de aap-god Hanuman, de olifant-god Ganesh, Krishna, Lakshmi, Narayan, Shankar, Shiva, Parvati, Durga, Boeddha en zelfs Christus.
Het Hindoeïsme is een zeer complexe religie die bestaat uit veel subreligies. Er is geen centrale autoriteit, dus elke Hindoe maakt zijn eigen persoonlijke geloofssysteem. Hindoes vereren 33 miljoen verschillende goden en godheden, hebben ontelbare geschriften, rituelen, priesters, monniken, goeroes en een eindeloze variëteit van tegengestelde do’s and don’ts.
Er is een mooi verhaal dat de complexiteit van het Hindoeïsme illustreert. Een rijke zakenman uit Mumbai, die een devote aanbidder was van Krishna, kreeg een visioen van Krishna en mocht een wens doen. Hij was zo verbijsterd dat het enige wat hij kon bedenken, was een brug tussen Mumbay en New York omdat zijn dochter daar studeerde.
Krishna hoort de wens aan en valt even stil. Dan zet hij: ‘Dat is nogal wat om te vragen. Weet je hoe ongelooflijk complex en ingewikkeld het is om zo’n brug te bouwen? Is er echt niets anders dat je wenst?’
De zakenman denkt even na en zegt dan: ‘Ik ben mijn leven lang een devoot Hindoe geweest, maar snap nog steeds niet goed waar het nu allemaal over gaat. Kunt u dat aan mij uitleggen alstublieft?’
Krishna valt weer even stil, kijkt naar de grond en zegt dan: ‘In wat voor kleur wil je de brug hebben?’

Na een paar dagen te hebben rondgezworven in New Delhi neem ik de bus naar Agra om de Taj Mahal te bezoeken. Net buiten de stad zie ik een man op de hoek van de straat liggen. Zijn benen liggen deels op de weg en tot mijn afgrijzen ziet de buschauffeur hem niet en rijdt over zijn benen heen. Ik schreeuw en ren naar de chauffeur, hem gebiedend om te stoppen.
‘Waarom? Wat is er aan de hand?’
‘U reed net over een man heen!’
‘Ik heb geen man gezien.’
‘Ga terug, we moeten hem helpen!’
De chauffeur kijkt me nauwelijks aan, haalt zijn schouders op en rijdt gewoon door.
Een dag later stap ik in de trein naar Mount Abu. Het grootste deel van de reis sta ik in de open deuren en geniet van de kleurrijke plaatsen waar we langskomen. Wat een andere wereld is dit!
Wanneer we in Mount Abu aankomen, voelt de ashram als een ware oase. Het is er brandschoon. Iedereen is in het wit gekleed en iedereen lijkt voortdurend te glimlachen. Bij de poort word ik door Satish verwelkomt, een jonge broeder die mij naar mijn kamer brengt. Onderweg vertelt hij me dat het een geweldige eer is om Dadi Janki te mogen ontmoeten.
‘Wist je dat wetenschappers haar hersengolven hebben onderzocht en haar brein hebben beschreven als ‘the most stable mind in the world’. Haar hersengolven bleven onverstoorbaar delta golven produceren terwijl ze allerlei ingewikkelde mentale oefeningen uitvoerde. Of ze nu kookte, at, lezingen gaf, berekeningen maakte, sprak of sliep: ze bleef stabiel.’
‘Dat is zeker een eer voor mij. Ik vrees dat dat een ontmoeting gaat worden tussen de meest stabiele en de meest chaotische mind van de wereld.’
‘Haha, maak je geen zorgen. Dadi is zeer genadevol. Dit is je kamer. Laat me maar weten als je verder nog iets nodig hebt. Over een uur begint er een meditatie en een lezing van Dadi Janki in het auditorium dat je hebt zien liggen toen je hier aankwam. Ik zie je daar!’
Mijn kamer heeft een prachtig uitzicht over de bergen die de ashram omringen. In de verte zie ik een meer dat in het felle zonlicht als een juweel tussen de groene heuvels schittert. Ik neem een douche (met een emmer), trek wat schone kleren aan, eet wat fruit, en begeef me naar de meditatiehal.
Daar aangekomen, zie ik dat het auditorium afgeladen vol is maar dat je een speld kunt horen vallen. Honderden in het wit gekleed yogi’s lijken in een staat van diepe meditatie te zitten. Ik voel me een indringer en aarzel op de drempel. Ik word me niet alleen pijnlijk bewust van mijn chaotische mind, maar ook van mijn oranje shirt en verschoten spijkerbroek. Gelukkig is Satish daar om mij te redden.
‘Hier broeder, je kunt mijn witte sjaal lenen. Ga daar maar zitten, lekker vooraan zodat je Dadi goed kunt zien. Ze zal er zo wel zijn.’

Na een paar minuten gaan de lichten in de zaal aan en verschijnt Dadi Janki op het podium. Ze lijkt sprekend op ET uit de film van Spielberg. Ze heeft dezelfde grappige waggel als zij loopt en haar hoofd is ook veel te groot voor het kleine lichaam. Net als ET heeft ze lange vingers die voortdurend bewegen.
Ik hoop dat dit niet respectloos overkomt, want ik beschrijf nu slechts haar uiterlijk. De eerste indruk van Dadi is echter niet zozeer haar uiterlijke vorm, maar het charisma dat zij uitstraalt. Haar ogen zijn diep, donker en intens priemend. Ze lijken alles en iedereen tegelijkertijd in zich op te nemen, alsof ze in een keer de hele zaal scant.
Dan gaat ze zitten en neemt een paar minuten rustig de tijd om de hele zaal rond te kijken. Ieder van ons krijgt een persoonlijke blik (drishti genoemd). Haar blik voelt als een laserstraal die door de zaal heen gaat. Langzaam maar zeker komt die laserstraal mijn kant op. Ik word nu echt nerveus en ben bang dat ze dwars door mij heen zal kijken.
Wanneer haar ogen de mijne ontmoeten, is er een kort moment van paniek. Ze kijkt inderdaad dwars door me heen, dwars door mijn zorgvuldig opgebouwde imago van de coole popster. Ik voel mij volledig kwetsbaar en naakt. Ik wil wegrennen en zo snel mogelijk terug naar Amsterdam, maar ik kan mij niet verroeren. Ik zit gevangen in haar laserstraal.

Wat vervolgens gebeurt, is moeilijk te beschrijven. Het voelt alsof al mijn angsten, zorgen, controlesystemen en afweermechanismen in een keer wegvallen. Ik voel me vrij, licht, gelukzalig.
Na een paar minuten begint Dadi Janki te praten: ‘Om shanti.’
‘Om shanti,’ echoot de zaal.
‘Om shanti is een groet van vrede. Wanneer we om shanti zeggen, herinneren wij onszelf eraan wie we werkelijk zijn. Wij zijn vreedzame wezens, wij zijn eeuwige zielen, vonken van licht die in dit fysieke lichaam leven. Meditatie leert ons de kunst van onszelf te ervaren in de meest pure vorm van bewustzijn. Je bent niet je lichaam, maar de ziel die in dit lichaam woont. Je kunt de ziel ervaren als een ster van licht in het midden van je voorhoofd.’
Ze valt even stil om deze informatie te laten inzinken. Dan zegt ze zacht, alsof ze persoonlijk in mijn oor fluistert: ’Kun je dit voelen? Kun je voelen dat je dit prachtige lichtwezen vanuit een andere dimensie bent die naar de Aarde is gekomen om een rol te spelen op het podium van het leven?’
Ik concentreer me op de punt van licht in mijn voorhoofd en ineens voelt het alsof ik uit mijn lichaam schiet en het heelal in reis. Onder mij zie ik de Aarde steeds kleiner worden. Ik breek door de wolken heen en bevind me in een andere werkelijkheid. De zon lijkt hier altijd te schijnen. Het voelt als thuis, in een warm bad van vrede en vreugde.
In de verte hoor ik de stem van Dadi Janki: ’Dit is hoe het voelt om met de Bron te worden herenigd. Dit is hoe het voelt om thuis te komen na een lange reis door tijd en ruimte.’

Na afloop van de meditatie staat Dadi Janki op uit haar stoel en loopt naar de rand van het podium. Daar blijft ze staan met de handen op de rug. Ze doet me denken aan een generaal die de troepen inspecteert. Weer blijven haar ogen op mij rusten, dit keer voor een behoorlijk lange tijd.
Wanneer zij van het podium loopt, wenkt zij Satish. Hij rent naar haar toe en ze wisselen enkele woorden uit. Dan komt Satish terug en gaat naast me zitten.
‘Dadi wil je vanmiddag zien.’
‘Wat? Waarom?’
‘Dat zei ze niet.’
‘Denk je dat ze heeft gezien dat ik de meest onstabiele mind ter wereld heb en mij een reprimande wil geven dat ik bij jullie, gevorderde yogi’s ben gaan zitten?’
Satish lacht. ’Nee, natuurlijk niet. Zij kan er streng uitzien, maar in feite is ze zeer liefdevol. Maak je geen zorgen. Rust lekker uit, dan haal ik je iets voor drieën op en gaan we samen naar haar kamer.’
Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik net genoeg tijd heb om naar het dorp te rennen om witte kleding te kopen, me te scheren en voor te bereiden op de ontmoeting met Dadi Janki.

Wanneer Satish mij komt halen, lopen we richting het deel van de ashram waar de yogi’s hun residentie hebben. We komen bij een kleine binnenplaats met een altaar in het midden. Satish vertelt me dat het een monument is ter ere van Brahma, de oprichter van de organisatie. Aan de andere kant van het plein staan drie huisjes. De middelste is duidelijk van Dadi, aangezien ik mensen in verschillende staten van verrukking uit het gebouw zie komen.
Op de veranda van de cottage begroet een oudere zuster mij met een glimlach. ‘Ah, welkom,’ zegt ze. ‘Jij bent vast die nieuwe broeder uit Holland. Wij noemen het hier Holy-land. Kom binnen alsjeblieft.’
Satish geeft mij een bemoedigend duwtje en ik stap de kamer binnen. Dadi zit in een stoel aan de andere kant van de kamer. Ze gebaart me naar haar toe te komen en plaats te nemen op het kussen dat voor haar stoel ligt. Verder zegt ze niets, geen enkele begroeting. Ze kijkt mij alleen maar indringend aan met haast lichtgevende ogen.
Ik voel me erg ongemakkelijk en besluit de stilte te doorbreken: ‘Dank dat u mij wilt ontvangen. Het is een grote eer voor mij. Ik heb veel over u gehoord. Zelfs in Nederland hebben ze het over u en…’
‘Om shanti.’
‘Oh ja, Om shanti.’
‘Weet je wat deze begroeting betekent?’
‘Ja, Satish heeft me verteld dat het “ik ben vrede” betekent.’
‘Heb je dit ook ervaren?’
‘Uh, een beetje.’
‘Goed zo. Oefening is de basis voor spirituele groei. Dadi wil dat je de vrede die je hier vindt meeneemt en naar het Westen brengt, zodat je anderen kunt helpen om hun oorspronkelijke staat te ervaren.’
‘Ik zou dat graag doen.’
‘Je hebt een goed hart en veel moed, maar je moet meer oefenen. Je kunt een tijdje in de ashram blijven en leren hoe te mediteren. Satish zal jouw leraar zijn.’
‘Dank u wel.’
Zij kijkt me weer diep aan, maar omdat ik zo dicht bij haar zit, zie ik dat ze niet zozeer in mijn ogen kijkt, maar naar het punt in mijn voorhoofd.
‘Dadi weet al dat je een rol hebt te spelen om mensen te helpen hun weg naar huis te vinden. Maar eerst moet jij de weg vinden.’
‘Hoe kan ik dat doen?’
‘Mediteren leert je om naar God te luisteren, die wij Shiva noemen. Shiva betekent punt van licht. God is al lang bezig om naar je uit te reiken, maar jouw lijn is altijd bezet. Hij roept al langer naar je, maar je kon het niet horen omdat je gedachten in de weg zitten.’
‘God heeft geprobeerd om mij te bereiken?’
‘Ja, hij heeft plannen voor jou. Hij wil dat je de vlam van binnen ontsteekt. Hij wil dat je meer licht creëert.’
‘Hoe kan ik dat doen?’
‘Vraag dat niet aan mij, maar aan Shiva. Leer hoe je stil kunt zijn, leer om te luisteren. Ga nu. Zoek Satish en vraag hem om jou te leren over meditatie en de filosofie van Raja Yoga.’
Ze pakt wat zoetigheden uit een schaal die naast haar staat en drukt me die in de hand. Ik bedank haar en dan geeft ze mij een stukje papier. Ik vouw het open en lees: ‘Geduld zal je de meester maken over iedere situatie.’
Ik moet het hardop aan haar voorlezen en dan kijkt ze me streng aan. Ze buigt naar voren en pakt mijn oorlel beet. Dan zegt ze: ‘Dadi zal bij Satish nagaan of jij jouw meditaties elke dag doet. Als ze hoort dat je niet dagelijks hebt geoefend, zal ze keihard aan je oor trekken!’

4. DE REIZIGERS

‘I have seen UFOs playing tag between the stars many times in the early morning hours.’
Muhammad Ali, drievoudig zwaargewicht boks kampioen van de wereld.

De volgende ochtend word ik om vier uur wakker van het geluid van een Hindi lied dat uit de luidsprekers van mijn kamer schalt. Het lied wordt door de hele ashram gehoord en dient als een wekker voor de yogi’s. Satish vertelde mij over de vroege ochtend meditaties. Ze worden Amrit Vela genoemd, wat ‘nectar van de ochtend’ betekent. Volgens Satish is dit de beste tijd om te mediteren.
Als iemand mij dat die dag had verteld, dat ik de volgende tien jaar iedere dag om vier uur zou opstaan voor meditatie, had ik hard gelachen. Maar dat is wat ik deed. Ook al bleef ik in Amsterdam wonen en zag ik Dadi Janki maar een keer per jaar, iets in mij was wakker geworden: een diep verlangen to phone home, zoals ET dat zei. En natuurlijk wilde ik voorkomen dat Dadi Janki keihard aan mijn oor zou trekken.
De meditatiehal is al vol wanneer ik iets na vieren arriveer. Het is koud en de meesten van hen zijn in dekens gehuld. Ik ben dankbaar voor mijn wollen ondergoed en de sjaal die Satish mij gaf. Ik ga achterin de zaal zitten, sluit mijn ogen en concentreer me op de punt van licht in mijn voorhoofd.
‘Ik ben een ziel, een wezen van licht,’ zeg ik tegen mezelf. Na een paar minuten voel ik een tintelende sensatie. Het is alsof al mijn energie zich samenbalt in dit ene punt in mijn hoofd. Mijn gedachten lijken heel ver weg, als wolken aan de horizon. Ze zijn niet echt weg, maar ik zit er niet langer middenin. Ik bekijk ze van afstand en merk dat ik glimlach. Ik zit in het oog van de orkaan.
Na een tijdje lossen ook de gedachten aan de horizon op en wordt mijn hoofd stil. Op dat moment ervaar ik een krachtige aanwezigheid, als een zon die elke cel van mijn lichaam, hart en ziel verwarmt. Ik voel me opgetild boven de zwaarte van de Aarde, en ervaar een rood-gouden gloed, helend en koesterend. Het voelt alsof ik baad in een oceaan van vredig licht.
Na vijfenveertig minuten begint een lied te spelen en is de meditatie voorbij. Ik had nog een uur door kunnen gaan. Mijn benen denken daar echter anders over en ik ben blij dat ik ze uit de knoop kan halen. Ik loop stijf en ongemakkelijk naar de deur en buiten vang ik de eerste stralen zonlicht die over de bergen schijnen. Vogels sjirpen om me heen en in de verte zie ik kleine aapjes in de bomen spelen. Wat een idyllisch oord is dit!

Tijdens het ontbijt komt Satish bij me zitten. Hij ziet er stralend uit, maar dat is voor hem waarschijnlijk heel normaal. Hij is een bijzondere yogi, zo hebben anderen mij verteld. Hij mag koken voor de oudere zusters. Dit is een grote eer want de meest krachtige yogi’s in ashrams zijn meestal in de keuken te vinden. Het idee daarachter is dat iedereen hun voedsel eet. Als zij met liefde koken, eet iedereen liefde. Als zij ongelukkig zijn, wordt iedereen ongelukkig.
‘Ben je klaar voor je eerste les?’
‘Ik kan niet wachten!’
‘Goed. Kom na het ontbijt naar het binnenplein en dan gaan we naar een speciale plek waar ik je kan onderwijzen.’
Als ik na het ontbijt op de grote binnenplein aankom, barst het daar al van het leven. Nieuw gearriveerden – meestal in het wit gekleed – komen van over de hele wereld, en wachten met bergen bagage om naar hun kamers of slaapzalen te worden gebracht. Vrachtladingen voedsel worden naar de keukens gedragen, en mensen zijn constant aan het vegen en poetsen, zodat de ashram smetteloos blijft.
Satish begroet me met een brede grijns en leidt me de ashram uit in de richting van het meertje dat ik vanuit mijn kamer kan zien. We wandelen tien minuten langs Naki Lake en dan stuurt Satish me een smal paadje op dat recht de bergen in gaat. Na een half uur staan we bovenop de berg en hebben een prachtig uitzicht over de Aravali woestijn.
Als we lekker zitten, zegt Satish: ‘Kijk, daar in de verte ligt Pakistan. Ik kom hier graag voor meditatie. Het is heel vredig en heeft een bijzondere energie. Wij noemen het Baba’s Rock. Laten we een paar minuten in meditatie zitten voordat we beginnen met de eerste les.’
Hij staart in de verte en wordt stil. Hij sluit niet zijn ogen, maar is duidelijk ‘verloren in liefde’ zoals de yogi’s dat noemen. Geen van de yogi’s die ik in de ashram heb ontmoet, sluit de ogen tijdens meditatie. Dat is heel praktisch, omdat het je leert om tijdens iedere situatie te mediteren. Wanneer Satish klaar is met zijn meditatie wendt hij zich tot mij.
‘Ik wil je wat vertellen over de achtergrond van Raja Yoga. Yoga betekent verbinding, en Raja betekent koning of hoogste. Raja Yoga leert je om je met het hoogste te verenigen. Het leert je de kunst om in verbinding te staan met de Bron.’
The art of phoning home, dus.’
‘Haha, ja, ik heb de film van ET ook gezien.’ Hij lacht besmuikt en beiden durven we niet te zeggen wat we denken: dat Dadi haast een vrouwelijke kopie is van ET. Hij vervolgt: ‘Jouw oorspronkelijke thuis is inderdaad de plaats waar de Schepper verblijft. Wanneer je je oorspronkelijke woonplek weer ervaart, ervaar je vanzelf de Bron.’
‘Kun je mij wat meer vertellen over deze Bron en hoe de schepping is ontstaan?’
‘Dat zijn grote vragen, maar ik kan je daar zeker over vertellen. En om het niet al te saai voor je te maken, zal ik dat doen in de vorm van een verhaal.’
‘Ik ben een en al oor Satish.’

Satish gaat er goed voor zitten, sluit even de ogen en begint dan aan zijn ongelooflijke verhaal: ‘Er was eens, in een andere dimensie dan de onze, een ras van ruimtewezens. Deze wezens waren zo zuiver dat ze voortdurend in een staat van totale vrede waren. Hun wereld zag er heel anders uit dan die van ons. Hun wereld bestond uit puur licht. Deze wezens, die Sha Ligra’ams werden genoemd, leefden in een oceaan van rood-gouden licht. Ze zagen eruit als micro sterren. In het midden van deze oceaan van vrede bevond zich het meest fantastische wezen van allemaal. De naam van dit wezen was Shi Vah.
Op een dag vond een van de Sha Ligra’ams dat dit vredige tehuis niet langer opwindend genoeg was. Hij voelde een gebrek aan verandering, groei, vreugde, spel. Shi Vah pakte de gedachten van de Sha Ligra’am onmiddellijk op en vroeg: ‘Lief kind, waar wil je heen gaan?’
‘Dat weet ik niet,’ communiceerde de Sha Ligra’am telepatisch. ‘Is er niet een plek die hieraan voldoet, een nieuwe wereld die we kunnen ontdekken?’
Shi Vah dacht een moment na, al wetend wat er zou gebeuren. In die ene fractie van een seconde zag hij de uiterste grenzen van de eeuwigheid en het spel dat zich ging ontvouwen.
Toen zei hij: ‘Ja, zo’n plek is er. De verlangens die jij koestert, kunnen worden vervuld op een planeet van grote schoonheid. Je kunt hier alle geluk ervaren die je hier mist. Ga maar mijn kind, en neem voldoende Sha Ligra’ams mee om een kolonie te vestigen.’
De Sha Ligra’am werd al gelukkig bij het idee en vroeg wie er met hem mee wilde naar de planeet om geluk te ervaren. En zo ontstond de eerste groep van negenhonderdduizend Reizigers.
De laatste woorden van Shi Vah waren: ‘Jullie zullen ruimtepakken nodig hebben voor de plek waar jullie heen gaan, maar ik zal jullie met alles helpen. Ga nu en ervaar jullie geluk. En als er iets fout gaat, bel mij.’

De Sha Ligra’ams waren nu klaar voor de grote sprong in het onbekende. De Reiziger die de reis in gang had gezet met zijn verzoek – die Kri Sha Nah heette – dook het eerst. Satish kijkt me met een schuine blik aan en zegt: ‘Je moet weten dat de Sha Ligra’ams zo geavanceerd waren dat zij geen fysiek ruimteschip nodig hadden om te reizen. Zij waren in staat door gedachtekracht naar de vreemde nieuwe dimensie te reizen.’
Satish valt even stil, slikt wat ongemakkelijk en kijkt naar de grond. Dan zegt hij zacht: ‘Dit was het begin van een lange odyssee vol prachtige en ook wrede avonturen. De Reizigers zouden voor een lange, lange tijd niet meer terugkeren naar hun thuis van vrede.’
Toen de Sha Ligra’ams sprongen, zweefden zij in formatie door een dimensie van wit licht. Dit was een betoverende plek die zij vanuit hun huis vaak hadden gezien. Deze dimensie diende als een portaal tussen de verschillende dimensies. Ze reisden onverdroten verder en kwamen toen met een schok in de verdichte dimensie van tijd en ruimte.
Het voelde zwaar en onwennig, maar Kri Sha Nah vloog dapper door. Niet lang daarna zagen zij voor het eerst hun nieuwe thuisplaneet, een prachtige bol die heel erg op die van ons lijkt, behalve dat deze planeet nog in een maagdelijke staat verkeerde. De Reizigers zagen beneden hen zeeën van diepblauw water, weelderige groene bossen en hoog besneeuwde bergtoppen. De planeet bestond uit maar één continent, omringd door oceanen en als gevolg van de hoek van de as van de planeet was het altijd lente.
Toen de Sha Ligra’ams wilden landen, realiseerden zij zich dat er nog wel een probleem was dat ze moesten oplossen. Shi Vah had hen verteld dat zij, wanneer ze binnen de planetaire begrenzingen waren, ruimtepakken nodig hadden. Wat te doen?

Satish houdt wel van een beetje suspense en besluit dat dit een moment is om mij een koekje aan te bieden. Het is van eenzelfde soort als wat ik van Dadi Janki kreeg. ‘Dit heet toli,’ zegt hij eerbiedig. ‘Het is met liefde bereid en aangeboden aan Shiva. Het geeft je kracht als je het eet.’
We knabbelen in stilte aan onze koekjes en als Satish zijn mond leeg heeft, gaat hij door met zijn verhaal: ‘De leider van de expeditie ging het eerst naar beneden. Zelfs voordat hij de met lucht gevulde atmosfeer was binnengegaan voelde hij een aantrekking, een bekende mentale uitnodiging die zo vaak naar hem was gestuurd door zijn mede Sha Ligra’ams in de wereld van licht. Hij volgde de gedachtelijn en daar op de oppervlakte van de planeet zag hij twee Sha Ligra’ams die omhoog keken en zwaaiden. Zij droegen ruimtepakken en hadden er ook een voor hem.
De leider trok het pak aan en begon ermee te experimenteren. Het was robotachtig maar veel mooier en voelde haast levend. Het had de vorm van een lichaam, heel vergelijkbaar met dat van ons, behalve dat het was gemaakt van de puurste elementen en geen slecht functionerende eigenschappen had.
Weldra zat Kri Sha Nah comfortabel in de controlekamer in het voorhoofd van het ruimtepak, precies tussen de wenkbrauwen. Alle andere Reizigers die nu naar beneden kwamen werden voorzien van deze mooie voertuigen. De twee Sha Ligra’ams die hen van de pakken voorzagen, vertelde hen dat ze de pakken niet konden uitdoen zolang ze in de atmosfeer van de Aarde waren. Maar aangezien deze pakken zo fascinerend en comfortabel waren, hoorde je niemand klagen.
Sterker nog: het bezit van deze materiële ruimtevaartuigen leek het beste deel van hun expeditie te worden. De lichamen maakten het hen mogelijk om het leven te ervaren op een manier die zij nooit eerder hadden gekund. Zij hadden werkelijk bereikt wat zij wilden vinden: geluk.

Het geluk van de Reizigers duurde vele, vele duizenden jaren. Het was zo fijn op Aarde dat Sha Ligra’ams in de wereld van licht steeds vaker uitnodigende gedachtegolven ontvingen van hun broeders in het koninkrijk. De een na de ander kwam naar beneden om zich bij hen te voegen. De bevolking groeide gestaag tot de oorspronkelijke negenhonderdduizend bewoners waren uitgegroeid tot een populatie van driehonderddertig miljoen.
Nu moesten de paleizen wat minder sjiek worden gebouwd en er werd zilver gebruikt in plaats van goud. Uiteindelijk ontstonden er veel kleine koninkrijken, in plaats van een grote, maar zij bleven in vrede verenigd onder de wijze leiding van hun keizer. De ruimtepakken waren zo gewoon geworden, dat niemand er nog speciaal aandacht aan schonk. Ze waren zich nog steeds bewust van het feit dat ze Sha Ligra’ams waren, ook al konden zij elkaar niet meer zien in hun pure vorm van licht.
Op een dag vond er een gebeurtenis plaats die het keizerrijk oo haar grondvesten deed trillen. Vi Karum, die in die tijd een van de regeerders was, riep een van zijn broeders bij zich en zei: ‘Dat is een heel mooi voertuig waar jij in rijdt. Ik zou het willen aanraken.’
De broeder lachte en zei: ‘Hoe kun je het nou aanraken? Wil je uit je eigen voertuig komen om dat te doen?’
‘Nee, natuurlijk niet,’ zei Vi Karum, ‘ik wil het aanraken met mijn voertuig.’
De broeder lachte besmuikt. Maar in de loop van de tijd die volgde, raakte Vi Karum steeds meer geobsedeerd door het voertuig van de ander. Hij adoreerde de stijl, de contouren, de kracht en souplesse van de beweging, de kleur en alle ornamenten.
De broeder werd steeds minder blij, omdat hij merkte dat Vi Karum hem niet meer zag, maar puur was gefocust op zijn voertuig. Vi Karum wilde alleen maar praten over de voertuigen. Hij wilde zien hoe het werkte, hoe warm het was, hoe hard of zacht…
Vi Karum was de eerste, maar weldra gingen steeds meer Sha Ligra’ams zich vooral bezighouden met hun ruimtepakken. Spoedig werd het leukste spel om met elkaars voertuigen te spelen, vanwege het genot dat door de computer werd geregistreerd. Zij leerden zelfs hoe ze de voertuigen op automatische piloot konden zetten, terwijl ze vanbinnen een dutje deden.

Op een dag gebeurde er iets vreemds: een voertuig dat op automatische piloot stond, ging in gesprek met een ander voertuig dat ook op autopilot stond – zonder dat de Sha Ligra’ams van binnen daartoe opdracht hadden gegeven of er erg in hadden. Dit vreemde gedrag werd steeds vaker gezien en binnen een mum van tijd hadden de computers de macht overgenomen van de Sha Ligra’ams die – gevangen in de lichamen – hulpeloos toekeken.
De brein-computers hadden maar een doel: de plezierige sensaties die zij hadden geleerd steeds vaker te ervaren. Ze maakten het contact met andere lichamen tot hun hoogste prioriteit. De Reizigers waren te verward en te verzwakt door de massale overname om te reageren. Als ze probeerden om hun autoriteit terug te winnen, deden ze dat met de eigenschappen van een wanhopige: hebzucht, boosheid, jaloezie, machtswellust. Als gevolg van deze gebeurtenissen ontstonden steeds meer conflicten. De broederschap was gebroken en het koninkrijk versplinterd.’
Satish valt stil. Ik kijk naar hem en voor het eerst ziet hij er niet blij uit. Hij is oprecht ontdaan over deze ongelukkige wending in de levens van de Sha Ligra’ams. Hij staart richting Pakistan. Ik volg zijn blik en stel me voor hoe angstig het moet hebben geklonken om zo dichtbij oorlog mee te maken.
Satish denkt ook aan oorlog en vervolgt zijn verhaal: ’De explosie van negatieve, destructieve krachten die de macht grepen, was zo verpletterend dat het continent onder hen begon te schuiven. Een enorme zondvloed was het gevolg en uiteindelijk brak uiteen in zeven continenten.
In angst en paniek dachten de Sha Ligra’ams opeens weer aan hun lang vergeten vader die ver weg in een andere dimensie leefde, de onsterfelijke, machtige, beschermende Shi Vah. Zij begonnen om hem aan te roepen.
Shi Vah hoorde hun gebeden en stuurde boodschappers.
‘Willen jullie naar huis komen?’ vroegen de boodschappers.
‘Wij vinden het in feite heel fijn hier,’ antwoordden de reizigers, ‘maar neem ons lijden weg, want dat is wat wij niet fijn vinden.’

Nog steeds kwamen er Sha Ligra’ams uit de wereld van licht naar beneden. Velen van de nieuw gearriveerden waren behoorlijk populair, omdat zij nog steeds krachten bezaten die degenen die al langer op Aarde waren voor een groot deel hadden opgebruikt.
Het leven op de planeet was niet wat de meeste nieuwkomers zich ervan hadden voorgesteld of gehoopt. Alle geavanceerde wetenschap en technologie was vernietigd in de ramp. De meeste inwoners waren arm en het leven werd een gevecht tegen de natuur, die zich ook al tegen de arme Sha Ligra’ams leek te hebben gekeerd. In plaats van een verenigd koninkrijk waren er nu vele geïsoleerde groepen en culturen, waarvan velen het bestaan van de anderen waren vergeten.
Op een dag kwam er een zeer krachtige Sha Ligra’am naar beneden met een boodschap van Shi Vah over liefde en uitleg over hoe je met elkaar en de planeet dient om te gaan. Veel Sha Ligra’ams waren het met hem eens, maar evenzoveel waren het oneens en zo ontstonden alleen maar meer conflicten.
Ondertussen begonnen de wildste ideeën de ronde te doen over wie Shi Vah nu precies was. Hij kreeg vele namen en werd op vele verschillende manieren vereerd. De meeste Sha Ligra’ams waren er zeker van dat Hij alles kon horen en zien, en begonnen bang voor hem te worden.
Uit angst en hoop begonnen zij standbeelden te maken voor Shi Vah en van de eerste kolonisten die zij nu ook als goden waren gaan zien. Zij geloofden zelfs dat deze eerste Reizigers tot een superieur en machtiger ras behoorden dan zij, en dat deze wezens hen vanuit hogere regionen bijstonden en – hopelijk – op enig moment zouden terugkeren om hen te redden.

Maar zij kwamen niet en de Sha Ligra’ams waren aan hun eigen lot overgeleverd. De meesten van hen waren nu zo ver van huis dat ze zich niet eens meer konden herinneren waar ze ooit vandaan kwamen en geen idee hadden waarom ze hier waren. De planeet was steeds duisterder geworden en de macht van de computers had de zaak nu vrijwel geheel overgenomen.
Toen de situatie zo ernstig was geworden dat het er op leek dat de Sha Ligra’ams afstevenden op een totale verwoesting van hun planeet en alle hoop verloren leek, wist Shi Vah dat zijn kinderen er eindelijk klaar voor waren om weer naar huis te komen. Hij bezocht ze in hun dromen en meditaties, en herinnerde hen aan wie zij werkelijk zijn en aan hun verloren paradijs. Hij liet ze zien dat de tijd was gekomen om hun kostuums uit te trekken en naar huis te gaan.
Maar net toen de inwoners zichzelf begonnen te herkennen en zich hun thuis voorbij de sterren herinnerden, had het kwaad een climax bereikt en brak een wereldwijde oorlog uit. Er vielen bommen op de overbevolkte steden en hele kolonies eindigden in rook en as. Burgeroorlogen vernietigden andere kolonies. Overstromingen, aardbevingen, en andere natuurrampen deden de rest.’
Satish valt weer stil. Hij zucht en beëindigt zijn verhaal: ‘Eindelijk waren de Sha Ligra’ams bevrijd van hun lichaamsgevangenissen en vlogen in formatie naar huis. Daar leefden zij nog lang en gelukkig, totdat op een dag een van de Sha Ligra’ams vond dat de vredige wereld waarin zij leefden niet langer opwindend genoeg was. Hij had behoefte aan verandering, groei, vreugde, spel.
Shi Vah hoorde de gedachten van de Sha Ligra’am en vroeg: ‘Lief kind, waar wil je heen gaan?’
‘Is er niet een plek die hieraan voldoet, een nieuwe wereld die we kunnen ontdekken?’
Shi Vah dacht een moment na, al wetend wat er stond te gebeuren. En in die ene fractie van een seconde zag hij de uiterste grenzen van de eeuwigheid en het spel dat zich ging ontvouwen. Toen zei hij: ‘Ja, zo’n plek is er.’

wordt vervolgd….. hoofdstukken 5 t/m 8: https://eventnl.wordpress.com/2018/09/10/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-5-tot-en-met-8/

Door Veronica vertaald en door Tijn Touber gecorrigeerd

 
3 reacties

Geplaatst door op 27 augustus 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Time Bender, de man die kwam om de Aarde te redden, een boek van Tijn Touber – 3e hoofdstuk

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Hier is de synopsis:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Aangezien het boek in het Engels is geschreven besloot ik om het te gaan vertalen. De informatie hierin is zo interessant dat het zo breed mogelijk moet worden gedeeld. Ik zal het per vertaald hoofdstuk (16 in totaal) op eventnl plaatsen. Hieronder eerst een korte introductie van Tijn Touber en daarna hoofdstuk 3: DADI JANKI

Veronica

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

Nadat ik de eerste 3 hoofdstukken had geplaatst liet Tijn Touber weten dat hij de vertaling graag eerst wilde doorlopen en waar nodig corrigeren. Ik heb daarom dit hoofdstuk verwijderd en geef hier de link naar de publicatie van de eerste vier hoofdstukken:

https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/

 

 

 
2 reacties

Geplaatst door op 22 augustus 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Time Bender, de man die kwam om de Aarde te redden, een boek van Tijn Touber – 2e hoofdstuk

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Hier is de synopsis:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Aangezien het boek in het Engels is geschreven besloot ik om het te gaan vertalen. De informatie hierin is zo interessant dat het zo breed mogelijk moet worden gedeeld. Ik zal het per vertaald hoofdstuk (16 in totaal) op eventnl plaatsen. Hieronder eerst een korte introductie van Tijn Touber en daarna hoofdstuk 2: SALVADOR DALI.

Veronica

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

Nadat ik de eerste 3 hoofdstukken had geplaatst liet Tijn Touber weten dat hij de vertaling graag eerst wilde doorlopen en waar nodig corrigeren. Ik heb daarom dit hoofdstuk verwijderd en geef hier de link naar de publicatie van de eerste vier hoofdstukken:

https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/

 

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 augustus 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Time Bender, de man die kwam om de Aarde te redden, een boek van Tijn Touber – 1e hoofdstuk

Het door Tijn Touber geschreven boek Time Bender staat als ‘free download’ e-book op zijn website. Het is geschreven als een roman, maar de informatie erin komt verrassend overeen met de informatie die Cobra geeft over de creatie van de mens en onze ware geschiedenis. Hier is de synopsis:

Net wanneer de situatie op de planeet Aarde ondraaglijk wordt verschijnt er een man om de dag te redden. Time Bender vertelt ons dat onze planeet het meest waardevolle juweel van de kosmos is omdat deze het DNA draagt van zo ongeveer elke species in het universum. Dat is waarom onze voorvaderen het de Levende Bibliotheek noemden en er zijn veel galactische oorlogen over haar gevochten. Aangezien de tijd beperkt is en de inzet hoog, is een pact van vrienden gevormd om de Levende Bibliotheek te redden uit de greep van het kwade. Time Bender onthult ons verborgen verleden en onze mogelijke toekomst.

“De Aarde is het derde grote experiment om een planeet te zaaien om de polariteiten op te lossen. Dat is waarom het hele universum meekijkt. Hopelijk zal dit het laatste experiment zijn. Jullie werken een kosmisch thema uit dat eonen geleden is begonnen. Jullie proberen oude conflicten te genezen door deze issues in moderne tijden omhoog te halen. Als jullie dat kunnen begrijpen, en leren van eerdere fouten, zal het Spel van Leven evolueren naar een hoger niveau. Als jullie in staat zijn om de puzzel op te lossen zullen jullie je voorvaderen helpen om verder te gaan en hun wezens weer in het geheel te integreren. Jullie zijn degenen die dit kunnen laten gebeuren. Jullie zijn degenen waarop wij hebben gewacht.” TIME BENDER

Aangezien het boek in het Engels is geschreven besloot ik om het te gaan vertalen. De informatie hierin is zo interessant dat het zo breed mogelijk moet worden gedeeld. Ik zal het per vertaald hoofdstuk (16 in totaal) op eventnl plaatsen. Hieronder eerst een korte introductie van Tijn Touber en daarna hoofdstuk 1: TIME BENDER.

Veronica

Tijn Touber (1960) is journalist, muzikant, auteur, inspirator en meditatieleraar. Hij is oprichter van Lois Lane. Hun debuutalbum bereikte de eerste plaats van de Album Top 100 en verkocht meer dan 100.000 stuks. Tijn schreef onder meer de titelsong voor de film Amsterdamned. Na dit muzikale avontuur legt hij zich toe op bewustzijnsontwikkeling en leeft veertien jaar als yogi in Amsterdam. In deze periode geeft hij trainingen aan onder meer de Amsterdamse politie, drugsdelinquenten in de Bijlmerbajes, verplegend personeel in academische ziekenhuizen (VU, AMC en MCA) en jongeren op Lowlands. Tijn schreef zes boeken over zijn innerlijke avonturen, waarvan de meeste bestsellers werden. Zijn bekendste werk is Spoedcursus Verlichting. Hij is ook oprichter van Stadsverlichting, een meditatienetwerk waaraan zo’n duizend huiskamers zijn verbonden. Hij woont in Amsterdam met zijn partner Binkie met wie hij het Seven Steps To Paradise Concert geeft en retraites organiseert. 

https://www.tijntouber.com/nl/

https://www.tijntouber.com/nl/time-bender/

Nadat ik de eerste 3 hoofdstukken had geplaatst liet Tijn Touber weten dat hij de vertaling graag eerst wilde doorlopen en waar nodig corrigeren. Ik heb daarom dit hoofdstuk verwijderd en geef hier de link naar de publicatie van de eerste vier hoofdstukken:

https://eventnl.wordpress.com/2018/08/27/time-bender-de-man-die-de-aarde-kwam-redden-een-boek-van-tijn-touber-hoofdstukken-1-tot-en-met-4/

 

 

 
1 reactie

Geplaatst door op 20 augustus 2018 in Geschiedenis

 

Tags: ,

Bedenk, terwijl de oorlogstrommels voor Syrië slaan, dat bijna elke oorlog in de US geschiedenis is begonnen door Leugens en Propaganda

Oorlog is een van de meest primitieve en zinloze manifestaties van de menselijke ervaring, dus uiteraard willen de meeste zinnige mensen met families, ambities en vriendelijke harten daar niets mee te maken hebben. Helaas, zoals wij dat zien bij de Syrië escalatie, gedijen regeringen op oorlog, aangezien het hen een overtuigend excuus geeft om meer macht te grijpen en extra wederrechtelijke maatregelen te nemen – zowel thuis als elders.

Om rond het obstakel van de publieke opinie te manoeuvreren hebben regeringen een extensieve geschiedenis van het hun weg de oorlog in te liegen. Dit is moeilijk te geloven voor mensen die denken dat de regering voor hun het beste wil, maar het is iets dat regeerders hebben gezien sinds het begin der tijden. In de moderne United States zijn de mensen gestuurd om te geloven dat het establishment toevallig zijn weg spartelt een oorlog in met de goede intenties van het beschermen van het land tegen schade of van het bevrijden van een bondgenoot die in moeilijkheden is.

Deze strategie van misleiding was geïllustreerd door de Nazi propagandist Herman Goering, die deze fameuze woorden sprak:

“Natuurlijk willen de mensen geen oorlog. Waarom zouden wat arme sloebers op een boerderij hun leven in een oorlog willen riskeren wanneer het beste wat zij eruit kunnen halen is om ‘heel’ op de boerderij terug te komen? Natuurlijk, de doorsnee mensen willen geen oorlog, niet in Rusland, niet in Engeland, niet in Duitsland. Dat is begrijpelijk. Maar, uiteindelijk zijn het de leiders van het land die de politiek vaststellen en het is altijd een simpele zaak om de mensen voort te sleuren, of het nu een democratie is, of een fascistisch dictatorschap, of een parlement, of een communistisch dictatorschap. Stem of geen stem, de mensen kunnen altijd zover worden gebracht dat ze de leiders volgen. Dat is gemakkelijk. Alles wat je moet doen is ze vertellen dat zij worden aangevallen, en beticht de vredesmakers van gebrek aan patriottisme en van het land blootstellen aan gevaar. Het werkt in elk land hetzelfde.”

Het nazi regime is natuurlijk notoir voor zijn onbeschaamdheid en bedrog, dus deze erkenning is niet zo opmerkelijk als het zou zijn wanneer het kwam van een Amerikaanse generaal. Maar maak niet de fout te denken dat Amerikaanse generaals en politici dit soort gedachten niet hebben – zij zijn gewoon niet schaamteloos genoeg om het hardop te zeggen.

Geloof het of niet, het gebruiken van misleidende tactieken om de publieke opinie ten gunste van oorlog te trekken is feitelijk een officieel deel van het boek van het US leger. Volgens Wikileaks beveelt de U.S. Army publicatie “Special Forces Foreign Internal Defense Tactics Techniques and Procedures for Special Forces”  aan om terroristen te financieren voor operaties voor regimeveranderingen en om valse vlag aanvallen te gebruiken om regimes die niet vriendelijk waren voor westerse belangen te destabiliseren.

Dit is echter niets nieuws, dit maakt deel uit van de Amerikaanse geschiedenis, aangezien vrijwel elke oorlog waar de US ooit bij betrokken was is gebouwd op leugens. Hieronder zijn wat van de best gedocumenteerde voorbeelden van oorlogen die zijn begonnen als gevolg van leugens en regeringspropaganda.

Spaans-Amerikaanse Oorlog – 1898

In januari 1898 beval president William McKinley de USS Maine om aan te leggen in Havana, Cuba, ongeacht jaren van conflicten tussen Cubaanse rebellen en de Spaanse regering. Deze beweging had de intentie om een show te zijn van kracht tegen de Spaanse regering, in lijn met de Monroe doctrine, om US dominantie in de Westerse hemisfeer te vestigen.

Om 9:40 p.m., op 15 february 1898, explodeerde de USS Maine met een crew aan boord van 354 mannen, waarvan 266 gedood. Terwijl de Spaanse regering vasthield aan dat de explosie was veroorzaakt door een vuur in de kolenbunker, zoals de ochtendkranten meldden, waren politici in de US er snel bij om Spanje de schuld te geven want zij wilden een excuus hebben om een oorlog te beginnen om territorium te veroveren  in Mexico, de Caribbean, en de Pacific.

Ook al had President McKinley eerder zijn stem gegeven aan oppositie van een militair conflict, heeft de U.S. op 25 april de oorlog aan Spanje verklaard.

De “Ten-Week War” resulteerde in niet alleen het verslaan van de laatste overblijfselen van het Spaanse rijk, maar in een nieuwe eeuw van US “expansionisme” aangezien de US controle namen over Puerto Rico, Guam, en de Filippines eilanden.

In 1976 heeft een team van marine explosievenexperts het bewijs onderzocht en ondersteunden de Spaanse claims dat het zinken van de USS Maine was veroorzaakt door een interne explosie van munitie die aan boord was opgeslagen.

World War 1 – 1915

De meeste Amerikanen waren van het begin af aan tegen de eerste wereldoorlog. aangezien zij het terecht zagen als een machtsstrijd tussen Europese aristocratie waar zij geen boodschap aan hadden. Dit was een probleem voor het Britse leger, geleid door Winston Churchill, aangezien zij vertwijfeld de US achter hen wilden krijgen in de oorlog.

De US gingen uiteindelijk in 1915 de oorlog in, toen een US schip, de Lusitania, door vijandige wateren was gestuurd als aas, gevuld met meer dan duizend burgers en een ongebruikelijk grote hoeveelheid munitie. Het schip was door een Duitse torpedo geraakt en explodeerde direct als gevolg van alle munitie aan boord, hetgeen meer dan de helft van de passagiers en crew doodde.

Een week voor het zinken van de Lusitania schreef Churchill aan Walter Runciman, de President van de ‘Board of Trade’, en stelde “het is uiterst belangrijk om neutrale schepen naar onze oevers te trekken, vooral in de hoop van het verwikkelen van de US met Duitsland.”

Nadat hij de tragedie had onderzocht stelde voormalig Britse marine inlichtingenofficier Patrick Beesly, “tenzij en totdat nieuwe informatie aan het licht komt ben ik met tegenzin tot de conclusie gedreven dat er een samenzwering was om opzettelijk de Lusitania aan het risico bloot te stellen in de hoop dat zelfs een onderbroken aanval op haar de US in de oorlog zou trekken. Zo’n samenzwering zou niet hebben kunnen plaatsvinden zonder de uitdrukkelijke toestemming en bijval van Winston Churchill.”

In aanvulling op deze verraderlijke militaire manoeuvre, was er een onafgebroken campagne in de US om Duitsers te degraderen en ze af te schilderen als monsters. In sommige propaganda dat aan US burgers was rondgebazuind, werd gezegd dat Duitse soldaten baby’s doodden en ze soms aten. Er waren zelfs valse rapporten over kruisigingen.

World War 2 – 1941

De geschiedenisboeken suggereren dat Pearl Harbor een niet uitgelokte aanval was, waarbij duizenden Amerikanen werden gedood, en wat de regering “dwong” om een oorlog in te gaan die in die tijd bijzonder onpopulair was. Echter, de US regering legde strikte sancties op, op zowel Japan als Duitsland, in de hoop dat een van die landen de eerste beweging liet zien en hen een excuus gaf om in de oorlog te gaan. Niet alleen was de aanval uitgelokt, maar president Roosevelt en het US leger wisten dat de aanval er aan kwam en verplaatsten hun meest dure vliegtuigen naar andere locaties onderwijl duizenden mensen daar latend als op te offeren pionnen.

De geschiedenisboeken verkopen ook de oorlog tegen de nazi’s als een humanitaire oorlog om de mensen van de holocaust te redden, maar de US ontzegden een veilige toegang aan Joodse vluchtelingen, en de UK inlichtingen plande zelfs om vluchtelingenschepen op te blazen, in een plot die ‘Operation Embarrass’ was genoemd.

Veel Amerikaanse bedrijven en politici werkten heel nauw samen met de nazi’s, zelfs nadat de twee landen met elkaar in oorlog waren. De holocaust had toen al de levens van miljoenen Duitse mensen geclaimd, en er was al lang een politiestaat gevestigd, dus wie dan ook zaken deed met de nazi’s wist precies met wie zij te maken hadden.

Voordat de Amerikanen bij de oorlog betrokken raakten, waren er de hoeken van de politieke arena die feitelijk grote supporters waren van de nazi partij – zowel voor zakelijke doeleinden als algemene belangen zoals rasveredeling.

De meest prominente Amerikaanse politicus die met de nazi’s werkte was in feite George W. Bush’s grootvader, Prescott Bush. Er bestaat geen twijfel aan dat hij de nazi’s financierde en met ze werkte aangezien de middelen van zijn bedrijf in 1942 in beslag waren genomen door de regering van de US onder de “trading with the enemy act”. Hij werkte aan het hoofd van een financiële firma, genaamd Brown Brothers Harriman, die diende als een US basis voor de belangen van de nazi zaken.

Brown Brothers Harriman was een van de grootste internationale investeringsfirma’s in de dertiger jaren en zij stuurden miljoenen dollars in goud naar de andere kant van de oceaan om het Duitse leger opnieuw op te bouwen en de nazi partij te financieren. Dit was uiteindelijk blootgelegd op 30 juli 1942 toen de New York Herald Tribune een artikel plaatste met de titel, “Hitler’s Angel Has three million dollars in US Bank.” Dit artikel deed verdenking rijzen over dat de bank een ‘geheim nest’ was voor nazi elites en uiteindelijk het onderzoek begon dat de operatie neerhaalde.

Korean War – 1950

De oorlogspropaganda heeft velen doen geloven dat de Noord-Koreaanse regering een niet-uitgelokte aanval op Zuid-Korea uitvoerde, ten bate van de grotere communistische machten van Rusland en China. Echter, weer, was dit een andere zaak waar de US de ene dictator steunde om tegen de andere te vechten, in een poging om controle te verkrijgen of een geheel continent – en de hele tijd tegen de mensen thuis aan het liegen was over de echte motivaties voor oorlog.

Zoals de historicus Mark E. Caprio, professor van geschiedenis op Rikkyo University in Tokyo uiteenzet:

“Op 8 februari 1949 ontmoette de Zuid-Koreaanse president ambassadeur John Muccio en secretaris van het leger Kenneth C. Royall in Seoel. Hier gaf de Koreaanse president het volgende als rechtvaardiging voor het beginnen van een oorlog met het noorden: het Zuid-Koreaanse leger kon gemakkelijk met 100.000 worden vergroot als het trok van de 150.000 tot 200.000 Koreanen die onlangs hadden gevochten met Japanners of de nationalistische Chinezen. Bovendien was het moraal van het Zuid-Koreaanse leger hoger dan dat van de Noord-Koreanen. Als er een oorlog uitbrak verwachtte hij massa afvalligen van de vijand. Uiteindelijk heeft de erkenning van de United Nations van Zuid-Korea zijn rol over het gehele schiereiland legitiem gemaakt (zoals bedongen in zijn constitutie). Dus, concludeerde hij, er was niets te winnen door te wachten.”

Vietnam War – 1964

Informatie die in 2005 is vrijgegeven door het “National Security Agency” (NSA) liet zien dat het incident in de Golf van Tonkin in augustus 1964 opzettelijk vals was voorgesteld om het te laten lijken dat Noord Vietnamese gunboats een Amerikaanse destroyer die in internationale wateren patrouilleerde aanvielen, terwijl zij dat in werkelijkheid niet deden. Dit was een gebeurtenis die het US leger gebruikte als een excuus om een oorlog met Vietnam in te gaan, en het was omgeven door mysterie en controversie tot decennia later de officiële feiten waren vrijgegeven.

Het is nu 45 jaar geleden dat de US de laatste van zijn gevechtstroepen terugtrok uit Vietnam, en de laatste oorlogsgevangenen die in Noord-Vietnam vastzaten terugkeerden naar US bodem. Volgens schattingen, zijn meer dan 2 miljoen burgers, 1.1 miljoen Noord-Vietnamese en Viet Cong vechters, 250.000 Zuid-Vietnamese vechters, en bijna 58.000 U.S. militairen gedood in Vietnam tijdens de oorlog – allen door de leugens die waren gebruikt om propaganda te creëren die maakte dat de Amerikanen bang waren voor hun veiligheid.

Libië – 1984 (daarna 2015)

Voormalig Mossad agent Victor Ostrovsky gaf toe dat de Mossad een radio transmitter heeft geplaatst in de compound in Tripoli van de premier van Libië Muammar Gaddafi, die valse terroristen transmissies uitzond die waren opgenomen door de Mossad en gebruikt om Gaddafi als een terroristenondersteuner te laten lijken. President Reagon bombardeerde Libië onmiddellijk na de valse rapporten, maar dit was niet de eerste of de laatste keer dat de US zichzelf zou betrekken bij Libië.

Zoals het Free Thought Project heeft gerapporteerd zijn  3,000 e-mails van voormalig Secretary of State Hillary Clinton door de State Department vrijgegeven die vervloekt bewijs bevatten van westerse naties die de NATO gebruiken als een middel over Gaddafi onderuit te halen.

De omverwerping door de NATO was niet voor de bescherming van de mensen, maar in plaats daarvan was het om Gaddafi’s poging te dwarsbomen om een door goud gesteunde Afrikaanse munteenheid te creëren, om te strijden tegen het westerse centrale bankmonopolie. Zoals gebruikelijk lieten de US en zijn westerse tegenspelers het land aan zijn lot over nadat zij de eens gedijende natie tot op de grond hadden afgebroken.

“Er is nu geen regering in Libië. Het zijn simpelweg hordes die in de straten patrouilleren en elkaar doden”, vertelde de senator van Virginia Richard Black aan RT over de rotzooi die was achtergelaten.

Ongeacht bepaalde issues in Libië vóór de coup “hadden de Libiërs een ongelooflijk hoge levensstandaard, de hoogste in Afrika” vertelde internationaal jurist Francis Boyle aan RT. “Toen ik voor het eerst naar Libië ging in 1986 was ik verbaasd over de kracht van vrouwen. Wat ik in Libië zag was dat een vrouw alles kon doen wat zij wilde.”

Irak – 1990

Aan het begin van Operatie ‘Desert Storm’ in 1990 had een public relations bedrijf met de naam “Hill and Knowlton” miljoenen dollars besteed voor de US regering om nieuwsberichten te construeren die de oorlog aan het Amerikaanse publiek zouden verkopen. Een van de meest heftige hoaxen die behoorde bij deze zet naar oorlog was de getuigenis van een 15 jarig meisje uit Koeweit, alleen bekend met haar voornaam Nayirah.

In een video opname die later naar de media was verspreid claimde ze dat de Irakese soldaten baby’s in couveuses in een ziekenhuis doodden.

Ik was vrijwilliger in het al-Addan hospitaal. Terwijl ik daar was zag ik dat Irakese soldaten met geweren het ziekenhuis binnenkwamen en de kamer binnengingen waar de baby’s in couveuses lagen”, zei Nayirah. “Zij haalden de baby’s uit de couveuses, namen de couveuses mee, en lieten de baby’s achter op de koude vloer om te sterven.”

Klinkt afschuwelijk nietwaar? Wel, gelukkig is dit nooit gebeurd. Dit was een gefabriceerd iets bedoeld om de Irakese mensen onmenselijk te laten lijken in de ogen van het Amerikaanse publiek. Het hele ding was blootgelegd toen journalisten ontdekten dat de getuige, Nayirah, in feite de dochter was van een US ambassadeur, die door de militaire psychologische operatiespecialisten was overgehaald.

In toevoeging op deze valse verklaring liet de US regering ook valse satellietbeelden uit Saoedi-Arabië zien die Irakese troepenverzamelingen op hun grens uitbeeldden.

Irak – 2003-tot heden

E-mails die in 2015 waren gedeclassificeerd schilderen een heel ander beeld van de Bush regering invasie van Irak dan dat zij het publiek hadden laten geloven. Een memo van de US ambassade in Londen liet zien hoe de Bush administratie ‘spionnen’ in de Britse ‘Labor Party’ gebruikte om te helpen de publieke opinie in Engeland te vormen naar voorkeur voor de oorlog, voorafgaand aan de US invasie.

In de weken die leidden naar de invasie van Irak overspoelde de Bush administratie Amerika met aantijgingen variërend van Saddam Hussein’s connecties met Al-Qaeda, tot Colin Powell’s slechte onvolkomen claims dat Irak in het bezit was van massavernietigingswapens.

Na het binnenvallen van een soevereine buitenlandse natie loog President George W. Bush schaamteloos naar het Amerikaanse publiek en toen nieuws aan het licht kwam dat er in feite geen massavernietigingswapens waren, beschuldigde hij simpelweg iedereen die hem bekritiseerde dat zij probeerden om de ‘geschiedenis te herzien‘.

Tijdens zijn presidentschap, terwijl hij een speech over dit issue gaf, zei Bush  “deze natie heeft gereageerd op een bedreiging van de dictator van Irak. Nu zijn er sommigen die de geschiedenis zouden willen herschrijven – ik noem ze graag reformerende historici.”

War on Terror – 2001-tot heden

Nu zijn het US leger en zijn bondgenoten hun oorlogen van terreur over de hele aardbol aan het exporteren, in de naam van het bevechten van terrorisme, en de meeste van deze oorlogen zijn ook gerechtvaardigd met propaganda en leugens.

In de eerste dagen van de “war on terror” was de Macedonische regering betrapt bij het ensceneren van een valse terroristenaanval in een poging om fondsen los te krijgen van westerse krachten. Zes onschuldige Pakistaanse immigranten waren beschuldigd terroristen te zijn en bij het incident gedood.

In 2001 heeft de US media weken gespendeerd aan het circuleren van het idee dat anthrax aanvallen waren uitgevoerd door arabieren die waren verbonden met Afghanistan, terwijl er in realiteit een regeringswetenschapper achter de aanvallen zat.

In 2005 suggereerde voormalig advocaat van het Department of Justice John Yoo dat de US een valse terroristenorganisatie zou moeten creëren om zijn leger het excuus te geven om plaatsen aan te vallen van waar zij geloofden dat echte terroristen zich zouden kunnen verbergen: “Onze inlichtingenagentschappen creëren een valse terroristenorganisatie” zei Yoo. “Het zou zijn eigen websites kunnen hebben, rekruteringscentra, trainingskampen, en fondsenwervingscampagnes. Het zou valse terroristenoperaties kunnen lanceren en recht claimen voor echte terroristenaanvallen, helpen om verwarring te zaaien binnen de geledingen van al-Qaeda, ervoor zorgen dat leden twijfelen aan de identiteiten van anderen en om te twijfelen aan de waarheid van communicaties.”

In 2005 hebben Israëlische soldaten toegegeven dat zij stenen gooiden naar andere Israëlische soldaten zodat zij de schuld konden geven aan Palestijnen om zo te rechtvaardigen dat geweld werd gebruikt tegen de protesterenden. Israël heeft ook een lange geschiedenis van het gebruik van leugens en valse aanvallen om militaire actie te rechtvaardigen.

Bij een incident dat bekend werd als The Lavon Affair in 1954 hebben undercover Israëlische agenten bommen af laten gaan tegen US en Britse doelen, hopend dat de aanval zou worden toegeschreven aan lokale rebellen. Gelukkig werden zij gepakt en het plot was blootgelegd.

Deze lange beschrijving van bedrog is belangrijk om in overweging te nemen, aangezien het US leger weer op de oorlogstrommels aan het slaan is, deze keer in Syrië, waar er ook een lange lijst is van valse aanvallen in de handen van westerse machten.

Beginnend lange tijd geleden in 1957 ontwikkelden politici in US en UK een plot om islamitische extremisten te trainen om valse vlag aanvallen uit te voeren om te pushen voor regimeverandering in Syrië. Nu, decennia later, herhaalt de geschiedenis zich in hetzelfde deel van de wereld, aangezien een regimeverandering in Syrië terug is op de agenda, en de westerse machten volgen hetzelfde script.

Het is nu bekend dat de rebellengroepen die uiteindelijk IS zouden worden waren gefinancierd door U.S. krachten in de huidige Syrische burgeroorlog. Ook, de eerste gasaanvallen die aan Assad waren toegeschreven zijn nooit bewezen te zijn verbonden met zijn regering. In feite is het hele verhaal over deze aanvallen hoogst omstreden.

Theodore Postol, een professor emeritus aan het Massachusetts Institute of Technology (MIT), maakte een statement na een veronderstelde gasaanval afgelopen jaar, zeggend dat hij niet geloofd dat het Assad regime verantwoordelijk was voor de aanvallen, en dat het mogelijk is dat er met het bewijs is geknoeid.

Pulitzer-prize winnend onderzoeksjournalist Seymour Hersh heeft gezegd dat hoog-niveau Amerikaanse bronnen hem vertelden dat de Turkse regering de chemische wapenaanvallen uitvoerde die aan de Syrische regering werden toegeschreven. Kort daarna zijn opnamen gemaakt van Turkse regeringsmensen die plannen bespraken  om gelijksoortige aanvallen uit te voeren en het toe te schrijven aan het Assad regime.

Zoals TFTP vaststelde  in een artikel gisteren, ongeacht wie feitelijk verantwoordelijk is voor de aanval, een interventie van het US leger zal alleen leiden tot meer doden en vernietiging.

Gegeven dat de US regering zo’n reputatie heeft voor massamoorden en schendingen van mensenrechten, zouden wij altijd buitengewoon achterdochtig moeten zijn wanneer iemand in macht claimt iets nobels te doen, vooral wanneer militaire macht erbij betrokken is.

Om meer te leren check out “Shadow Ring,” de hard aankomende documentaire over de geschiedenis van oorlogspropaganda.

Bron: https://thefreethoughtproject.com/lies-and-propaganda-started-nearly-every-war-in-us-history/?utm_source=getresponse&utm_medium=email&utm_campaign=rssfeednewsletter&utm_content=The+Free+Thought+Project+Newsletter

Vertaald door Veronica

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 april 2018 in Geschiedenis

 

Tags:

 
%d bloggers liken dit: