RSS

Agartha, het dagboek van Admiral Byrd, 1947-1956

Het Dagboek van Admiral Richard E. Byrd (februari – maart 1947)

Een Onderzoekingsvlucht over de Noordpool    De Binnenste Aarde –
Mijn geheime Dagboek.

Ik moet dit dagboek in het geheim en in duisternis schrijven. Het gaat over mijn Noordpool vlucht van dag 19 februari in het jaar 1947.

Er komt een tijd waarop het rationele van de mens moet afzwakken naar onbetekenendheid en dat men de onvermijdelijkheid moet aanvaarden van de Waarheid! Ik ben niet vrij om de volgende documentatie te onthullen van dit schrijven… misschien zal het nooit het licht zien van een publiek kritiek onderzoek, maar ik moet mijn plicht doen en hier noteren wat voor iedereen op een dag te lezen zal zijn. In een wereld van hebzucht en exploitatie van een bepaald deel van het mensdom kan men niet langer onderdrukken wat de waarheid is.

Vlucht Logboek: Basis Kamp Noordpool 19 februari 1947

06:00 uur – Alle voorbereidingen zijn getroffen voor onze vlucht naar het noorden en we zitten in de lucht met volle brandstoftanks om 06:10 uur.

06:20 uur – het brandstofmengsel van de stuurboord machine schijnt te rijk te zijn, aanpassing gedaan en de Pratt Whitney’s lopen gesmeerd.

07:30 uur – Radio check met het basiskamp. Alles in orde en radio ontvangst is normaal.

07:40 uur – lichte olielek gemerkt in de stuurboord machine, oliedruk indicator schijnt echter normaal te zijn.

08:00 uur – Lichte turbulentie genoteerd aan de oostkant op een hoogte van 2321 feet, correctie op 1700 feet, geen verdere turbulentie meer, maar de staartwind neemt toe, lichte aanpassing van de smoorklep controles, vliegmachine doet het nu erg goed.

08:15 uur – Radio check met het basiskamp, situatie normaal.

08:30 uur – Weer opnieuw turbulentie, neemt toe op hoogte van 2900 feet, maar weer opnieuw gesmeerde vlucht condities.

09:10 uur – Groot veld van ijs en sneeuw onder me,  een geelachtige kleur gemerkt, en een verspreiding ervan in lineaire patronen. Verandering van koers voor een beter onderzoek van dit kleuren patroon onder, ook roodachtig of purperen kleur gemerkt. Ik cirkel twee volle keren over dit gebied en ga terug naar de aangewezen kompas richting. Opnieuw een positie check gemaakt naar het Basiskamp en zend de informatie door over de kleuring in het ijs en sneeuw beneden.

09:10 uur – Magnetische en Gyro kompassen beginnen rond de draaien en te wiebelen, we zijn niet in staat om onze richting vast te houden door middel van de instrumenten. Gebruiken het Zonnekompas, toch lijkt alles in orde. De indicators zijn blijkbaar langzaam van respons en hebben een trage kwaliteit, maar er is geen indicatie van ijsvorming!

09:15 uur – In de verte lijken bergen te zijn.

09:49 uur – 29 minuten verstreken vluchttijd vanaf het zicht op de bergen, het is geen illusie. Het zijn bergen en bestaan uit een kleine kam die ik nooit eerder gezien heb!

09:55 uur – Hoogte verandering naar 2950 feet, weer sterke turbulentie tegengekomen.

10:00 uur – We kruisen de kleine bergenreeks en gaan nog steeds richting noorden zo goed als ik daar zeker van ben. Achter de bergkam lijkt een vallei te zijn met een kleine rivier die door het middendeel loopt. Er zou geen groen dal beneden moeten zijn! Iets is hier helemaal fout en abnormaal! We zouden over ijs en sneeuw moeten vliegen! Aan bakboordkant groeien grote wouden op de berguitlopers. Onze navigatie instrumenten draaien nog, de gyroscoop oscilleert heen en weer!

10:05 uur – Ik verander de hoogte naar 1400 feet en voer een scherpe linkse draai uit om een beter onderzoek te doen naar het dal beneden. Het is groen met mos of een soort van compact gras. Het licht schijnt hier anders te zijn. Ik kan de zon niet meer zien. We maken nog een linker draai en we ontdekken wat een groot dier of iets onder ons lijkt te zijn. Het blijkt een olifant te zijn! NEE! Het lijkt meer op een mammoet! Dit is ongelooflijk! Toch is die er! Neem de hoogte af naar 1000 feet en pak de verrekijker om dit dier te bekijken. Het wordt bevestigd – het is absoluut een mammoetachtig dier! Rapporteer dit aan het Basiskamp.

10:30 uur – Meer rollende groene heuvels krijgen we nu. De buitentemperatuur zegt dat het 74 graden Fahrenheit is!(vertL = 23.333ž Cels.) We gaan door met onze richting. Navigatie instrumenten schijnen nu normaal te zijn. Ik ben in de war over wat ze doen. Poging om het Basiskamp te contacten. Radio werkt niet!

11:30 uur – Het land beneden is wat egaler en normaal (als ik dat woord kan gebruiken). Voor ons zien we wat een stad lijkt te zijn!!!! Dit is onmogelijk! Vliegtuig lijkt licht en vreemd en opwaarts te gaan. De controles weigeren te antwoorden!! Mijn GOD!!!  Buiten bakboord en stuurboord vleugels zijn een vreemd soort vliegtuigen. Ze gaan heel snel dicht naast ons! Ze zijn schijfvormig en hebben een stralende kwaliteit over zich.
Ze lijken nu dichtbij genoeg om de letters erop te lezen. Het is een soort van Swastika!!! Dit is fantastisch. Waar zijn we? Wat is er gebeurd. Ik ruk weer aan de controles. Ze geven geen respons!!!! We zitten gevangen in een of andere onzichtbare bankschroef!!

11:35 uur – Onze radio kraakt en er komt een stem door in het Engels met wat misschien een licht Noors of Duits accent! De boodschap is: ‘Welkom admiraal in ons domein. We zullen u landen in precies zeven minuten! Ontspan u admiraal, u bent in goede handen.’ Ik merk op dat de machines van ons vliegtuig gestopt zijn! Het vliegtuig is onder vreemde beheersing en loopt nu vanzelf. De indicators zijn nutteloos.

11:40 uur – Nog een radiobericht gekregen. We beginnen nu het landingproces en soms schudt het vliegtuig licht, en begint de afdaling alsof hij in een grote onzichtbare lift zit! De neerwaartse beweging is verwaarloosbaar en we landen met maar een kleine schok!

11:45 uur – Ik noteer een haastige laatste post in het Vlucht logboek. Verschillende mensen naderen te voet ons vliegtuig. Ze zijn groot met blonde haren. In de verte is een groot trillend licht aan het pulseren met regenboog kleurschakeringen. Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren, maar ik zie geen tekenen van wapens bij de mensen die naderen. Ik hoor nu een stem die me een bevel geeft met mijn naam om de vrachtdeur te openen. Ik willig dat in.

Einde logboek

Vanaf dit punt schrijf ik alle volgende gebeurtenissen op vanuit mijn herinnering. Dit tart alle voorstelling en zal alleen gekheid lijken als dit niet gebeurd was. De radioman en ik worden uit het vliegtuig meegenomen en we worden op een meest hartelijke manier ontvangen. Toen werden we aanboord van een klein platformachtige voertuig gezet zonder wielen! Het brengt ons met grote snelheid naar een stralende stad. Terwijl we daar aankomen lijkt het dat de stad uit kristallen materiaal is gemaakt. Spoedig komen we bij een groot gebouw aan van een soort dat ik nog nooit ergens gezien heb. Het lijkt te komen uit het ontwerp van Frank Lloyd Wright of misschien juister uit een decor van Buck Rogers!! We kregen een soort warme drank die smaakte naar niets wat ik ooit eerder geproefd had. Het is delicieus.

Na ongeveer een minuut of tien komen twee van onze wonderbaarlijk uitziende gastheren naar ons kwartier terug en kondigen aan dat ik hen moet vergezellen. Ik heb geen andere keus dan dit in te willigen. Ik laat mijn radioman achter en we lopen een klein eindje en gaan in wat een lift lijkt te zijn. We gaan enige ogenblikken naar beneden, de machine stopt en de deurr gaat zachtjes naar boven open! Dan gaan we door een lange hall die verlicht is door roze gekleurd licht dat uit de muren zelf schijnt te komen!

Een van de wezens geeft aan om voor een grote deur te stoppen. Over die deur heen staat een inscriptie die ik niet kan lezen. De grote deur glijdt geruisloos open en me wordt een teken gegeven om binnen te gaan. Een van mijn gastheren spreekt: “Heb geen angst admiraal, je krijgt nu een audiëntie met de meester….”

Ik stap naar binnen en mijn ogen passen zich aan bij de prachtige kleuring die de kamer compleet schijnt te vullen. Dan begin ik mijn omgeving te zien. Wat mijn ogen ontmoeten is de  prachtigste aanblik van mijn hele bestaan. Het is in feite te mooi en te wonderbaarlijk om het te beschrijven. Het is verfijnd en delicaat. Ik denk niet dat er een menselijke term is die met recht in ieder detail ervan kan beschrijven! Mijn gedachten worden onderbroken op een hartelijke manier als een warme rijke stem met een melodieuze kwaliteit zegt: “Ik heet u welkom in ons domein, admiraal.’ Ik zie een man met delicate kenmerken en met de jaren op zijn gezicht geëtst. Hij zit aan een lange tafel. Hij wenkt me om in een van de stoelen te gaan zitten. Nadat ik ben gaan zitten, zet hij zijn vingertoppen tegen elkaar en glimlacht. Hij spreekt weer zacht en brengt het volgende over.

“Wij hebben u hier laten binnenkomen omdat u een edel karakter hebt en welbekend bent op de Wereld van de Oppervlakte, admiraal.”

“Wereld van de Oppervlakte?” ik hokte in mijn ademhaling!

“Ja”, de meester antwoordt met een glimlach, u bent in het domein van de Arianni, de Binnenste Wereld van de Aarde. We zullen uw missie niet te lang vertragen en u zult veilig terug geëscorteerd worden naar de oppervlakte en nog een stukje verder. Maar nu admiraal, zal ik u vertellen waarom u hier bent ontboden. Ons belang begint direct nadat uw ras de eerste atoombommen over Hiroshima en Nagasaki in Japan hebben laten exploderen. Op die alarmerende tijd zonden wij onze vliegmachines, de ”Flugelrads”(WingWheels) naar jullie oppervlakte-wereld om te onderzoeken wat jullie ras gedaan had. Dat is nu natuurlijk verleden geschiedenis, mijn beste admiraal, maar ik moet verder gaan. Ziet u wij hebben ons nooit eerder bemoeid met de oorlogen en wreedheid van jullie ras, maar dat moeten we nu wel, want jullie hebben geleerd om met een bepaalde kracht te knoeien die niet voor de mens is, namelijk de atoomenergie. Onze gezanten hebben al boodschappen gebracht naar de krachten van jullie wereld en toch slaan ze er geen acht op. Nu bent u uitgekozen om hier getuige te zijn van dat onze wereld bestaat. Ziet u, onze cultuur en wetenschap is vele duizenden jaren vooruit bij die van jullie ras, admiraal.”

Ik viel hem in de rede: “Maar wat heeft dit met mij te maken, sir?”

De ogen van de meester schenen diep in mijn geest door te dringen en na me een paar minuten bestudeerd te hebben antwoordde hij: “Jullie ras heeft nu het punt van geen terugkeer bereikt, want er zijn mensen bij jullie die liever jullie wereld willen vernietigen dan afstand te doen van hun macht zoals ze die kennen…”

Ik knikte en de meester ging verder: “In 1945 en daarna ook probeerden we in contact te komen met jullie ras maar onze pogingen werden met vijandigheid bejegend, er werd op onze Flugelrads geschoten. Ja we werden zelfs achtervolgd met haat en vijandelijkheden door jullie vliegtuigen. Dus nu, ik zeg u mijn zoon, er is zich een grote storm aan het samenpakken in jullie wereld, een duistere razernij die vele jaren niet zal uitgewoed raken. Er zal geen oplossing zitten in jullie wapenen, er zal geen veiligheid zijn in jullie wetenschap. Dit kan doorgaan totdat elke bloem van jullie cultuur is vertrapt en tot alle menselijke dingen in grote chaos zijn genivelleerd. Jullie recente oorlog (Wereldoorlog II) was maar een voorspel op dat wat nog komt voor jullie ras. We zien het hier met ieder uur duidelijker … zegt u dat ik fout zit?”

“Nee”,  antwoordde ik, “dit is al ooit eerder gebeurd, de Vroege Middeleeuwen kwamen en ze bleven meer dan vijf honderd jaren.”

“Ja, mijn zoon,”antwoordde de meester, “de Vroege Middeleeuwen die nu over jullie ras gaan komen zullen de Aarde bedekken als een lijkkleed, maar ik denk dat sommigen van jullie door deze storm heen leven, maar verder dan dat, dat kan ik niet zeggen. Wij zien op grote afstand een nieuwe wereld opschieten uit de ruïnes van jullie ras, die hun verloren en legendarische schatten zoekt en ze zullen er zijn, mijn zoon, veilig in onze bewaring. Als die tijd komt zullen wij weer naar voren komen om jullie te helpen met de herleving van je cultuur en je ras. Misschien zullen jullie dan de nutteloosheid geleerd hebben van oorlog en strijd…. En na die tijd zullen zeker je cultuur en wetenschap naar jullie terugkeren zodat je ras opnieuw kan beginnen. Jij mijn zoon, keert terug naar de Wereld van de Oppervlakte met deze boodschap…”

Met deze afsluitende woorden leek onze bijeenkomst afgelopen. Ik stond een moment als in een droom… maar toch wist ik dat dit werkelijkheid was en om een of andere vreemde reden boog ik lichtjes, uit respect of uit nederigheid, ik weet niet waarom.

Plotseling was ik me weer bewust van de twee prachtige gastheren aan mijn zijde die me hier gebracht hadden. “Deze kant op, admiraal”, gaf een aan. Ik keerde me nog een keer om voordat ik vertrok en keek de meester aan. Een prettige glimlach was op zijn delicate en antieke gezicht geëtst. “Vaarwel, mijn zoon,”sprak hij, en hij zwaaide een beweging van vrede naar me met een mooie, slanke hand en onze bijeenkomst was echt beëindigd.

Snel wandelden we terug door de grote deur van de kamer van de meester en opnieuw gingen we de lift in. De deur gleed zachtjes naar beneden en we stegen opeens omhoog. Een van mijn gastheren sprak opnieuw: ”We moeten nu voortmaken, admiraal, omdat de meester u niet langer van uw schema wil afhouden en u moet terugkeren met zijn boodschap voor uw ras.”

Ik zei niks. Dit was allemaal bijna ongelooflijk, en opnieuw werden mijn gedachten onderbroken toen we stopten. Ik ging de kamer binnen en was weer bij mijn radioman. Hij had een ongeruste uitdrukking op zijn gezicht. Toen ik hem naderde zei ik: “Het is in orde, Howie, het is in orde.”

De twee wezens wenkten ons naar het wachtende voertuig, we gingen aan boord en spoedig kwamen we terug bij ons vliegtuig. De machines waren uit en we gingen direct aan boord. De hele atmosfeer scheen nu geladen te zijn met een bepaalde druk van urgentie. Nadat de vrachtdeur gesloten was werd het vliegtuig onmiddellijk opgetild door die ongeziene kracht totdat we een hoogte bereikten van 2700 feet. Twee van de WingWheels waren enige tijd naast ons en gidsten ons op onze terugweg. Ik moet hier zeggen, dat de luchtsnelheid niets te lezen aangaf, toch gingen we op grote snelheid verder.

02:15 uur – een radio boodschap komt door. “We laten u nu los admiraal, uw indicators zijn vrij. Auf Wiedersehen!!!!”

We keken een moment naar de Flugelrads die in de bleke blauwe hemel verdwenen. Het vliegtuig voelde opeens alsof hij in een scherpe benedenwind getrokken werd, even maar. We herwonnen snel onze controle. We spraken enige tijd niet, iedereen had zijn eigen gedachten….

Ingang in het Vlucht logboek gaat verder:

02:20 uur – We zijn opnieuw boven grote gebieden van ijs en sneeuw en ongeveer 27 minuten van het Basiskamp af. We sturen een bericht naar hen per radio, en ze antwoorden. We rapporteren dat alle condities normaal zijn…. normaal… Basiskamp drukt hun opluchting uit door onze opnieuw gevestigd contact.

03:99 uur – we landen zachtjes op het Basiskamp. Ik heb een missie….

Eind logboek toegang:

11 maart 1947. Ik heb net een Staf Vergadering bijgewoond op het Pentagon. Ik heb mijn ontdekking volledig uitgelegd en de boodschap van de meester doorgegeven. Alles werd overeenkomstig genoteerd. De president werd geadviseerd. Ik word nu enige uren in hechtenis gehouden (zes uren, 39 minuten om precies te zijn) Ik ben scherp ondervraagd door Top Veiligheids Functionarissen en een medisch team. Dat was een beproeving!!!! Ik ben onder strikte controle geplaatst van de Nationale Veiligheid voorzieningen van de Verenigde Staten van Amerika. Mij is BEVOLEN OM STIL TE HOUDEN MET BETREKKING TOT ALLES DAT IK GELEERD HEB, NAMENS DE MENSHEID!!! Ongelooflijk! Ik ben er aan herinnerd dat ik een militair ben en dat ik orders moet gehoorzamen.

30 december 1956: Laatste toegang in het dagboek.

De laatste paar jaren sedert 1947 verstreken niet erg vriendelijk… Ik ga nu voor het laatst in dit unieke dagboek. Terwijl ik het afsluit moet ik vertellen dat ik al deze jaren heel trouw deze zaak geheim heb gehouden zoals me dat gezegd was. Dit was geheel tegen mijn eigen waarden van moreel recht in. Nu lijkt het dat ik de lange nacht voel komen en dat dit geheim niet met me moet sterven, maar zoals alle waarheid,  eens zal dit ook triomferen.

Dit kan een enige hoop zijn voor de Mensheid. Ik heb de waarheid gezien en dit heeft mijn spirit versneld en mij vrij gemaakt! Ik heb mijn plicht gedaan voor het monsterachtige militaire industriële complex. De lange nacht begint te naderen maar dit zal niet eindigen. Net zo als de lange nacht van de Noordpool eindigt, zal de schitterende zonneschijn van de Waarheid opnieuw komen… en degenen van duisternis zullen in het Licht ervan omvallen. WANT IK HEB DAT LAND GEZIEN ACHTER DE  POOL, HET CENTRUM VAN HET GROTE ONBEKENDE.

Admiral Richard E. Byrd
United States Navy
24 December 1956

Vertaald door Winnyd

 

Reacties zijn gesloten.

 
%d bloggers liken dit: